21/06/2025

Η ακραία αδυναμία του δυτικοποιημένου τμήματος του κινήματος για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στη Μεσόγειο και στην ευρωπαϊκή ήπειρο, τονίζεται, έρχεται στο φως από την σχεδόν πλήρη απουσία της λέξης «εχθρός» στα ανακοινωθέντα του, γράφει ο Filippo Kalomenìdis.

Αυτό προφανώς αναφέρεται στους γενοκτονικούς «ισραηλινούς» εποίκους, τους αμερικανούς, ευρωπαϊστές συνεργούς τους και το «σιωνιστικό σύνολο». Αυτό το σιωνιστικό σύμπλεγμα που ελέγχει, υποτάσσει, υποδουλώνει, κακοποιεί και λεηλατεί κάθε πτυχή των υπάρξεων μας.

Η πληθώρα των υποτιμητικών επιθέτων που συνοδεύουν κατάλληλα ως έχουν καθήκον τους δημιουργούς και τους εκτελεστές του μεγαλύτερου εγκλήματος της εποχής μας δεν είναι πλέον κατάλληλη, αρμόζουσα.

Πάνω απ’ όλα, δεν συνάδει με το κάλεσμα σε έναν απαραίτητο αδιάκοπο αγώνα, δίχως ανακωχή, που ξεπερνά τον εαυτό του, για τη λύτρωση και τη σωτηρία του Παλαιστινιακού Λαού και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

οι «δολοφόνοι μαζών», «κλέφτες», «βιαστές», «βασανιστές», «έποικοι», «ληστές», «γενοκτονητές», «απελάτες», «συμμετέχοντες της γενοκτονίας» στο πιο ήσυχο, ειρηνοποιημένο, φιλελεύθερο φαντασιακό των δυτικών και δυτικοποιημένων ανθρώπων είναι βρώμικοι εγκληματίες, αδυσώπητοι, και ξεσαλώνουν επί «άλλων». Ωστόσο, δεν γίνεται κατανοητό ότι, μόνο προς το παρόν, μόνο για την ώρα, διαμελίζουν φυσικά τους «μακρινούς άλλους»…

Αυτοί οι αιμοδιψείς άνθρωποι προσβάλλουν τη συνείδηση του «ακτιβιστή» ο οποίος – ως προπαγανδιστής που ταράζεται πολύ και δεν καταλήγει σε πολλά, απορρίπτει κάθε είδους αυθεντική πολιτοφυλακή, στράτευση, και θεωρεί τον εχθρό «αντίπαλο» – εμπιστεύεται τον εαυτό του σε ανώτερους θεσμούς για να επιτύχει δικαιοσύνη.

Είναι κρίμα που ο «ακτιβιστής» δεν αντιλαμβάνεται πως η συνείδησή του όχι μόνο προσβάλλεται αλλά και κυριολεκτικά απαλλοτριώνεται από τον καταπιεστή, δεν είναι πλέον στη διάθεσή του, και ότι η αδικία σίγουρα δεν θα εξαλειφθεί από τα δικαστήρια του διεθνούς δικαίου.

Για αυτόν τον λόγο, εμείς του Radio Muqāwama – που αφθονούμε στα γραπτά μας με oνομασίες οι οποίες αντλούν έμπνευση από το σκοτάδι, την αχαλίνωτη αγριότητα της οποίας τρέφονται οι ιμπεριαλιστές, την οποία χρησιμοποιούν στην προσπάθειά τους να διαγράψουν από προσώπου γης τους παλαιστίνιους, τη μεγαλοπρεπή, ηρωική τους Αντίσταση, το Ιρανικό Επαναστατικό Ισλαμικό Θεσμό και το Mihwar al-Muqāwama, τον Άξονα της Αντίστασης – θέσαμε στον εαυτό μας ένα απλό ερώτημα.

Από την στιγμή οι λέξεις μπορούν να είναι σάρκα και δράση, είμαστε σίγουροι ότι τα επίθετα που χρησιμοποιούνται μέχρι στιγμής κάνουν τις γυναίκες και τους άνδρες, που θα ήθελαν να είναι ελεύθεροι, να κατανοούν το εύρος της ιστορικής πολεμικής φάσης που μας επιβάλλεται; Και πώς πρέπει να πολεμηθεί;

Η μαρξιστική-λενινιστική κατηγορία του «κύριου εχθρού» μας φάνηκε πολύ βυθισμένη στην ορθολογιστική, επιστημονική ανάλυση της πραγματικότητας για να γραπώσει τα νεύρα και να σύρει στη μάχη όσους βρίσκουν αφόρητη, ανυπόφορη τη σφαγή παλαιστινίων, ιρανών, λιβανέζων, υεμενιτών και σύρων.

Η έννοια του Καρλ Σμιτ και η διάκρισή του μεταξύ «Αληθινού εχθρού» (Wirkliche Feind) και «απόλυτου Εχθρού» (Absoluten Feind) ταυτίζονται πλέον με τους διαφορετικούς βαθμούς εξόντωσης που επιφυλάσσει η κρατική εξουσία σε ανταγωνιστές και ανατρεπτικούς. Όπως οι λατινικές διατυπώσεις «inimicus», εχθρός και «hostis», εχθρός-ξένος. Συνεπώς αποφασιστικά εκτός τόπου.

Στη συνέχεια ήρθαν σε βοήθειά μας τα αρχαία ελληνικά του Ιωάννη της Πάτμου, η ουράνια αριστοκρατία της αραβικής του Κορανίου, de Al-Qurʾān, ακόμη και ο Íñigo López de Loyola, Ιγνάτιος Λογιόλα σε όλες τις συνθέσεις του, και ιδιαίτερα στις «Επιστολές και Οδηγίες».

Στην κλασική ελληνική κουλτούρα διαχωρίζονται ο «echtròs» (ο προσωπικός, ιδιωτικός εχθρός) και ο «polèmios» (ο δημόσιος εχθρός που έρχεται να φέρει πόλεμο και εκμηδένιση).

Ο Ιωάννης της Πάτμου μας λέει ότι όταν οι δύο μορφές συμπίπτουν, (και αυτή είναι η τρέχουσα ιστορική περίπτωση, σε σχέση με τους κατόχους της εξουσίας που ασκούν τη γενοκτονία και βασανίζουν τις σκλαβωμένες ζωές μας) βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο τρομακτική προσωποποίηση του κακού απέναντι στο οποίο χρειάζεται να αντιταχθούμε σε σημείο να θυσιάζουμε κάθε δύναμη που είναι εγγενής στο σώμα και την ψυχή όσων αντιστέκονται.

Στο Κοράνι, ο Σατανάς (Shayṭān) σημαίνει κυριολεκτικά ο «εχθρός του ανθρώπου».

Αιώνες αργότερα, ο Íñigo López de Loyola ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση για να δώσει ένα όνομα στη δαιμονική κακία που διαφθείρει, αποσπά την καθαρή ουσία της υπαρξιακής ομορφιάς της γυναίκας και του άνδρα: «enemigo de natura umana». Εχθρός της ανθρώπινης φύσης.

Αν και εμπνευσμένος από την «πολιτική πνευματικότητα», ο δικός μας είναι ένας λόγος που εμπλέκει και μη-δογματικούς, άτομα που δεν ανήκουν σε θρησκευτικά δόγματα.

Αν όλοι καταλάβαιναν ότι η αρπακτική κυριαρχία της Βόρειας Δύσης σε νέκρωση, του πιο καταστροφικού συστήματος που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιστορία, έχει ως στόχο τη σφαγή παλαιστινίων, αράβων, μουσουλμάνων, πλεονασμάτων της μετανάστευσης και να μας αφαιρέσει κάθε θέληση να της αντιταχθούμε, και πάνω απ’ όλα κάθε υπολειμματικό φέγγος ανθρωπιάς, κανείς δεν θα μπορούσε να απαρνηθεί την μάχη δίχως ανάπαυλα.

Κανείς δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι τα μέσα που έχουν αναπτυχθεί μέχρι στιγμής στο πεδίο είναι επαρκή για ένα τερατούργημα που δεν έχει ξαναδεί η εποχή μας.

Η σφετεριστική οντότητα που ονομάζεται «Ισραήλ», η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η νεοφασιστική συμμορία επικεφαλής της Ιταλίας και όλοι οι μηχανισμοί του παγκόσμιου σιωνισμού είναι «εχθροί της ανθρώπινης φύσης».

Μας λιμοκτονούν, μας στερούν ακόμη και την ανθρωπιά, για να εξαλείψουν από αυτή τη ζωή 200 παλαιστίνιους την ημέρα κλειδωμένους σε ένα στρατόπεδο εξόντωσης άμμου. Να φυλακίσουν, να βασανίσουν, να βιάσουν δεκάδες χιλιάδες. Για να κρατήσουν εκατομμύρια ομήρους στην Παλαιστίνη που κατέχεται και ληστεύεται από το ’48 και σε αυτήν που κατέχεται και ληστεύεται από το ’67.

Ενάντια σε αυτούς τους «εχθρούς της ανθρώπινης φύσης», μήπως το να περιορίζεται κάποιος σε συμβολικές χειρονομίες είναι ίσως το έμβλημα του «δόγματος της ανικανότητας»;

Θέλουμε να παραδοθούμε σε εκείνους που μας απογυμνώνουν από την «ανθρώπινη φύση» μας χωρίς να ανακτούμε όλη τη δύναμη που είναι εγγενής στο σώμα και την ψυχή και να την πετάμε στον εχθρό;

Το λαϊκό εμπάργκο, επαναλαμβάνουμε λαϊκό, των όπλων που προορίζονται για τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της ιχτιλάλ, που δεν εμπιστευόμαστε στην καλή καρδιά των λομπιστών με τις τσέπες γεμάτες σέκελ της ιταλικής μεταδημοκρατίας, είναι ένα βήμα. Πολύ μικρό, το οποίο πρέπει να διαρθρωθεί πέρα από τις αποβάθρες, αλλά είναι ένα βήμα.

Με τους «εχθρούς της ανθρώπινης φύσης» κάθε διαπραγμάτευση είναι μια αιώνια απάτη που κρύβει την επακόλουθη σφαγή. Τώρα και πάντα Αντίσταση. Τώρα και πάντα Muqāwama. Μέχρι τη νίκη. Αυτή είναι μια επανάσταση που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση της γης και του λαού.