Δύο χρόνια από την Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου
Μετά από σχεδόν ένα χρόνο, συναντώ τον Φίλιππο Καλομενίδη στο στούντιό του το οποίο δεν ανοίγει ποτέ σε κανέναν. Ανάμεσα στους τοίχους κρέμονται αφίσες στα αραβικά, τα ελληνικά, καθώς και αφίσες των παρουσιάσεων των βιβλίων του. Συγγραφέας, ποιητής στην υπηρεσία της ολοκληρωτικής απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, των καταπιεσμένων λαών και των απόκληρων, βγάζει επιτέλους τα γυαλιά ηλίου του. Και αποκαλύπτει το απαλό βλέμμα, συσπασμένο από πόνο και θυμό για τη γενοκτονία των παλαιστινίων στη Γάζα και τις κακοποιήσεις που υφίστανται παντού στον κόσμο. «Ο λαός της ψυχής μου», θυμάται πάντα. Είναι ένα αβάσταχτο μαρτύριο που με διαπερνά όχι μόνο λόγω της απώλειας, στην πρώτη ζωή, των αγαπημένων μαρτύρων αδελφών που μου δίδαξαν τα πάντα. Αλλά λόγω της αιματηρής καταστροφής των χαρισματικών παλαιστινιακών κοινοτήτων της απέραντης αλληλεγγύης, της πίστης, της Αντίστασης, της ορθοπραξίας, της ακεραιότητας, της dâvah (της πρόσκλησης), της υπέροχα παράτολμης αγάπης, των γυναικών και των ανδρών που επιθυμούν να απελευθερωθούν για να φτάσουν στο υψηλότερο ζην ενάντια στην επιβίωση και την υποδούλωση Εκείνες τις κοινότητες που –παραθέτοντας το Κοράνι, citando al-Qurʾān – «δεν θα συμφωνήσουν ποτέ σε ένα λάθος», τις οποίες αγκαλιάζω ως μόνη ελπίδα που αντιτίθεται στη δυτική κοινωνία, που βασίζεται στην καταστροφή του ανθρώπινου, τoυ κόσμου και στη μονολατρεία του χρήματος».
Εγγονός και γιος προσφύγων, ο Καλομενίδης έχει ελληνική, σαρδηνική, τουρκική και γεωργιανή καταγωγή. Σαράντα εννέα χρόνια ζώντας επικίνδυνα, με τον άνεμο της ανησυχίας στην πρύμνη του. Από τα γενοβέζικα νεανικά του χρόνια ως συγγραφέας στο θέατρο των περιθωριοποιημένων και αγωνιστής στο κίνημα των κινημάτων ανάμεσα στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως τη σφαγή του ιουλίου 2001, μέχρι την περίοδο ως περιζήτητος σεναριογράφος κινηματογράφου και τηλεόρασης. Από την οξεία ηχηρή αντιπαράθεση και ρήξη των συμβάσεων με εκείνο το επαγγελματικό περιβάλλον που θεωρεί διεφθαρμένο και εμποτισμένο στην ηθική ευτέλεια, μέχρι τις εμπειρίες ως εθελοντής ανάμεσα σε ασθενείς με Covid και μετανάστες στα στρατόπεδα προσφύγων της Λέσβου κατά τη διάρκεια του lockdown της πανδημίας του 2020. Μέχρι τον σεπτέμβριο του 2024, που πέρασε στα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων στον Λίβανο υπό τις ισραηλινές βόμβες.
Έχει αφιερώσει τα τελευταία πέντε χρόνια στη συγγραφή της «Τριλογίας του Πεδίου Μάχης ως Παράδεισος», “Trilogia del Campo di Battaglia come Paradiso”, όπου ο πειραματισμός, η γλωσσική και υφολογική πολυφωνία, η λυρική κατάδυση στον κόσμο των απορριφθέντων, των ανατρεπτικών, των διαγραμμένων, των εξεγερμένων προφητών τον κατατάσσουν ανάμεσα στους πιο πρωτότυπους, θαρραλέους, σκανδαλώδεις συγγραφείς αυτών των καιρών.
«Η Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου» (PGreco, Edizioni, 2024 στην Ιταλία· εκδόθηκε στην Ελλάδα από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία – Iniziativa Proletaria, πάντα το 2024) έχει επανεκδοθεί επτά φορές, πουλώντας χιλιάδες αντίτυπα σε λιγότερο από ένα χρόνο, και έχει φιλοξενήσει τριάντα πολυπληθείς παρουσιάσεις σε τριάντα ιταλικές πόλεις. Ένα λογοτεχνικό και πολιτικό φαινόμενο που τον έχει θέσει στο επίκεντρο επικοινωνιακών επιθέσεων, σιωνιστικών απειλών, λογοκρισίας και σφοδρών αντιπαραθέσεων.
‘Όπως θα έλεγε ο Μισέλ Φουκώ, το έγραψα αυτό ενώ τα ζάρια κυλούσαν, στριφογύριζαν με γοργούς ρυθμούς. Τώρα είναι έτοιμα να σταματήσουν, να αποκαλύψουν το πρόσωπα και τον αριθμό. Γι’ αυτό, αναλαμβάνω την ευθύνη να συντάξω έναν ισολογισμό, να κάνω την απογραφή δύο ετών καυτής ιστορίας με τις φρικτές, ανεπανόρθωτες ήττες των παλαιστινίων επαναστατών. Και τις οριστικές, ένδοξες, σπερματικές-αναπαραγωγικές νίκες τους», μου λέει. Δεν βλέπω την ώρα να επιστρέψω στην Ελλάδα, στον αγνό, γενναιόδωρο άνεμό της για να αφοσιωθώ στο κλείσιμο του επόμενου βιβλίου και να παρουσιάσω ξανά αυτό. Αποκλείω, αντιθέτως, την παρέμβαση σε δημόσιες συζητήσεις στον ασφυκτικό αέρα της γενοκτονικής Ιταλίας, όπου ένα πολιτικό κίνημα νεολαίας μειονότητας οδηγημένο από παλαιστίνιους, άραβες μετανάστες δεύτερης γενιάς, αποκλίνοντες, συγκρουσιακούς, υπέροχα αεικίνητους εικοσάρηδες – ένα ελαττωματικό, ανώριμο αλλά πολλά υποσχόμενο κίνημα που γεννήθηκε από την πλημμύρα της πρώτης επανάστασης αυτού του αιώνα, της Tufan al-Aqsha, al Thawra al-filastiniyya – έχει αρχικά μεταμορφωθεί σε ένα δυτικοποιημένο κίνημα γνώμης, με τους πωλητές της ταβερνίστικης εξύμνησης που ονομάζεται γεωπολιτική επάνω στις ασπίδες τους. Και τέλος, σε μια συνάθροιση φιλανθρωπίας, ανθρωπιστικής αλληλεγγύης, με την ώθηση των κληρικο-φιλελεύθερων του Κινήματος Πέντε Αστέρων και των αριστερών σιωνιστών του Δημοκρατικού Κόμματος. Αυτό το συνονθύλευμα αυτοσχέδιων φιλανθρώπων, πεπεισμένων πως αγοράζουν επιείκεια, σπεύδουν να υπερασπιστούν τη Γάζα τώρα, μόνο τώρα, παρηγορημένοι από την πιθανότητα, επικείμενη στα μάτια τους, της κατάρρευσης της Παλαιστινιακής Αντίστασης, της ήττας του αυθεντικού Επαναστατικού Ισλάμ. Το λαχταρούν όσο και ο σιωνιστής αποικιοκράτης κατακτητής
Μεταφερόμαστε στο μικρό μπαλκόνι για να καπνίσουμε ένα τσιγάρο. Είναι η πρώτη μέρα των συναντήσεών μας. Μου δείχνει τις σελίδες ενός βιβλίου του 1970 της ελληνίδας πολιτικής κρατούμενης Κίττυς Αρσένη, όπου ένας από τους συγκρατούμενους της και στα βασανίστρια τραγουδάει ένα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη: «Δεν υπάρχει άλλο ψωμί / δεν υπάρχουν άλλα φυσίγγια / θα γεμίσουν τα τουφέκια με την καρδιά τους».
«Αυτοί είναι στίχοι γραμμένοι για τους έλληνες που βασανίστηκαν από τη φασιστική δικτατορία υπό τις υπηρεσίες Νατο, στις διαταγές τους. Αλλά είναι πάντα απόλυτα ταιριαστοί στη δεινή θέση των παλαιστινίων. Ο χτύπος της καρδιάς τους είναι η μουσική που σε τυλίγει απόλυτα, το πιο γλυκά εκκωφαντικό όπλο που έχω ακούσει ποτέ να εκρήγνυται. Φτάνει να σταθείς δίπλα τους σιωπηλά, η ώρα για μια αγκαλιά χαιρετισμού, μια βουβή ανταλλαγή βλεμμάτων, για να νιώσεις εκείνες τις καρδιές να φυσούν ζωή τόσο δυνατά που σε κάνουν ν’ ακούς ένα σφύριγμα στ’ αυτιά. Σαν να τραγουδούν μέσα από τα σπλάχνα, από τα βάθη της ψυχής κρατώντας σε σφιχτά στο στήθος. Σαν μια απελευθερωτική ακολουθία εκρήξεων μόλις ένα βήμα μακριά σου. Είναι ο λαός μου, οι άνθρωποι μου, έχω αφιερώσει κάθε μέρα αυτών των δύο χρόνων στην Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου. Έτσι μπορείς να καταλάβεις πόσο σπαρακτική εσωτερική προσπάθεια είναι για μένα η πραγματοποίηση μιας λογικής αποτίμησης. Αλλά, όπως έλεγε το ακλόνητο και λαμπερό αστέρι ενός πεσόντος ουρανού, ο νεαρός αδερφός μου Αχμάντ, Ahmad, καλωσορίζοντας τον ξαφνικό λιβανέζικο άνεμο ανάμεσα στα χέρια του, κοιτάζoντας με σαν ένας γιος που στα βάθη της νύχτας εμπιστεύεται στον πατέρα: «Το μόνο που έχει σημασία είναι να είμαστε ειλικρινείς”».
Η Επανάσταση ακατανόητη για τους δυτικούς
Όταν δώσαμε το ραντεβού μου ζήτησες ρητά να ξεκινήσω τον διάλογό μας σχετικά με το αποτέλεσμα της Παλαιστινιακής Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου με μια «ιστορική, πολιτιστική ανθρωπολογική εισαγωγή, χωρίς την οποία οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση είναι ανέφικτη».
Είναι η εποχή μιας απεριόριστης ήττας. Η πιθανότητα η Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου να δώσει άμεσες, ακριβείς απαντήσεις απελευθέρωσης έχει τελειώσει. Το να τραβήξουν το νήμα της Ιστορίας με παρρησία ώστε να ξετυλίξουν το κουβάρι είναι καθήκον των ποιητών, των συγγραφέων που νιώθουν τα βάσανα των απόκληρων, των αντιστασιακών και κάνουν τις φωνές τους την ηχώ αυτού που νιώθουν οι άθλιοι της γης. Οι ακαδημαϊκοί και οι τεχνίτες της ιστοριογραφίας που ακολουθούνται στην ευρωπαϊκή ήπειρο είναι διαποτισμένοι από την υπερεθνικιστική, ιμπεριαλιστική λογική του πιο επικίνδυνου συστήματος αστικής, πολιτιστικής, οικονομικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης που έχει ποτέ καθιερωθεί. Μοιράζονται με υπερηφάνεια τις θανατηφόρες αρνητικές αξίες των λευκών δυτικών, δηλαδή του 12% του παγκόσμιου πληθυσμού. Περίπου η ίδια σχέση που υπήρχε στη Νότια Αφρική μεταξύ αποίκων και μαύρων υπό κατοχή, εθνοκάθαρση και απαρτχάιντ, επεκταμένη σε παγκόσμια κλίμακα.
Αυτοί που αποκαλείς «επαγγελματίες του ανθρωπισμού», «οι αποικιακοί ψευδο-γκαντιανοί γύπες του Σκοπού που ξεπροβάλουν κάθε δεκαετία» και το «σιωνιστικό σύνολο» στην Ευρώπη συγκλίνουν σε έναν ισχυρισμό: χωρίς την 7η οκτωβρίου, τα αντίποινα του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων δεν θα είχαν φτάσει σε τέτοιες αποκαλυπτικές διαστάσεις. Είναι αλήθεια;
Δίχως την 7η Οκτωβρίου, η καταστροφή θα ήταν αόρατη και εξίσου ανυπολόγιστη.
Η μετάβαση από μια υφέρπουσα, προοδευτική γενοκτονία που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, έγινε πιο βάναυση το 1948 με τα βουνά από πτώματα και τις κλεμμένες γαίες της Νάκμπα, σε μια απροκάλυπτη, επιβεβαιωμένη γενοκτονία ήταν πάντα η πρόθεση του «Ισραήλ» και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μεταξύ 2008 και 2009, το βεβαιώνουν οι 22 ημέρες σφαγής με λευκό φώσφορο των αμάχων της Γάζας κατά τη διάρκεια της σιωνιστικής τρομοκρατικής επιχείρησης, που ονομάστηκε «χυτό Μολύβι».
Μεταξύ 2017 και 2018, η πρόθεση κατέστη ένα συγκεκριμένο σχέδιο, αμέσως μετά την ήττα του συνασπισμού των takfīriyyīn (οι μισθοφορικές οργανώσεις συνδεδεμένες με τον Isis και την Αλ Κάιντα, χρηματοδοτούμενες από τους βορειοδυτικούς για να διαλύσουν έναν νέο επαναστατικό αραβικό και ισλαμικό κόσμο, συντονισμένο στο όνομα της απελευθέρωσης των παλαιστινίων) στη Συρία, το Ιράκ, και το ξερίζωμα των πυρήνων τους στον Λίβανο, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη από πλευράς Miḥwar al-Muqāwama, του Άξονα της Αντίστασης.
Η επιστημονική σφαγή στη Γάζα κατά τη διάρκεια της ειρηνικής Μεγάλης Πορείας της Επιστροφής την άνοιξη του 2018 και η αναγνώριση ηπα της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας της σιωνιστικής οντότητας αποτελούν σαφή απόδειξη αυτού.
Η Επιχείρηση Saif al-Quds (Σπαθί της Ιερουσαλήμ) το 2021, ήτοι η ενοποίηση όλων των συνιστωσών της παλαιστινιακής αντίστασης, η Μόνη Μοναδικότητα που για άλλη μια φορά καθιστά την Παλαιστίνη λαβή και αιχμή του δόρατος του αγώνα κατά του δυτικού ιμπεριαλισμού, οδηγεί στην διακηρυγμένη γενοκτονία.
Από την αρχή αυτής της δεκαετίας, αναπτύσσονται ιλιγγιωδώς τα δεδομένα για τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, τις μαζικές εκτοπίσεις και τις μαζικές δολοφονίες παλαιστινίων γυναικών, παιδιών και ανδρών, την κατασκευή αποικιακών οικισμών στα εδάφη που κατέχονται από το 1967, σχετικά με τις άγριες στρατιωτικές και οικονομικές επιχειρήσεις πολιορκίας στη Λωρίδα της Γάζας. Το απαρτχάιντ, το 1948 στην Παλαιστίνη, αναλαμβάνει διαστάσεις κοινωνικής στραγγάλης. Ή αφομοιώνεσαι, ή αποδέχεσαι τη δουλεία, είτε θα ψοφήσεις από ασφυξία. Η εξόντωση εισέρχεται στην διακηρυγμένη, οριστική της φάση. Δικαιολογείται, υπό διάφορες λεκτικές αποχρώσεις, στις δηλώσεις ολόκληρης της σιωνιστικής άρχουσας τάξης. Της δεξιάς και της αριστεράς.
Η 7η Οκτωβρίου είναι μια απρόβλεπτη εξεγερσιακή απάντηση για την απελευθέρωση της γης τους, για να συνθλίψει την εφαρμογή της αποικιακής γενοκτονίας και να επανεκκινήσει την Παλαιστίνη ως «αρχηγείο, γενικό επιτελείο της παγκόσμιας επανάστασης» των καταπιεσμένων. Η Πλημμύρα της 7ης Οκτωβρίου σκίζει το σκοτάδι και ξεσπά το φως του απόλυτου επάνω σε περισσότερο από έναν αιώνα ατλαντιστικής συνενοχής στην εξόντωση ενός λαού. Χωρίς την Tūfān al-ʾAqṣā, οι παλαιστίνιοι θα είχαν κατακρημνιστεί σε μια άβυσσο σαν αυτή της Ρουάντα, αδιόρατη στο βλέμμα οποιουδήποτε ή σχεδόν.
Αντίθετα, τα «όρνια του ειρηνισμού που σκοτώνει τους μη αφομοιώσιμους», για να χρησιμοποιήσω τους χαρακτηρισμούς σου, διαδίδουν θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με τις «επικίνδυνες σχέσεις» μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ…
Πρόσεξε, είναι ανοησίες και δεύτερης σειράς εικασίες που προέρχονται όχι μόνο από τους ανθρωπιστές, αλλά και από πολλούς αλαζόνες, αδαείς λευκούς μαρξιστές, παιδιά της παρανοϊκής σταλινικής παράδοσης που καταδίκαζε, πριν από μισό αιώνα, ακόμη και το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ως «ομάδα αντιπερισπασμού», [ομάδα ανθρώπων που δημιουργείται ή χρησιμοποιείται για να αποσπάσει την προσοχή από έναν άλλο σκοπό ή στόχο], χειραγωγημένη από τον βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό για να δημιουργεί προβοκάτσιες, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα ισραηλινά αντίποινα.
Ο λευκός μαρξισμός βυθίζει τις σάπιες ρίζες στο ίδιο δηλητηριώδες, ντετερμινιστικό, υπερεθνικιστικό, βιολογιστικό, υλιστικό και επεκτατισμού έδαφος του τερματικού, αποικιακού καπιταλισμού, με τη φονταμενταλιστική του λατρεία για τον τεχνολογικό επιστημονισμό και τον πλήρη εξορθολογισμό της ζωής.
Οι υπαινιγμοί των αναλφάβητων πολιτικών της δυτικής αριστεράς που περιγράφουν τη Harakat al-Muqāwama al-Islamiya ως ένα δημιούργημα των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών είναι χαρακτηριστικά ρυπαινόντων που δεν γνωρίζουν τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα του παλαιστινιακού λαού.
Η αλήθεια είναι ότι, τη δεκαετία του 1980, η αρχική Χαμάς πριν ακόμη από τη σύγκρουση με την ihtilal, την κατοχή, επικεντρώθηκε στην κοινωνική φροντίδα της κοινότητας σε όλα τα επίπεδα (al-siyasa, η πολιτική στο επαναστατικό Ισλάμ δεν είναι διαχείριση του πληθυσμού σε μια δεδομένη γεωγραφική τοποθεσία, διοίκηση των δημοσίων υποθέσεων, αλλά κυριολεκτικά, από τα αραβικά, «τέχνη της φροντίδας»). Στράφηκε στη διατήρηση της ζωντανής μνήμης, στη «δύναμη της ζωής», στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην οργάνωση της οικογένειας. Στόχευσε στην ουσιώδη σημασία των δικαιωμάτων των γυναικών και την εξέλιξη του γυναικείου ρόλου έξω από την παράδοση. Το αίμα μου βράζει όταν ακούω τη σύγκριση με το Isis να εκφωνείται από ιταλούς βουλευτές, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς στην υπηρεσία αποικιακών οντοτήτων οι οποίες μάλιστα κηρύττουν θρησκευτικά δόγματα, όπως είναι το «Ισραήλ» και η Σαουδική Αραβία.
Το επαναστατικό Ισλάμ της Χαμάς και της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ (Harakat al-Jihād al-Islāmī fī Filastṭīn) βρίσκεται σε συνεχή σύγκρουση με το συντηρητικό, εξωτερικό και σκοταδιστικό Ισλάμ των αραβικών κρατών συμμάχων της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών και του Memshelet, του Majlis Wuzaraʾ Israʾil.
Έτσι, η Χαμάς επέλεξε αρχικά μια προσωρινή εκεχειρία με τον εχθρό και την ενδυνάμωση (hudna). Μια περίοδο αναστολής των εχθροπραξιών για την προετοιμασία του ένοπλου αγώνα. Για την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ, για την απελευθέρωση από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα. Και για την ḥisbah (επαλήθευση του αισθήματος ευθύνης), δηλαδή το δόγμα που βοηθά κάποιον να ζήσει μια δίκαιη και ισχυρή ύπαρξη, τόσο στην ατομική όσο και συλλογική διάσταση. Η σημαντική συμμετοχή της στην Πρώτη Ιντιφάντα, μέσω των αντιστασιακών δράσεων που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του 1990, και ο κεντρικός της ρόλος στη Δεύτερη Ιντιφάντα μαρτυρούν τη συνετή, διαυγή δράση αυτού του θεμιτού κινήματος.
Η δεύτερη κατηγορία από τους δυτικούς προπαγανδιστές έχει να κάνει με τα κεφάλαια του Κατάρ που εισέρρευσαν στη Γάζα, την οποία η Χαμάς ήλεγχε με τη λαϊκή βούληση, χωρίς να το εμποδίσουν οι σιωνιστές. Η κατοχή ήταν, δίχως διορατικότητα, βέβαιη ότι θα αύξανε την ανταγωνιστικότητα με την Παλαιστινιακή Αρχή που συνεργαζόταν, βέβαιη ότι με αυτά τα χρήματα θα περιόριζε τη Χαμάς.
Στον λαθεμένο στρατηγικό υπολογισμό των σιωνιστών, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης θα είχε μαλακώσει, γενόμενο σάπιο σαθρό και διεφθαρμένο όπως η «παχύσαρκη φυλή» της Ραμάλα (ονομασία που δίνουν οι παλαιστίνιοι επαναστάτες στον στενό κύκλο του Αμπάς, Abu Mazen) και θα είχε χάσει την επιθετική του τάση, την οξύνοια και αποφασιστικότητα του.
Το «Ισραήλ» δεν κατάφερε να κατανοήσει την ακεραιότητα και τη συναδελφικότητα της ηγεσίας της Χαμάς, η οποία ήταν πολύ διαφορετική από την συμμορία των αυταρχικών, κληρονόμων του Αραφάτ. Στη Γάζα, η Χαμάς έχτισε νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, γυναικείους συλλόγους, βιβλιοθήκες, δίκτυα εκπαίδευσης, δρόμους, σπίτια, θέατρα. Ενίσχυσε τον στρατιωτικό της βραχίονα για να προστατεύσει τον λαό και να τον οδηγήσει στην απελευθέρωση. Οι καθοδηγητές της, οι γιοι των διοικητών της, περιφρόνησαν την πολυτέλεια, πάντα πολεμούσαν, ακόμη και μέχρι μαρτυρίου, στο πλευρό των κατοίκων της Γάζας.
Τι απαντάς στις υποψίες που προπαγανδίζονται, πάντα από τους ίδιους ειρηνιστές και «λευκούς μαρξιστές», πως η 7η οκτωβρίου ήταν σαν «ένα είδος ατυχήματος, ένα επεισόδιο στον κόλπο του Τόνκιν», σκηνοθετημένο από τους μηχανισμούς ασφαλείας του Νετανιάχου, με τη Χαμάς να παίζει τον ρόλο ενός παράλογου συνεργού που πέφτει στην παγίδα;
Ο πρωταρχικός στόχος αυτής της κρυπτοαποικιακής κλίκας είναι να διαδώσει τη λατρεία του αήττητου του «Ισραήλ». Κάνει διάκριση μεταξύ ενός τυραννικού, σφαγιαστικού «Ισραήλ» και ενός δημοκρατικού, αμυντικού «Ισραήλ». Και φτάνει στο άτοπο, φαύλο συμπέρασμα των «δύο λαών, δύο κρατών», σε συμμόρφωση προς την αριστερά του σιωνιστικού συμπλέγματος και τη μαφία των λιπαρών μαριονετών της Ραμάλα.
Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να επιθυμεί ο πολωνός Μιλεϊκόφσκι, γνωστός και ως «Νετανιάχου», ο εκλεγμένος δήμιος των εκλεγμένων δημίων, πριν από δύο χρόνια ήταν η πιο ηχηρή, θανατηφόρα στρατιωτική και πολιτική ήττα στην ιστορία της σφαγιαστικής περιπέτειας της ιχτιλάλ. Συνέβη στα «απαράβατα» εδάφη του ’48 μετά. Μια επαναστατική ενέργεια που ανέδειξε όλη την αδυναμία, την απροετοίμαστη κατάσταση και τη δειλία των χασάπηδων του ισραηλινού στρατού, του Tsahal, οι οποίοι κυριολεκτικά το έσκασαν από το πεδίο μάχης (όπως ήδη φάνηκε σε τόσες πολλές ήττες εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο), δράση που αιχμαλώτισε 252 εποίκους, σπάζοντας το κοινωνικό σύμφωνο αιώνιας ασφάλειας μεταξύ της αποικίας και των εγκατεστημένων της.
Εκείνη τη στιγμή, ήταν αδύνατο για το «Ισραήλ» να προβλέψει μια τόσο μαζική ρήξη της πολιορκίας της Γάζας και την ήττα του στρατού του. Η ευθραυστότητα της άμυνάς του αποδείχθηκε επίσης από τον πολύ πρόσφατο πυραυλικό και αεροπορικό «Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών» με το Ιράν.
Οι ανήθικοι επιδειξιομανείς, οι γελωτοποιοί της ψεύτικης ειρήνης, ξεχνούν ότι η γενοκτονική αποικία στη γη της Παλαιστίνης δεν είχε ποτέ ανάγκη ενός «Κόλπου του Τόνκιν», για να σχεδιάσει τη γεωγραφία των βάναυσων σφαγών της στους χάρτες των εδαφών που λεηλατήθηκαν από τους άραβες.
Αλλά προκειμένου να μην παραδεχτούν ότι οι ισχυροί μπορούν να αιμορραγούν, αντί να αναγνωρίσουν την απεριόριστη ανατρεπτική εμβέλεια της Παλαιστινιακής Αντίστασης – με την κυρίως ισλαμική επαναστατική συνιστώσα της – εκείνοι των σημαιών του ουράνιου τόξου και των ξεθωριασμένων κόκκινων σημαιών είναι πρόθυμοι να διαδώσουν οποιοδήποτε ψέμα.
Διαφορετικά, πώς θα δικαιολογούσαν την αταραξία τους; Πώς θα εξηγούσαν την αποτυχία τους, από καθαρό ρατσισμό και υπαρξιακή τύφλωση, να αντιληφθούν αυτό που είχε κατακλύσει τη Δύση, αποδιοργανώνοντας την και φέρνοντας τα πάνω κάτω, στα 22 χρόνια και 9 μήνες που προηγήθηκαν της Tūfān al-ʾAqṣā;
Οι απαρχές της 7ης Οκτωβρίου και η γέννηση του Άξονα της Αντίστασης
Μπορείτε να μπείτε στις λεπτομέρειες και να μας το εξηγήσετε; Τι δεν είδαν; Τι αρνήθηκαν;
Η Γάζα υπήρξε πάντα το χωνευτήρι του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος στην περίοδο μετά τη Νάκμπα. Ήταν ο τόπος με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση προσφύγων από το 1948.
Για μισό αιώνα, ο Λίβανος υπήρξε η πατρίδα της διωκόμενης και εκδιωγμένης σοφίας, της γνώσης, της μαεστρίας. Αδάμαστη και ποτέ κατεστραμμένη, παρά τη βιαιότητα των ισραηλινών εισβολών που υποστηρίχθηκαν στο πεδίο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία.
Στον Λίβανο, σε ένα χρονικό διάστημα που εκτείνεται από τη δεκαετία του 1980 έως το τέλος της περασμένης χιλιετίας, βρίσκουμε το Επαναστατικό Ισλάμ των περιθωριοποιημένων, καταπιεσμένων σιιτών της Χεζμπολάχ (φωτισμένο από τη σκέψη του Φαντλαλά-Fadlallah και του αλ-Μουσαβί-al-Musawi), το σουνιτικό Ισλάμ των παλαιστινίων, που φεύγουν από την Αίγυπτο για ένα ακόμη κρατικό κυνήγι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας μετά τη δολοφονία του δικτάτορα συνεργατιστή Ανουάρ Σαντάτ, που μαζέυονται στην Ισλαμική Τζιχάντ (όπου οι θεωρίες του ιδρυτή Φατχί Σακάκι κατάφεραν να συνδυάσουν τις επεξεργασίες του Χασάν αλ-Μπάννα-Hassan al-Banna, του Σαγίντ Κουτμπ-Sayyid Qutb με εκείνες των θεωρητικών της ιρανικής εξέγερσης), τον μαρξισμό των αντιαποικιακών περιθωρίων του παλαιστινιακού Λαϊκού Μετώπου στα στρατόπεδα προσφύγων της shatat (εμπνευσμένο από τις θέσεις των Φανόν, Καμπράλ, Χαμπάς και αργότερα του Αχμάντ Σααντάτ-Ahmad Sa’adat), των ριζοσπαστικών, μη δυτικοποιημένων φατριών, του Κομμουνιστικού Κόμματος του Λιβάνου, τον άνεμο του νικηφόρου τυφώνα της επανάστασης στο όνομα του Θεού και των τελευταίων στην Τεχεράνη το ’79, που έφεραν οι εθελοντές μαχητές του Ιράν.
Αντιπαρατίθενται, συγκρούονται, συζητούν, αλληλοεπηρεάζονται, δημιουργώντας μια άνευ προηγουμένου δημιουργική, πολιτιστική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική συνεργασία.
Μια επαναστατική διασταυρούμενη επικονίαση, οι κόκκοι γύρης της γνώσης των βασανισμένων σε εξέγερση περνούν ανάμεσα από άνθη διαφορετικών φυτών του ίδιου είδους.
Από αυτή την άποψη, λίγοι γνωρίζουν ότι ο σιίτης Αλί Χαμενεΐ, Alì Khamanei, νυν Ανώτατος Ηγέτης της Ιρανικής Δημοκρατίας, εκείνη την εποχή μετέφρασε στα παρσί και διαδίδει τα έργα «Στη Σκιά του Κορανίου» και «Ορόσημα», “All’ombra del Corano” και “Pietre Miliari”. Αυτά τα ανατρεπτικά θεολογικά, φιλοσοφικά και ποιητικά κείμενα, αυθεντικά μανιφέστα της Αλ-Ικβάν, Al-Ikhwā’n, της Αδελφότητας, γράφτηκαν από τον αιγύπτιο σουνίτη Κουτμπ.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι το πιο καινοτόμο διεθνιστικό επαναστατικό διεθνιστικό εγχείρημα-σχέδιο της εποχής μας κερδίζει έδαφος στη Γάζα και τον Λίβανο.
Μια πρόταση, «μια καλή δράση», η καθαρή «Amal Jama’i», η συλλογική δράση που μετατρέπει τη συλλογική ανησυχία σε επιθετική δύναμη, με την Παλαιστινιακή Αντίσταση στον πυρήνα της. που πετυχαίνει στην προσπάθεια να κάνει όλες τις συνιστώσες να ξεπεράσουν τη Fitna (την αταξία, τη διχόνοια μεταξύ σουνιτισμού και σιιτισμού), και επανεκκινεί την απελευθέρωση της αλ-Κουντς (Ιερουσαλήμ)-al-Quds (Gerusalemme) ως ένα πρωτίστως αντιαποικιακό, αντιδυτικό, αντικαπιταλιστικό ζήτημα. Μόνο δευτερευόντως θρησκευτικό.
«Όσο θα υπάρχει η σιωνιστική αποικία, θα αποτελεί ένα θανάσιμο πρόβλημα για όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου», δηλώνει ο Shaqaqi, Φατχί Σακάκι, ιχνηλατώντας τη διάσημη μεταφορά του Kαναφανί για την καρδιά του σώματος του ιμπεριαλισμού που έχει ξαπλώσει επάνω στην Παλαιστίνη και τη Μέση Ανατολή.
Και, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, η Χαμάς αποκομίζει τα οφέλη της ανατρεπτικής επιρροής της Ισλαμικής Τζιχάντ, η οποία υποστηρίζει, στοχεύει στην επίτευξη οικονομικής και κοινωνικής ισότητας αποβάλλοντας τις υπολειμματικές παραδοσιακιστικές υπερβολές της, τους πειρασμούς να παρατείνει την φάση προετοιμασίας του πληθυσμού για την αντιπαράθεση με τον εξολοθρευτή κατακτητή.
Η ανώτερη αρχή καθίσταται: «η πρόληψη της βλάβης μέσω της επίθεσης είναι εξίσου σημαντική με την παροχή οφελών στον λαό».
Ποια ήταν τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της περιόδου στη Γάζα και τον Λίβανο;
Υπάρχει μια εκθαμβωτική ελληνική λέξη που το εκφράζει: είναι ένα μάλαγμα (málagma). Μια λέξη που αργότερα ασπάστηκαν οι άραβες: al-malḡam. Μια ζύμη που αλλάζει τον κόσμο.
Από τη Γάζα και τον Λίβανο, από δύο ξεσκισμένες χώρες, έρχονται οι πρώτες ήττες για το «Ισραήλ», τον παγκόσμιο σιωνισμό, τη Δύση και τα διεφθαρμένα αραβικά κράτη. Αδιανόητοι θρίαμβοι που θα εξαπλωθούν σε όλη την Εγγύς Ανατολή και θα αποτελέσουν τον Miḥwar al-Muqāwama, τον Άξονα της Αντίστασης.
Η Δεύτερη Ιντιφάντα, από το 2000 έως το 2005, ανάγκασε τους «ισραηλινούς» να υποχωρήσουν από τη Γάζα. Η Χεζμπολάχ τους έδιωξε από τον νότιο Λίβανο, απελευθερώνοντάς τον το 2000, και νίκησε τους δήμιους του λεγόμενου «Τελ Αβίβ» στον «Πόλεμο των Τριάντα Τριών Ημερών» το 2006. Στην Υεμένη, οι Χούθι – Άνσαρ Αλλάχ – ξεσηκώνονται το 2004, κατέλαβαν την πρωτεύουσα Σαναά το 2015, και οδήγησαν στις ταπεινώσεις που επιβάλλονται στους σαουδάραβες, τους βορειοδυτικούς και τους σιωνιστές μέχρι σήμερα. Το 2011, η ιρανική Δύναμη Quds (Niru-ye Qods) με επικεφαλής τον Qâsem Soleimâni-Κασέμ Σολεϊμανί, οι ιρακινοί μαχόμενοι και διεθνιστές του Miḥwar συνέβαλαν αποφασιστικά στην αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Ιράκ, οι οποίες Usa ευθύνονται από το 2003 για τουλάχιστον ένα εκατομμύριο θανάτους αμάχων. Το 2017, η προαναφερθείσα επιτυχία του Άξονα της Αντίστασης επί του συνασπισμού takfiriyin του Isis στη Συρία και το Ιράκ. Το 2021, η προαναφερθείσα Επιχείρηση Saif al-Quds’, με τους αποίκους, για πρώτη φορά, κλεισμένους στα καταφύγια από τις πυραυλικές επιθέσεις προερχόμενες από την «Κοινή Αίθουσα» των ενωμένων Παλαιστινιακών κινημάτων Αντίστασης.
Αυτές είναι οι μόνες αδιαμφισβήτητες επαναστάσεις αυτής της εποχής, όπου οι απόκληροι (mahrumīn) αποφασίζουν να μην είναι πλέον θύματα. Αποκαθιστούν την αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη στη γη και διοχετεύουν τα εκρηκτικά νερά της Πλημμύρας του al-ʾAqṣā, της επανάστασης των επαναστάσεων στις αρχές του νέου αιώνα.
Οι αντιδράσεις της Δύσης
Και σε τι επικεντρώνονταν οι τυφλοί δυτικοί στο μεταξύ;
Μπορώ να μιλήσω από προσωπική, πραγματική εμπειρία της Ιταλίας. Ας ξεκινήσουμε με τη μειοψηφία των αντιφρονούντων του αρπακτικού παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος που ήταν ενεργοί στο κίνημα στις αρχές της χιλιετίας.
Ένα ακατέργαστο αλλά σύγχρονο κίνημα που προφήτευσε τη διάλυση της Δύσης, που προέβλεψε μια ανανεωμένη «θεσμοποίηση» της γενοκτονίας των αποικιοκρατούμενων, των λιμοκτονούντων για να διασφαλιστεί η επιβίωση του «pays blanc», το οποίο ήταν διαθέσιμο στην σωματική αντιπαράθεση με την καταστολή.
Οι νέοι που οδηγούνταν από αυτό που ονομάζαμε «σκυλίσια οργή» σταδιακά παραγκωνίστηκαν από την ανάσταση των σιωνιστών παλιατζήδων του ’77. Εκτός από τους αμόρφωτους απογόνους τους, κατέφθασαν κυρίες, παρανυφάκια της τριτοκοσμικής «φιλανθρωπίας» – καθολικής και παλαιοσταλινικής – που αυτοαπαλλάσσονταν με καθαγιασμένους άρτους ή κοσμικούς, ανάλογα με τον ουρανίσκο.
Και, πάνω απ’ όλα, εξαπλώθηκε το ρητορικό και πληθωρικό μήνυμα της αναίμακτης αλλαγής, που διαδόθηκε από πλούσιους αμερικανούς και βρετανούς ακαδημαϊκούς.
Έτσι, ο αγωνιστής αντικαταστάθηκε από τον ακτιβιστή που θεωρεί τον εχθρό «έναν αντίπαλο». Καταγγέλλει τα εγκλήματα του συστήματος και δεν σκέφτεται καν το πρόβλημα να τα αποτρέψει, να τα τιμωρήσει. Φωνάζει συνθήματα στα αγγλικά στους δρόμους και τις πλατείες. Πηδά από τον διεθνισμό που έχει τα πόδια να πατούν σταθερά στο κοινοτικό μεσογειακό ανήκειν του σε έναν κοσμοπολιτισμό δίχως αίσθηση της κατεύθυνσης, του προσανατολισμού.
Το κίνημα πήρε ακόμη και την όψη μιας αποικίας της «αγγλοπαγκοσμιοποίησης», για να χρησιμοποιήσουμε τον εύστοχο νεολογισμό του Κοστάνζο Πρέβε, Costanzo Preve.
Οι νέοι που έβλεπαν τη Δεύτερη Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη, την απελευθέρωση του Λιβάνου, με τον θαυμασμό που οφείλονταν στις μεγαλοπρεπέστερες αποαποικιοποιητικές εκρήξεις φιμώνονταν ως υποστηρικτές της «μουσουλμανικής τρομοκρατικής βαρβαρότητας». «Μόνο οι φωτισμένοι ευρωπαίοι μαρξιστές, λόγω της έμφυτης αξιακής τους ανωτερότητας, μπορούν να σώσουν τους βασανισμένους άθλιους του Παγκόσμιου Νότου». Για αυτούς, το στενό τμήμα του βορειοδυτικού κόσμου ήταν το μόνο, αδιαμφισβήτητο σενάριο της ιστορίας. Ήταν αδιανόητο το επίκεντρο της νέας επανάστασης που θα συγκλόνιζε τον πλανήτη να είναι αραβικό.
Αυτή η ευκαιρία για κοινωνική σύγκρουση στο όνομα των κολασμένων της γης μετατράπηκε σε μια μυριάδα κύκλων ανθρωπιστικής αλληλεγγύης. Συνένοχη η ηθική ακαταλληλότητα των πιο μαχητικών ομάδων – ετερόδοξων κομμουνιστών και αναρχικών – να υπομείνουν τα μαζικά βασανιστήρια στη Νάπολη και τη Γένοβα, και την πτώση ενός λαμπρού μάρτυρα. όλα τελείωσαν εν ριπή οφθαλμού το 2001.
Από εκεί, ριζώνουν η επιβληθείσα ειρήνευση και η ευρωκεντρική, θυματοποιητική οπτική της Ιστορίας. Απόρθητη, υπαγορευμένη και παραποιημένη αναπόφευκτα από τους κυριαρχούντες, τους ηγεμόνες.
Η ζωτικότητα του στασιαστή, αυτού που αποσκοπεί στην εξέγερση είναι να θρηνεί τους καταδιωκόμενους, τους δολοφονημένους. Να ξεπλένει τις απαλές παλάμες του στην κολυμβήθρα αγιασμού της συγκέντρωσης χρημάτων. Να σηκώνει τα χέρια σε απάντηση των ξυλοδαρμών των ΜΑΤ. Να κρίνει τα παλάτια του γενοκτονικού ιμπεριαλισμού που έχει μπροστά στα μάτια του ως απρόσβλητα. Να παρέχει στη «φυλή των δίχως τίποτα» τα μέσα συντήρησης για να επιβιώνει, ίσως, για μια ακόμη μέρα. Ποτέ τα εργαλεία για να αντιστέκεται και να εξεγείρεται.
Η έννοια του αγώνα – η οποία προέρχεται από το λατινικό «lucta», που σημαίνει «μάχη σώμα με σώμα μεταξύ διεκδικητών που επιδιώκουν με τη δύναμη να κυριαρχήσουν και να ρίξουν κατά γης ο ένας τον άλλον» – καθίσταται μια απόσπαση της προσοχής, κάτι δυσνόητο, όπως εξηγώ πληρέστερα στο βιβλίο μου.
Αυτή η λογική εισβάλλει το διεθνές κίνημα για την Παλαιστίνη. Όπου οι πρακτικές μιας χούφτας ανθρώπων που είναι γενναίοι μέχρι θανάτου, όπως ο Στόλος της Ελευθερίας, la Freedom Flottilla, βασίζονται στην συνειδητή ανάθεση. Η «αλληλεγγύη» προσφέρει ένα χέρι βοήθειας από την πατρίδα στο ζευγάρι των αμίμητων ηρώων – πάντα λευκών, κοσμικών, απολιτικών και μη βίαιων – χωρίς καν να φιλοδοξούν να γίνουν οι ίδιοι μια ανατρεπτική ιστορική οντότητα.
Εδώ κατοικεί ένα από τα περάσματα που βυθίζει τους λαούς της Μεσογείου, απορροφημένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στα σκοτάδια του Δυτικού Βορρά: η κατεδάφιση της μοναδικής, συλλογικής ταυτότητας αυτών που γεννιούνται στις όχθες αυτής της θάλασσας και η οριστική δυτικοποίηση.
Μία από τις αμέτρητες δυστυχίες – πέρα της πνευματικής, υλικής, ψυχικής και πολιτικής- κληροδότημα της μολυσμένης γενιάς μου στις μελλοντικές γενιές. Στη δική σου.
Και ήταν οι δυτικοί δυνατοί τόσο τυφλοί όσο οι διαδηλωτές μπροστά στην προώθηση της Παλαιστινιακής Αντίστασης και του Miḥwar al-Muqāwama, κατά τη γνώμη σου, τα μόνα αληθινά αντικαπιταλιστικά προπύργια του τρέχοντος αιώνα;
Σε αντίθεση με τους ξέπνοους λευκούς διαδηλωτές, η σιωνιστική-ατλαντιστική-ευρωπαϊστική παρέα έχει κατανοήσει απόλυτα την επαναστατική σημασία της Παλαιστινιακής Αντίστασης, του Άξονα της Αντίστασης και τις πολιτικές και στρατιωτικές αποτυχίες που έχει υποστεί.
Από τη μία πλευρά, παίζει σε συνεννόηση με τους σαουδάραβες το χαρτί της έκρηξης της τρομοκρατίας της Αλ Κάιντα και των παρακλαδιών της, αναστατώνοντας ένα μέρος του ισλαμικού κόσμου με την αποικιακή επιχείρηση αναπροσανατολισμού της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης» μεταξύ 2010 και 2012.
Από την άλλη, εξαπολύει την πιο επιβλητική, διαβρωτική μιντιακή-επικοινωνιακή και πολιτιστική εκστρατεία υπό το λάβαρο της ισλαμοφοβίας, αραβοφοβίας και μισοξενίας που έχει γνωρίσει ποτέ η νεωτερικότητα. Αυτή η εκστρατεία είναι χρήσιμη και για να κάνει την «δημοκρατική» δυτική κοινωνία να αποδεχτεί παθητικά τον πόλεμο εξόντωσης κατά των μεταναστών.
Και στις 3 ιανουαρίου 2020, με την αμερικανο-σιωνιστική τρομοκρατική επίθεση στην οποία έπεσε μάρτυρας ο Κασέμ Σουλεϊμανί στη Βαγδάτη, ο Miḥwar al-Muqāwama στερείται την ευγενέστερη στρατιωτική του ιδιοφυΐα. Τον πιο αποφασιστικό διεκδικητή της διεθνιστικής κλήσης της Ισλαμικής επανάστασης που στόχευε στην απελευθέρωση της Παλαιστίνης μέσα στη ψηφιδωτή, σύνθετη και αντιφατική ιρανική πραγματικότητα. Όχι μόνο διοικητής της Niru-ye Quds (Ταξιαρχία Ιερουσαλήμ ή και Δύναμη al-Quds), ποτέ ένας απλός εκτελεστής διαταγών. Αλλά ένας λαμπρός, απαράμιλλος στρατάρχης. Ο συγκεκριμένος ερμηνευτής της λύτρωσης των στερημένων και ληστευμένων μουσουλμάνων, στα πεδία των μαχών. Όπου έζησε ολόκληρη την ύπαρξή του. Το αντίστοιχο του βιετναμέζικου στρατηγού Võ Nguyên Giáp στη μοναδική, φιδεϊστική επαναστατική διαδικασία της εποχής μας.
Εν τω μεταξύ, σε αυτό το πλαίσιο, φοβισμένοι από τις ήττες σε όλη την κατεχόμενη Παλαιστίνη και τον Λίβανο στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι σιωνιστές δεν περιορίστηκαν να ξετυλίγουν την σταθερή επιρροή τους στον οικονομικό και χρηματοπιστωτικό κόσμο. Ήταν εξαιρετικά επιδέξιοι στο να αγοράζουν κυριολεκτικά όλες τις πληροφοριακές σφαίρες, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές και καλλιτεχνικές της ευρωπαϊκής ηπείρου. Εξαγόρασαν ολόκληρα αριστερά, νεοφασιστικά και νεοναζιστικά πολιτικά κόμματα από τις αντιεβραϊκές τους παραδόσεις (αναβιώνοντας τις συμφωνίες που έγιναν κατά την εποχή του Ντούτσε και του Τρίτου Ράιχ, που αργότερα κατέρρευσαν με το Ολοκαύτωμα). Επηρέασαν με το κουδούνισμα των σέκελ, μέχρι τα κινήματα μαρξιστικής πολιτικής διάστασης, για τα πολιτικά δικαιώματα και φύλου.
Και επέβαλαν την αποικία, «Ισραήλ», όχι πλέον ως υιοθεσία, αλλά ως μοντέλο για τους γηράσκοντες πατέρες της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών. Το τέλειο παράδειγμα φιλελεύθερου ρατσιστικού ολοκληρωτισμού, όπου τα κέντρα εξόντωσης και βασανιστηρίων για τους απαράδεκτους παλαιστίνιους σε διοικητική κράτηση ad aetenum, διά πάντος, απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το γκέι κλαμπ της κατεχόμενης Γιάφα. Και εκεί, ο πλούσιος, λευκός, εκλεκτός, ομοφυλόφιλος άποικος μπορεί να αποκτήσει, πληρώνοντας αδρά, την χειραφέτησή του.
Κατά τη διάρκεια είκοσι ετών, προετοίμασαν σχολαστικά το γόνιμο έδαφος για τη συναίνεση, την ενθουσιώδη υποστήριξη ή τη συνένοχη παραίτηση των δυτικών σε σχέση με την ξεκάθαρη, εμφανή φάση της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία, αντίθετα, η πρότερη εργασία είχε γίνει από σχεδόν έναν αιώνα.
Mπροστά στους καφέδες μας, μου έκανες μια πικρή εξομολόγηση που αντηχεί σε όλες τις σελίδες του βιβλίου: «Για τους ιταλούς που είναι μαζί μας, είναι αδύνατο να κατανοήσουν την φειδεϊστική ίνα της Παλαιστινιακής Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου. Είναι τρομοκρατημένοι εξ αιτίας της». Γιατί;
Είναι αμετάκλητα δυτικοποιημένοι. Στο βιβλίο, χρησιμοποίησα μια έκφραση του Kanafani: επιβιώνουν «μόνο από συνήθεια». Είναι άθεοι φονταμενταλιστές, δεν γνωρίζουν πως η πίστη, η «πολιτική πνευματικότητα» που επικαλείται ο ιρανός φιλόσοφος Ali Shariati, Αλί Σαριάτι, δεν ανήκει μόνο σε όσους έχουν μια θρησκευτική αντίληψη της «βαθιάς ζωής». Παραθέτω τα λόγια του Έλληνα μαρξιστή μαχόμενου και συγγραφέα Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος μας χάρισε αυτά τα λόγια: «Μας αποκαλούσαν τρελούς επειδή είχαμε ξεκινήσει […] χωρίς να λάβουμε υπόψη την τεράστια υπεροχή του εχθρού στους οπλισμούς. Χωρίς αυτή την τρέλα που προέρχεται από μια απύθμενη πίστη, την πίστη που δεν λαμβάνει υπόψη όλα τα λογικά δεδομένα, την πίστη που γεμίζει τα κενά της θεωρία, ένας επαναστάτης δεν μπορεί να υπάρχει».
Ή τη σιωπηλή μαχόμενη προσευχή του γκαπίστα Giovanni Pesce, στο δικό του «Senza Tregua», »Δίχως Ανακωχή» τον οποίο κανείς δεν θέλει να θυμάται, επειδή ήταν ένας εξαιρετικά αδίστακτος αντιναζιφασίστας παρτιζάνος: «Ένα ποτάμι είναι μια ασταμάτητη δύναμη που κινείται σύμφωνα με αιώνιους νόμους, αλλά πάνω απ’ όλα επειδή πρέπει να κινείται και πρέπει να φτάνει στον στόχο του. […] Είμαστε σαν πολλά ρυάκια που η εχθρική καταπίεση θέλει να εμποδίσει να ενωθούν σε ένα μόνο μεγάλο, ασταμάτητο ποτάμι».
Η «απύθμενη» πίστη στο μέλλον, σε μια νέα ανθρωπότητα, στη νίκη, αγωνιά τους δυτικοποιημένους ιταλούς της Μεσογείου, επειδή συνεπάγεται ανεπανόρθωτες επιλογές: ψυχική αποσύνθεση και ανασύνθεση πέρα από τα όρια της τρέλας, εκπαίδευση στο θάρρος, λιποταξία από συνήθειες αποκαλυπτικού ατομικισμού, από τις ωφελιμιστικές συμπεριφορές.
Όπως έγραψα: «Από τη στιγμή που έχει χαθεί η πίστη, ή ακόμα και είναι άγνωστη, η πτώση στο τίποτα είναι η μόνη σύντροφός τους».
Το πρώτο μέρος της συζήτησής μας ολοκληρώνεται όταν μαθαίνουμε για το lockdown των τελευταίων λειτουργικών νοσοκομείων στην Πόλη της Γάζας, και για την ανακοίνωση του σχεδίου του Τραμπ να κατακτήσει τη Λωρίδα της Γάζας. Είμαστε απογοητευμένοι. «Και αν καταλαβαίνω καλά, αύριο σκοπεύεις να προχωρήσεις και στα πιο δύσκολα και επώδυνα ερωτήματα σχετικά με το αποτέλεσμα της Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου», χαμογελάει τρυφερά ο Φίλιππος, για να μας ταρακουνήσει.
*Dimitra Kazantzidou: μεταφράστρια και ελληνίδα πολιτική αγωνίστρια.
* ο Filippo Kalomenìdis είναι συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός αγωνιστής. Έχει εκδώσει τα βιβλία “La direzione è storta. Reportage lirico sul Covid-19 e i virus del potere”- «Η κατεύθυνση είναι στραβή. Ένα λυρικό ρεπορτάζ για τον Covid-19 και τους ιούς της εξουσίας»(2021, Homoscrivens) και, με την Κολεκτίβα Eutopia, “Per tutte, per ciascuna, per tutti, per ciascuno. Canti contro la guerra dell’Italia agli ultimi”- «Για όλες, για καθεμία, για όλους, για τον καθένα. Τραγούδια ενάντια στον πόλεμο της Ιταλίας κατά των τελευταίων»(2022, DEA Edizioni) και“La Rivoluzione Palestinese del 7 Ottobre” (2024, PGreco Edizioni).
Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος για τον κινηματογράφο («Io sono con te», Colorado-Rai Cinema, 2010) και την τηλεόραση. Ανάμεσα στις πολλές σειρές που έγραψε, «Il Grande Gioco», (Sky, 2022). «Romanzo Siciliano» (Mediaset, 2016), «Il Tredicesimo Apostolo» (Mediaset, 2012).
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος αέναη κίνηση
