Πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια από τότε που ξέσπασε αυτός ο ανθρωποφάγος πόλεμος από εκείνη την αποφράδα ημέρα της 24ης του Φλεβάρη του 2022! Τέσσερα χρόνια με θανάτους καταστροφές και απόγνωση. Ο πόλεμος αυτός άλλαξε πολλά από αυτά που θεωρούσαμε ακλόνητα και απαραβίαστα. Στα πεδία των μαχών της Ουκρανίας απεδείχθη ότι ο μύθος της υπερδύναμης και των μέσων που διαθέτει δεν λέει τίποτε. Όλοι πιστέψαμε λίγο πριν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, με την επίδειξη των μέσων καταστροφής που προέβαλε στα μέσα ενημέρωσης, ότι ο πόλεμος αυτός θα είχε διάρκεια ολίγων ημερών.
Μας έδειξαν τότε τρομερές μηχανές θανάτου που ξερνούσαν φωτιά και τρόμο! Τα εδάφη όμως δεν κατακτώνται μόνο με τον «Τσαμπουκά και το Νταηλίκι». Αξίωμα για την κατάκτηση μιας περιοχής από έναν Στρατό είναι ότι στο χώμα της περιοχής αυτής πρέπει να υπάρξει το αποτύπωμά της η αρβύλα του πεζικάριου. Όταν ο Ρωσικός Στρατός πήγε να εφαρμόσει την αρχή αυτή, εισβάλοντας στην Ουκρανία από πολλές μεριές και με όλα τα μέσα, έπαθε την πανωλεθρία που όλοι είδαμε ζωντανά. Βλέπετε ήθελαν οι Ρώσοι να τα δείξουν όλα ζωντανά και παρακολουθήσαμε στις τηλεοράσεις μας την καταστροφή υλικού και ανθρώπων του Ρωσικού Στρατού από την απαράμιλλη αντρεία των Ουκρανών. Η Ρωσία αναμφίβολα είναι μεγάλη χώρα με προηγμένη τεχνολογία και τεράστιες πηγές ενέργειας και πλούτου. Είναι μια Πυρηνική Υπερδύναμη που υπολογίζεται από τους άλλους Παγκόσμιους παίκτες.
Στην Ουκρανία όμως αντιμετωπίζει έναν Λαό με υψηλό πατριωτισμό που στα τέσσερα αυτά χρόνια που τον πολεμά ένοιωσε βαθιά στο πετσί της την γενναιότητα του. Τα νεαρά Ρωσικά κορμιά που χάθηκαν σ’ αυτόν τον ανελέητο πόλεμο πλησιάζουν το ένα εκατομμύριο και το κέρδος της το πενιχρό 20% των εδαφών της Ουκρανίας. Από την άλλη η Ουκρανία έχασε την μεγάλη ευκαιρία να τελειώσει αυτόν τον πόλεμο σ’ εκείνη τη διάσκεψη της Κωνσταντινουπόλεως στις 29 Μαρτίου του 2022. Η ζαλισμένη από την αντίδραση των Ουκρανών στο πεδίο Ρωσία δέχθηκε να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να γυρίσει στα σύνορά της αν η Ουκρανία δέχονταν την ουδετερότητα της και οι επαρχίες όπου ήταν οι Ρωσόφωνοι να έχουν ελευθερία στην γλώσσα τους και στην παιδεία τους. Δυστυχώς ο Πρόεδρος Ζελένσκι έκανε λάθος! Πίστεψε τις υποσχέσεις του Μπάιντεν τότε και των Ευρωπαίων για απεριόριστη βοήθεια και νόμισε ότι θα καταγάγει τον άθλο να νικήσει τους Ρώσους στο πεδίο!
Έτσι, οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι έβαζαν τα λεφτά και ο Ζελένσκι τα Ουκρανικά κορμιά της νεολαίας του σε έναν φαύλο κύκλο φωτιάς, σίδηρου που έφερναν θάνατο, καταστροφές, δυστυχία και πόνο. Εγώ εδώ σταματώ και θα σας μιλήσει ένας αυθεντικός Ουκρανός Πατριώτης του οποίου την εξιστόρηση της κατάστασης που υπάρχει στο Ουκρανικό Μέτωπο μόλις την έχω ξεσηκώσει από την ηλεκτρονική σελίδα της Deutsche Welle: Πληροφορώ ότι η μετάφραση είναι προβληματική, γιατί το κείμενο έχει γραφεί στα Ουκρανικά και η αντίστοιχη μετάφραση που έγινε στα Γερμανικά έχει πολλές ασάφειες. Θα προσπαθήσω να δώσω ένα κείμενο κατανοητό στον αναγνώστη γιατί αυτά που καταγράφει ο Κοστιτιάντιν Χόντσαφ είναι άκρως ενδιαφέρονταν και δίνουν την πραγματικότητα με αυτά που συμβαίνουν στο πεδίο. 22 Φεβρουαρίου 2026 Ο δημοσιογράφος Κοστιαντίν Χοντσάροφ συνεργάστηκε με την DW μέχρι το 2022.
Η συνεργασία αυτή σταμάτησε όταν ο ίδιος, όπως και πολλοί Ουκρανοί, εντάχθηκε στον στρατό για να αμυνθούν κατά της εισβολής της Ρωσίας στην χώρα τους. Παρακάτω ακολουθεί η προσωπική του μαρτυρία για τα τέσσερα χρόνια του πολέμου.«Ειλικρινά εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος, γιατί συνεχίζεται, πώς και πότε μπορεί να τελειώσει και με ποιο κόστος θα μπορούσε να φτάσει στο τέλος του για την χώρα μου. Για μένα, ο πόλεμος αυτός είναι κάτι ανόητο για την εποχή μας, μια επιστροφή στη λογική της ωμής βίας του ισχυρότερου. Σε μια εποχή τόσων επιστημονικών επιτευγμάτων της ανθρωπότητα μια εποχή που είναι ώριμη για ταξίδια και εποικισμό του Άρη εμείς εδώ σκοτωνόμαστε!
Όταν ο πόλεμος έφτασε στην πατρίδα μου, εγώ, ένας άνθρωπος που δεν είχα κρατήσει ποτέ όπλο στο χέρι μου, βρέθηκα αντιμέτωπος με την επιλογή να παραμείνω θεατής ή να βοηθήσω στην υπεράσπιση της Πατρίδας. Η απόφασή μου να καταταγώ στο στρατό έχει να κάνει λιγότερο με μια αίσθηση του καθήκοντος αλλά με την επιθυμία να συμμετάσχω στην προσπάθεια της Πατρίδας μου για την ελευθερία της Ήθελα να είμαι παρών μαζί με τους άλλους συμπατριώτες μου . Ήθελα να έχω ήσυχη την συνείδησή μου. Με την πάροδο του χρόνου, ο πόλεμος έχασε την αφηρημένη έννοιά του για μένα, έγινε βαθιά προσωπικό γεγονός. Σήμερα έχει γίνει μια ρουτίνα, ένα μέρος της καθημερινότητάς μου. Δεν παρατηρώ βαθιές ψυχολογικές αλλαγές στον εαυτό μου, ίσως επειδή με τον καιρό έχουν ήδη λάβει χώρα οι αλλαγές αυτές της ψυχής και έχουν γίνει συνήθεια. Δεν μπορώ πλέον να φανταστώ πώς είναι να ζεις με άλλο τρόπο.
Είμαι τρομερά στενοχωρημένος από τους συμμαχητές μου, τους φίλους μου, τα αδέλφια μου, έτσι γινόμαστε εμείς μέσα στα χαρακώματα! Αυτούς με τους οποίους μοιράστηκα το νερό και το ψωμί και έχουν φύγει! Δεν ξεχνιέται η τελευταία ματιά τους, αυτή που βλέπεις κλείνοντας του τα βλέφαρα τελευταία φορά και το μεγάλο ερωτηματικό τους γιατί που μένει αναπάντητο! Βλέπω τα μέρη μας που χάνονται σπιθαμή-σπιθαμή και πονώ. Παρακολουθώ τι συμβαίνει στις πόλεις της πρώτης γραμμής με τις ολοσχερείς καταστροφές και υποφέρω. Ανησυχώ πολύ ιδιαίτερα όταν μαθαίνω ότι το Κίεβο δέχεται επίθεση. Προσπαθώ με κάθε τρόπο να επικοινωνήσω με τους αγαπημένους μου. Εκεί μένουν. Μετά από κάθε βομβαρδισμό η αγωνία μου κορυφώνεται! Θέλω να ξέρω αν όλοι είναι καλά, αν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, αν έχουν νερό, τι κάνουν με την θέρμανση! Τα προβλήματά τους είναι και δικά μου και υποφέρω. Ο Κονστασντίν παρακάτω περιγράφει παραστατικά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Ουκρανικές Δυνάμεις τις οποίες θα περιγράψω περιληπτικά για να περιορίσω το μάκρος του κειμένου και να μη κουράσω τον αναγνώστη.
Εκείνο που έχει τσακίσει το ηθικό των μαχητών της πρώτης γραμμής του Ουκρανικού Στρατού δεν είναι τόσο οι δραστηριότητες του εχθρού. Είναι ιδιαίτερα οι μακροχρόνιες αδυναμίες διοικητικής μέριμνας και εφεδρειών. Οι αυτοτραυματισμοί και λιποταξίες των μαχητών της πρώτης γραμμής των Ουκρανών δεν γίνονται επειδή οι στρατιώτες αυτοί έγιναν δηλοί. Οι περισσότεροι από αυτούς ήρθαν να πολεμήσουν με την θέλησή τους για την Πατρίδα τους, δεν είναι απάτριδες, είναι αγνοί Πατριώτες! Αιτία αυτής της κατάστασης είναι η σωματική τους εξάντληση και η ψυχική κατάρρευση! Δεν υπάρχουν εφεδρείες για να αντικαταστήσουν τους μαχητές της πρώτης γραμμής για να τους ξεκουράσουν και αποτέλεσμα είναι αυτή η βιολογική και ψυχική τους διάλυση.
«Οι εξαντλημένες μονάδες πρώτης γραμμής δεν αποσύρονται για να ανακάμψουν. Αντ’ αυτού, η ανάπτυξή τους παρατείνεται σε σημείο απανθρωπιάς. Οι ενισχύσεις τους είτε δεν φτάνουν ποτέ είτε δεν υπάρχουν επαρκώς εκπαιδευμένοι άντρες για να τους βοηθήσουν. Είχε την ατυχία να τραυματιστεί. Όταν επέστρεψε στην Διμοιρία του μετά την θεραπεία από τα μετόπισθεν, από τους τριάντα άντρες που αριθμούσε η μονάδα του, βρήκε μόνο πέντε ,οι άλλοι είχαν τραυματισθεί σοβαρά ή είχαν χάσει την ζωή τους. Η Διοίκηση λόγο αυτής της αδυναμίας της να εκπαιδεύσει σωστά νέους στην βασική εκπαίδευση πεζικού, αναγκάζεται και μετακινεί στο μέτωπο ανειδίκευτο προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων που έχει στην διάθεσή της. Οι άνθρωποι αυτοί άπειροι και άσχετοι με τα βασικά στοιχεία της μάχης είτε τραυματίζονται είτε σκοτώνονται άδικα. Και συνεχίζει λέγοντας: «Η ανθεκτικότητα ενός ατόμου έχει όρια.
Αν οι περιστροφές (επιστροφές) ήταν πιο τακτικές, αν οι στρατιώτες αντικατασταθούν πιο συχνά και οι συνθήκες γίνουν λίγο πιο ανθρώπινες, δεν θα είχαμε μια τόσο δεινή κατάσταση κατά μήκος της πρώτης γραμμής Μετά από όλα, αν οι πεζικάριοι περνούν κατά μέσο όρο 60 ημέρες στην πρώτη γραμμή, δύσκολα μπορούν να είναι αποτελεσματικοί μαχητές. Το επικρατέστερο στρες της μάχης είναι τόσο τεράστιο που τρώει ένα άτομο από μέσα του… Συχνά απαιτούμε από τους στρατιώτες να είναι ήρωες όταν θα πρέπει να τους προετοιμάσουμε να είναι στρατιώτες – καλά εκπαιδευμένοι, εξοπλισμένοι και κάπως ξεκούραστοι μαχητές». Αναφέρει στην συνέχει πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στην έκβαση μια μάχης τα «Μη επανδρωμένα Οχήματα»! Τον κύριο όμως ρόλο τον παίζει, αναφέρει, ο πεζικάριος είτε βρίσκεται στο χαράκωμα είτε στην επίθεση.
Το μέλλον της χώρας εξαρτάται από το πόσο καιρό μπορούν να αντέξουν και να παραμείνουν ικανοί να πολεμήσουν. Δυστυχώς, υπάρχει έλλειψη τέτοιων μαχητών. Μεγάλο το παράπονό του για τα εκατομμύρια των νέων που αποφεύγουν με διάφορους τρόπους την στράτευσή ή που κάποιοι που υπηρετούν αλλά με διάφορα μέσα βρίσκονται ασφαλείς μακριά από το μέτωπο. Καταλαβαίνουμε από αυτό πόσο πάσχει η Ουκρανία από εφεδρείες Προσωπικού αλλά και Διοικητικής Μέριμνας που όλα αυτά έχουν διαλύσει το ηθικό των Ουκρανών στρατιωτών της πρώτης γραμμής. Για τις Ειρηνευτικές Διαπραγματεύσεις που διεξάγονται είναι άκρως απογοητευμένος! Αναφέρει χαρακτηρίστηκα: «Οι στρατιώτες έχουν διαφορετική άποψη για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις από τους αμάχους. Μεταξύ των στρατιωτικών με τους οποίους μιλάω, μόνο λίγοι πιστεύουν ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες προσφέρουν μια πραγματική προοπτική για την Ουκρανία.
Η είδηση μιας πιθανής κατάπαυσης του πυρός δημιουργεί μια ψευδαίσθηση που έχει ελάχιστη σχέση με αυτό που συμβαίνει στο πεδίο της μάχης. Για όσους βρίσκονται στο πεδίο της μάχης, τίποτα δεν αλλάζει. Το πυροβολικό συνεχίζει να πυροβολεί, τις επιθέσεις να συνεχίζονται, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη συνεχίζουν να πετούν και οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν. Μακάρι να έκανα λάθος! Μακάρι η ειρήνη να είναι κοντά… Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να επιστρέψω στην οικογένειά μου το συντομότερο δυνατό! Θέλω την ζωή μου που με έκλεψε αυτός ο πόλεμος έλεος! Δυστυχώς όμως γνωρίζω ότι η πραγματικότητα είναι άλλη, ξέρω ότι αυτή η μάχη θα κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα…». Εγώ τώρα τι να πω !Τα είπε όλα ο Κοστιτιάντιν Χόντσαφ και μας τα είπε τόσο ξάστερα που δεν χωρά καμιά άλλη ερμηνεία.
Παναγιώτης Φώτου
