Κείμενο του Νίκου Κιούρτη (πρώην προέδρου του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας)
Πολύς λόγος τελευταία για την ανανέωση ή επαναπροκύρηξη μιας θέσης, εκείνης της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ. Και μάλιστα οι οπαδοί της επαναπροκύρηξης λύσαξαν, λες και τους σκότωσε η κοπέλα τη μάνα και τον πατέρα.
Η πρακτική είναι αυτή, αγαπητοί, της ανανέωσης (τουλάχιστον για την δεύτερη θητεία). Ενώ υπήρξαν και θητείες που ανανεώθηκαν και για τρίτη φορά. Εκείνο που ενοχλεί σε αυτό το θέμα περισσότερο, είναι ότι φωνάζουν οι δήθεν δημοκρατικοί φάροι, λες κι αν βρίσκονταν καμιά θεσούλα για τους ίδιους, έτσι στη ζούλα, μακριά από ΑΣΕΠ και τα παρελκόμενα, δεν θα την άρπαζαν, αδιαφορώντας για το κράτος δικαίου για το οποίο δήθεν σκίζονται.
Λες κι αν ήταν αποδέκτες επιδοτήσεων δεν θα δήλωναν μερικά στρεμματάκια παραπάνω για κανένα εξτραδάκι. Ή δεν θα έστελναν σήμα στον εσπρέσο, τον φραπέ ή τον κουπάτο για να στείλει στην κουμπάρα μερικά χιλιαρικάκια, γράφοντας στα παλαιά των υποδημάτων τους όλες τις κοινωνικές αξίες που κατάφεραν να κατακτήσουν οι πρόγονοί μας μέσα και έξω από τα καπνομάγαζα, με κίνδυνο της ζωής τους.
Το σκέφτηκε ο Όργουελ κι εμείς, πιθηκάκια όντες, γίναμε αμέσως οι καλύτεροι μαθητές του: Ότι πολύ σύντομα το άσπρο θα γίνει μαύρο. Θα λέμε δηλαδή κίτρινο αλλά θα εννοούμε πράσινο, θα λέμε μπλε αλλά θα εννοούμε καφέ.
Όντως ζούμε σε ένα «κανονικό» και σε ένα παράλληλο σύμπαν. Όπου στο παράλληλο, πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να παριστάνει τον τίμιο, τον δημοκράτη, τον αδιάφθορο, τον φάρο ηθικής και τον σούπερ τρούπερ, ενώ δεν είναι.
«Ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω», είπε ο Χριστός και τότε άρχισαν να χαζοκοιτάζονται μεταξύ τους τα πουλάκια μου οι πετροβολιστές. Και τί δεν διάβασα από «επιχειρήματα» για την κα Βαμβακά: Οτι, λέει, τρία χρόνια τώρα και δεν ξέρει κανείς το όνομά της στην Αθήνα!
Μπα; Αυτό είναι κριτήριο; Τι είναι δηλαδή το ΔΗΠΕΘΕ, διαγωνισμός μόδας; Και τον Κραουνάκη που τον ήξεραν περισσότεροι, αλλά όχι θεατρικά, κατάφερε επί θητείας του να κάνει μήπως περιοδεία στο Μπρόντγουέη με το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας;
Και ο άλλος, ο λιγότερο πασίγνωστος, ο Γκόνης, ο οποίος μας έβριζε «επαρχιώτες» (μπορεί και να είμαστε με όλους αυτούς τους ξερόλες), και έψαχνε το μέρος που αυτοκτόνησε ο Βρούτος στη μάχη των Φιλίππων, τι το ιδιαίτερο μας έδειξε στο χωράφι έξω από τα λασπόλουτρα, καθώς οι καρέκλες του κοινού βυθίζονταν στο χώμα και οι θεατές προσπαθούσαν να βρουν σταθερό έδαφος για να τις ξαναστήσουν;
Αναλογιστείτε και αυτό: Αν είχε η Καβάλα τον προϋπολογισμό του Φεστιβάλ Αθηνών δεν θα ήταν, λέτε, γνωστό το όνομα αυτού που ξοδεύει εκεί επάνω στο Βορρά; Δεν θα έρχονταν τρέχοντας από την Αθήνα δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίσκοι να μας «τιμήσουν» για την απλοχεριά μας;
Αρκετά, λέει, έμεινε η κα Βαμβακά, τρία χρόνια στη θέση της καλλιτεχνικής Διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ, ώρα να φύγει. Εντάξει, ας το πάρουμε αλλιώς: Ας μας πουν οι αιώνιοι γκρινιάρηδες, αυτοί που όλα τα γνωρίζουν και για όλα αποφαίνοναι, χωρίς κατά βάθος να γνωρίζουν τίποτα, αυτοί πού όλα τα σφάζουν κι όλα τα μαχαιρώνουν, πόσα χρόνια χρειάζεται ένας απόφοιτος Νομικής να γίνει δικηγόρος;
Πόσα χρόνια πρέπει να παλαίψει ένας απόφοιτος Ιατρικής ώσπου να γίνει γιατρός; Πόσα χρόνια θέλει ένας δημοσιογράφος να μάθει δημοσιογραφία; Πόσα χρόνια ένας πολιτικός να γίνει χρήσιμος για τους συμπολίτες του; Ένας πτυχιούχος δάσκαλος να μετουσιωθεί σε καλό δάσκαλο;
Ένας υδραυλικός, ένας ηλεκτρολόγος να γίνουν ικανοί επαγγελματίες; Ο καλλιτεχνικός Διευθυντής εξαιρείται από αυτή την ισχύουσα; Οι Γερμανοί λένε, για να μη πιάσουμε πάλι τους αρχαίους ημών, ότι «κανένας μάστορας δεν έπεσε από τον ουρανό». Και είναι η χώρα των μαστόρων…
