18/09/2025
Δημοσιεύουμε μερικούς από τους στίχους και την πεζογραφία μου από το παρελθόν που αφηγούνται -πολύ πριν από την άμεση συμμετοχή στην επιστημονική εξόντωση του Παλαιστινιακού Λαού- την αιωνόβια ιταλική και ευρωπαϊκή κλίση στην αποικιακή γενοκτονία, τη γενοκτονία των στερημένων, των απόκληρων, των διαφορετικών, των καταπιεσμένων, των ανατρεπτικών. Από το «Η κατεύθυνση είναι στραβή» του Φίλιππου Καλομενίδη, “La direzione è storta”, Filippo Kalomenìdis (εκδόσεις Homo Scrivens, Μάρτιος 2021)
12 Οκτωβρίου 2020. Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Καρά Τεπέ στη Μυτιλήνη, συγκρατώ το κλάμα […] οι περισσότερες από τις γυναίκες, τους άνδρες και τα παιδιά που είδα πέρα από το συρματόπλεγμα και τα τείχη δεν θα βρουν έναν Τόπο στην Ευρώπη. Στους ληστρικούς πολέμους της αρχαιότητας, υπήρχε μόνο το απόβλητο μέρος των λαφύρων, [αυτό που αποκλείεται, απορρίπτεται ή δεν θεωρείται χρήσιμο ή κατάλληλο μετά από μια επιλογή]. Για όσους τους φυλακίζουν, ετούτοι δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό.
ΤΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ
Τη νύχτα της επιδρομής,
όλα φαίνονται πολύτιμα,
οι στρατιώτες
πλαταίνουν
κάθε τρύπα
της γης
και της σάρκας
και παίρνουν
το χρυσάφι
και τις πέτρες αλάβαστρου,
τον υμένα
και τα οστά.
Ο χρόνος είναι ζήλος,
χέρια
που αρπάζουν, ξεσκίζουν
ζεστασιά
για να χωθείς,
δέρμα
για να κλέψεις.
Την αυγή της αναχώρησης
στο κατάστρωμα του πλοίου
είναι ένα πλήθος
από φθαρμένα σκεύη,
από άντρες
που έχουν χάσει
πάρα πολύ αίμα
για να γίνουν σκλάβοι,
από γυναίκες
πολύ γκρεμισμένες
και πολύ τρελές
για να γίνουν πουτάνες.
Το πεταμένο
μέρος των λαφύρων πολέμου.
Στο πρώτο κύμα
καταιγίδας
κάθε πράγμα
θα πεταχτεί
στο νερό
ώστε να το καταπιεί
για πάντα.
Δεν έχουν
επιθυμίες να εκφράσουν
οι στρατιώτες
καθώς πετάνε
ψυχές στο κενό
σαν νομίσματα
με τους αριθμούς διαγραμμένους.
Στο φως η απληστία
αποκαλύπτεται
αναμενόμενο
χάσιμο χρόνου.
Τα πλοία θα επιστρέψουν
στο λιμάνι
και ο αφρός της θάλασσας
θα εξακολουθεί να έχει
γεύση αλμυρής ζάχαρης.
Το βράδυ,
ωστόσο,
σε έναν τοίχο
του στρατοπέδου,
ένα αγόρι
θα γράψει
« ما زندگی می کنیم »
Καθένας από τους στρατιώτες
θα νομίζει ότι είναι
ακατανόητες μουντζούρες
και κανένας από αυτούς
θα καταλάβει
τι τον περιμένει
την τελευταία
των ημερών.
Στα παρσί
αυτά τα σημάδια
λένε αποφασιστικά:
«Noi viviamo, Εμείς ζούμε».
Δεκαπέντε oκτωβρίου 2020. Καρά Τεπέ, μέσα από τους στενούς χώρους του στρατοπέδου, τους δρόμους χωρίς οδό διαφυγής. Βλέπω τα πέτρινα φράγματα που έχουν στηθεί πάνω από το νερό και δεν μπορούν και πολλά ενάντια στην παλίρροια, τις εξήντα χημικές τουαλέτες για χιλιάδες κρατούμενους, τις λίγες βρύσες με κρύο νερό όπου γυναίκες και άνδρες πρέπει να πλένονται στο ύπαιθρο. Φτάνω στην άκρη μιας τεράστιας τάφρου όπου είναι στοιβαγμένες άλλες σκηνές.
Μέχρι πρόσφατα, υπήρχε εκεί ένα σκοπευτήριο όπου οι στρατιωτικοί εξασκούνταν να σκοτώνουν τους εχθρούς. Αυτός που κρατά την εξουσία βρίσκει πάντα τέλεια σύμβολα για να προκαλεί πόνο. Αυτή είναι η κόλαση χωρίς ούτε μια ανάσα οξυγόνου.
Εδώ συναντώ τον Ηλία, κονγκολέζο, κρατούμενο στη Λέσβο εδώ και χρόνια. Δεν ελπίζει πλέον ούτε καν στην μπλε κάρτα που θα καθιστούσε ελεύθερους αυτόν και την οικογένειά του.
EUROPA MACHT FREI Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ
Από τη βαθιά
κίτρινη τάφρο
με καλείς.
Ή τουλάχιστον
νομίζω
ότι θέλεις
να μου μιλήσεις.
Η σκηνή σου
μιας μιαρής λευκότητας,
ανάμεσα σε εκατοντάδες
κολλημένες
μεταξύ τους,
βρίσκεται ακριβώς
κάτω από το μεγάλο χωμάτινο
τείχος.
Σήμερα είναι λάσπη,
ο ουρανός
κατεβαίνει ανάμεσά σας,
στριμωγμένους
ποιος ξέρει πόσοι
εκεί μέσα,
μόνος σαν νερό
από κατάρες
που θα βγουν αληθινές.
Είμαι πέντε μέτρα
ψηλότερα
από εσένα,
Ηλία,
και μου δείχνεις
τα παπούτσια
που έχουν την ίδια ηλικία
με την αιχμαλωσία σου.
Όλα τα
βήματα
είναι λακκούβες
κάτω από εσάς,
όλοι οι θόρυβοι
είναι μηχανές
φρουρών
που περιστρέφονται γύρω σας
έτσι ώστε ο φόβος
να μην σας εγκαταλείψει ποτέ.
Σκύβω
ξανά,
παραλίγο να πέσω
κάτω
από εκείνο το
σάπιο σύνορο
ώστε εσύ
να μην χρειαστεί να ουρλιάζεις
για να φτάσεις σε εμένα.
Υπάρχει ένας φύλακας
να σε κοιτάζει επίμονα,
η φωνή σου
δεν μπορεί να ανέβει
από το τέλος
κάθε δίκαιου φωτός.
Μου λες:
«Τα φώτα
είναι πολύ έντονα,
τη νύχτα
δεν μπορώ
να δω
τα αστέρια
που ήταν πάντα
δικά μου,
των παιδιών μου.»
Μονάχα αυτό.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Libri di Filippo Kalomenidis
