Δύο χρόνια μετά την Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου
Δεύτερο μέρος της συνέντευξης της Δήμητρας Καζαντζίδου στον Φίλιππο Καλομενίδη
Η δεύτερη μέρα συζήτησης ξεκινά στις επτάμισι ένα απροσδόκητα κρύο πρωινό του σεπτεμβρίου. Ο Φίλιππος είναι σκυθρωπός. Μου ομολογεί την σύγχυση του υπό το φως που αγωνίζεται να μας φτάσει στο μπαλκόνι, ενώ τρώμε πρωινό και καπνίζουμε. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, έλαβε την είδηση ότι oι ιταλικοί θεσμοί είχαν αρνηθεί βίζες σε ορισμένες παλαιστίνιες που λειτουργούν στον ανθρωπιστικό τομέα στα στρατόπεδα προσφύγων του Λιβάνου. Για σύντομα ταξίδια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μόνο για μια ημερήσια στάση. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς καλλιτέχνες του Shatat στην Ιορδανία. Δεν μπορούν να πατήσουν το πόδι τους σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αόριστους λόγους ασφαλείας. Ακόμα και σε εκείνες που «έχουν αναγνωρίσει φαρισαϊκά ένα απροσδιόριστο Κράτος της Παλαιστίνης και φλυαρούν σαν τσαρλατάνοι για ήπιες κυρώσεις κατά του «Ισραήλ»».
Η συζήτηση γλιστρά στη φιλία που τον συνδέει με πολλές και πολλούς παλαιστίνιους. Στην Αμίρα, μια κρίσιμη προσωπικότητα της ζωής του, παγιδευμένη στην αποικιακή καταπίεση της κατεχόμενης Παλαιστίνης από το 1948, στον εγγονό της οποίας αφιέρωσε το πανέμορφο παραμύθι «Τα ψάρια βγαίνουν από τη θάλασσα για να βυθίσουν τη γη» στην «Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου». Και στους παλαιστίνιους αδελφούς που μαρτύρησαν στη Γάζα και τον Λίβανο: Ahmad, Roshdi, Saleh, Zaher.
Δεν μπορώ να τακτοποιήσω τις λέξεις, τη μία μετά την άλλη, γι’ αυτούς. Χωρίς να τρέμω από λαχτάρα. Χωρίς να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στην ποίηση. Ή στις αναμνήσεις όσων βιώσαμε μαζί.
Μπορώ να σου διηγηθώ για την απροσδόκητη ηρεμία μετά από μια αεροπορική επιδρομή στη Βηρυτό από τους καταραμένους σιωνιστές.
Ήταν περίπου αυτή την ώρα. Με τον Αχμάντ και τον Σαλέχ, μιλάμε δυνατά. Για να μην ακούμε το βουητό των drones, σατανικές μύγες, τα φοβητσιάρικα γαβγίσματα των μαχητικών αεροσκαφών, τις ολοένα και πιο μακρινές εκρήξεις.
Μαζί μας, είναι ο Γιουσούφ, μικρότερος αδερφός του Σαλέχ. Έντεκα χρονών. Περήφανος για τα πολύ κοντά, ίσια μαλλιά του, αγκάθια αγάπης που χαϊδεύουν τις λίγες ακτίνες του ήλιου. Για τα σμιλεμένα μάτια του, ποτέ ακίνητα, αιχμηρά θραύσματα ενός μαύρου βάζου σπασμένου σε δύο τέλεια μισά.
Ανακαλεί τον Σαλέχ επειδή το στόμα του πονάει αρκετά. Περνάει τα δάχτυλα πάνω από τη γλώσσα. Βρέχονται με σάλιο ανακατεμένο με αίμα. Νομίζουμε ότι, υπό την πίεση του βομβαρδισμού, τη δάγκωσε κατά λάθος.
Αλλά όχι. Μέσα σε αυτό το θανατηφόρο χάος, λέει ότι ακούει έναν μικρό θόρυβο. Σαν ένα σαράκι που σκάβει. Και έτσι ανακαλύπτουμε ότι στην τρύπα που αφήνει ένα νεογιλό δόντι, ένα ενήλικο δόντι τρυπάει τα ούλα για να ξεμυτίσει.
Τα σοκάκια μοιάζουν με σήραγγες που στενεύουν, η λωρίδα ουρανού ανάμεσα στις στέγες των σπιτιών μοιάζει οροφή μιας σπηλιάς που πρόκειται να καταρρεύσει πάνω μας. Και γελάμε με τον Γιουσούφ καθώς το σκυλάκι του γεννιέται. Θαυμάζουμε το ανοιχτό στόμα του, χαϊδεύουμε τον αυχένα του. Αυτές οι λευκές, τετράγωνες πετρούλες, σε λίγα χρόνια, θα γίνουν ένα χαμόγελο τόσο φωτεινό και δυνατό όσο η κορυφή του Τζαμπάλ Λουμπνάν, abal Lubnān, το όρος του Λιβάνου. Θα ξέρει πώς να φιλήσει τα μισάνοιχτα χείλη της νύφης που θα χαρίσει στην ανθρωπότητα νέα παιδιά από τη γη της Παλαιστίνης. Θα ξέρει πώς να κόψει τον λαιμό και τη σφαγίτιδα φλέβα στον τράχηλο του εισβολέα με ένα δάγκωμα».
Ξεπερνά τη συγκίνηση, επιστρέφοντας στη συζήτηση για τα φιλοευρωπαϊκά-σιωνιστικά κράτη που «θέλουν να κυβερνήσουν τους παλαιστίνιους της διασποράς οριοθετώντας τους σε «αποθέματα επικίνδυνα για τη δυτική τάξη, φυσικά είτε ιδανικά». Στη Γαλλία και την Αγγλία, θέτουν εκτός νόμου ολόκληρο το κίνημα. Παντού, «σκοπεύουν να θέσουν υπό ζυγό δεκάδες εκατομμύρια μουσουλμάνους μέσω του τρόμου, απαγορεύοντας την πίστη στην κοινότητά τους, ακόμη και καταστέλλοντας τους πιστούς που επιλέγουν να ενσωματωθούν. Φαντάσου την Al-Ikhwā’n, την Αδελφότητα που αξιώνει το αναφαίρετο δικαίωμα σε έναν αυτονομιστικό χώρο, τη μη προσκόλληση στον αυτοκρατορικό κοσμικό-ορθολογιστικό φανατισμό».
Αφού σβήσουμε το τελευταίο τσιγάρο, συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει το προηγούμενο βράδυ.
Οι ήττες της Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου στη Δύση
Χθες το βράδυ, μίλησες για τον όρο «νίκη». Ποιες ήττες έχει υποστεί η Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου στον δυτικό κόσμο, μέχρι σήμερα;
Οι παλαιστίνιοι αντάρτες ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένοι πως οι κυβερνήσεις της ΕΕ θα υποστήριζαν την σιωνιστική γενοκτονική αντεπανάσταση και θα συμμετείχαν σε αυτήν.
Πιστεύω, ωστόσο, ότι υπερεκτίμησαν την ικανότητα αντίδρασης των «στερημένων» νέων, αποκλεισμένων από τα πάντα στα γεωγραφικά μας πλάτη, για να ασκήσουν μια μη διαχειρίσιμη πίεση στα εκτελεστικά που συνεργούν με τον παγκόσμιο σιωνισμό.
Οι δεκαοκτώ αυθόρμητες ημέρες διαδοχικών ταραχών, di émeutes consécutives μετά τη δολοφονία του Nahel Merzouk, Ναχέλ Μερζούκ το γαλλικό καλοκαίρι που προηγήθηκε της «Πλημμύρας του Αλ Ακσά», Tūfān al-ʾAqṣā, είχαν δημιουργήσει στο φαντασιακό τους ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο συγκρουσιακής διάθεσης. «Κανένα «ευρωπαϊκό» κράτος δεν θα ήταν σε θέση να διασχίσει, χωρίς σοβαρές υποχωρήσεις, τις καταιγίδες με κεραυνούς στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεων του», έγραψα πριν από δύο χρόνια.
Τις ημέρες αμέσως μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, οι ταραχές στο όνομα της παλαιστινιακής πλημμύρας των αράβων, αφρικανών και ασιατών φυλακισμένων που κρατούνταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών της ΕΕ, στα ελληνικά νησιά Πάτμο και Λέρο, φαίνονταν να επιβεβαιώνουν αυτή την διαίσθηση.
Αλλά ήταν μια ψευδαίσθηση. Μια σπουδαία, τεραστίων διαστάσεων ευκαιρία λύτρωσης για τους απόκληρους που χάθηκε. Θα ήταν απαίσιο να αποδώσουμε τους λόγους της αποτυχημένης λαϊκής έκρηξης στην προπαγάνδα ή στους μηχανισμούς προληπτικής καταστολής.
Αντίθετα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο καταπιεσμένος στη Δύση τείνει να εκφράζει μόνο την γνήσια, αλλά ανεπαρκή, πολιτική του αλληλεγγύη. Δεν επιδιώκει να ταυτιστεί άνευ όρων με τον εξεγερμένο παλαιστίνιο.
Η πολιτική ταύτιση δίνει αφορμή να γεννηθεί η πρακτική δράση, να ξεπερνούμε τον εαυτό μας, το να αγωνιζόμαστε με τον παλαιστίνιο αδελφό μας, που απέχει μόνο λίγη απόσταση θάλασσας, για την απελευθέρωσή του, αλλά πάνω απ’ όλα για τη δική μας. Επειδή η δική μου πλευρά του κόσμου είναι «ισραηλισμένη», επειδή η αγριότητα που τη βασανίζει έχει ήδη στραφεί εναντίον μου. Και αύριο θα με κατακλύσει με τον ίδιο βαθμό βαρβαρότητας.
Η πολιτική αλληλεγγύη βγάζει προς τα έξω τη συμβολική πράξη, τη μακροπρόθεσμη προετοιμασία για μια ευρύτερη κινητοποίηση, τη δέσμευση για τον μακρινό παλαιστίνιο άνθρωπο επειδή είναι καθήκον μου να προσπαθήσω να τον σώσω από τη στιγμή που βρίσκομαι σε μια καλύτερη κατάσταση από αυτόν. Επειδή η δική μου πλευρά του κόσμου συνεργάζεται με το «Ισραήλ», επειδή αύριο η ίδια αγριότητα θα εξαπολυθεί εναντίον κάποιου άλλου και δεν θέλω να είμαι συνένοχος.
Το πρωταρχικό κίνημα δεν ήταν σε θέση να εκδηλώσει πλήρως αυτό που ο Al-Fārābī, Αλ Φαραμπί, ένας ισλαμιστής φιλόσοφος του 10ου αιώνα, ονόμαζε ολοκληρωμένη «παράγουσα ευφυΐα» [Είναι η διανοητική ικανότητα, την οποία εισήγαγε ο Αριστοτέλης και αναπτύχθηκε κατά τον Μεσαίωνα, που καθιστά δυνατή τη γνώση].
Άφησε να εκκρεμεί αυτή την τεράστια διαφορά που επέτρεψε τη μετατροπή της πολιτικής αλληλεγγύης σε ανθρωπιστική αλληλεγγύη. Ή την εξήγησε επί μακρόν στα πανεπιστήμια σε νέους αδέξιους, ανίκανους να απο-δυτικοποιηθούν. Πολύ αργά, πολύ σποραδικά, στα περιθώρια των πόλεων. Όπου κοινωνικά υποκείμενα που γνωρίζουν το ιταλικό σύστημα απαρτχάιντ από πρώτο χέρι θα μπορούσαν να κατανοήσουν και να αγκαλιάσουν.
Η ήττα που περιγράφεις βρίσκεται στη βάση μιας εσφαλμένης στρατηγικής εκτίμησης. Υπάρχουν άλλες στο δυτικό μέτωπο;
Δυστυχώς, υπάρχουν τόσες πολλές.
Η ψευδής και μακάβρια, γκρανγκινιολική δαιμονοποίηση της Χαμάς, η ποινικοποίηση των παλαιστινίων ήταν προφανή αντίμετρα προπαγανδιστικά πριν από την Tūfān al-ʾAqṣā. Ο ιμπεριαλισμός απαντούσε πάντα με αυτόν τον τρόπο προς τους ξεσηκωμένους των αποαποικιοποιητικών επαναστάσεων, αρχικά προσελκύοντας μεγάλο αριθμό οπαδών μεταξύ των υπηκόων τους. Όπως με το Αλγερινό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, το Βιετ Μινχ και το νοτιοαφρικανικό Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο.
Σε επικοινωνιακό επίπεδο, μέσα σε δύο χρόνια, η al-Muqāwama al-filastiniyya και όσοι την υποστηρίζουν εδώ δεν έχουν καταφέρει να εξηγήσουν στους εκμεταλλευόμενους, αδαείς λευκούς ότι οι παρτιζάνοι του παλαιστινιακού μαρξισμού των περιθωρίων και του Eπαναστατικού Ισλάμ -της «ισλαμικής εναλλακτικής», για να χρησιμοποιήσουμε έναν πιο ήπιο όρο- είναι οι μόνοι που πραγματικά μάχονται τη θανάσιμη λαβή του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας, που σπάζουν όχι μόνο τις δικές τους αλυσίδες. Αλλά και εκείνων.
Υπό αυτή την έννοια, το διηπειρωτικό διαλογικό άνοιγμα του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, από την ίδρυσή του έως τη δεκαετία του 1970, ήταν απίστευτα πιο αποτελεσματικό. Σε τέτοιο βαθμό που προσέλκυε μαχητές από κάθε γωνιά του πλανήτη.
Δεν έχει ξεκαθαριστεί – αν όχι από εμένα, από τον κοινωνιολόγο Ντέιβιντ Μίλερ και μερικούς άλλους στην ευρωπαϊκή ήπειρο – ότι το Επαναστατικό Ισλάμ, που βασίζεται στην κοινοτική συναίνεση, έρχεται σε έντονη αντίθεση με το σκοταδιστικό, αντιδραστικό Ισλάμ των φιλελεύθερων, αυταρχικών, συνδεδεμένων με τους σιωνιστές αραβικών κρατών, όπου οι ιταλοί κάνουν δουλειές ή πηγαίνουν διακοπές. Ότι στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τα στρατόπεδα προσφύγων της Shatat στον Λίβανο και τη Συρία, καθώς και μεταξύ των λιβανέζων μαχητών της αντίστασης, ο πληθυσμός δεν έχει ποτέ αλλοτριωθεί με ασφυκτικές θρησκευτικές συνταγές.
Πράγματι, η ελεύθερη πολιτική πνευματικότητα είναι ταυτόχρονα μέσο και σκοπός για την ανάπτυξη υπερβατικών γυναικών και ανδρών με «τη ραχοκοκαλιά της Αντίστασης και της ιντιφάντα», για να παραθέσουμε τον Yahya Sinwar, Γιαχία Σινουάρ. Και για την επίτευξη της σωτηρίας από την εξόντωση, εκδιώκοντας τον καταπιεστή.
Ήταν ένα ηχηρό λάθος να μην επεκταθεί σε κάθε ευρωπαϊκό έθνος, η επίσημη πρωτοβουλία μιας επιτροπής βρετανών νομικών για τη διαγραφή της Χαμάς, της Ισλαμικής Τζιχάντ, του Λαϊκού Μετώπου και της Χεζμπολάχ από τις τρομοκρατικές οργανώσεις, με στόχο να τους εξασφαλίσει, βάσει του διεθνούς δικαίου, το καθεστώς νόμιμων πολιτικών κινημάτων που συμμετέχουν σε ένοπλο αγώνα ενάντια σε μια αμείλικτη, μανιώδη αποικιακή κατοχή.
Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μια τέτοια νομική έφεση-έκκληση, συνοδευόμενη από εικόνες της ανώτερης ανθρωπιάς των παλαιστινίων επαναστατών ενώ επέστρεφαν σιωνιστές κρατούμενους, στα τέλη νοεμβρίου 2023 ή τον ιανουάριο του 2025, θα είχε ανεβάσει το επίπεδο της συζήτησης, ακόμη και εδώ, υπό το λάβαρο των «δώδεκα αστέρων του Δαβίδ» των Βρυξελλών. Θα είχε σπρώξει, σε μια πιο ευνοϊκή στιγμή, στον προβληματισμό ακόμη και σχετικά με την ιδέα της «αξίας» που αποδίδουν οι δυτικοί στις ανθρώπινες ζωές των αιχμαλώτων πολέμου. Η έκπληξη στα πρόσωπά τους όταν διαπιστώνουν ότι άνδρες και γυναίκες έχουν υποστεί θεραπεία και είναι υγιείς, αντί να βασανίζονται, είναι συμπτωματική.
Η αποτυχία νομικής αντιμετώπισης του σιωνιστικού ελιγμού της ψευδούς απεικόνισης της Χαμάς ως μιας αδελφής του Isis στη Γάζα (στην πραγματικότητα, δημιουργημένης σε εργαστήριο από τη Μοσάντ), η απόρριψη πολλών δυτικοποιημένων αράβων να μιλήσουν για την «κορανική διάσταση» που έχει η επανάσταση κατά του «Ισραήλ» για την πλειοψηφία των παλαιστινίων, και η άρνηση να αναγνωριστεί ότι η Παλαιστίνη θα είχε σβηστεί από τους χάρτες πριν από τουλάχιστον τριάντα χρόνια χωρίς τη δράση του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης, είναι στοιχεία που συνέβαλαν στη σκηνοθεσία της 12ης σεπτεμβρίου.
Στον ΟΗΕ, εν μέσω αγαλλίασης, της θριαμβολογίας ενός κινήματος που κατακτήθηκε από τους ανθρωπιστές, διαιωνίζεται μια αποικιακή διαλεκτική. Ένα παλαιστινιακό κράτος, ναι. Αλλά η Χαμάς πρέπει να μείνει απέξω. Οι άνθρωποι που υφίστανται γενοκτονία δεν έχουν δικαίωμα να εκφράζονται ή να επιλέγουν.
«Οι όμορφες ρατσιστικές ψυχές», για να χρησιμοποιήσουμε την τέλεια φράση του Φανόν, έχουν μέχρι και το θάρρος να αγανακτούν με την διακήρυξη της παλαιστινιακής υποδούλωσης από τον Τραμπ, η οποία βασίζεται σε μια αντίστοιχη ιδεολογική βάση.
Εν κατακλείδι, με εξαίρεση τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία, καμία χώρα στα Βορειοδυτικά δεν παραπάτησε, δεν έχει ταλαντευτεί μέχρι στιγμής βαθιά, από τις επιπτώσεις της Tūfān al-ʾAqṣā. Μέχρι σήμερα, πρόκειται για μια αδιαμφισβήτητη ήττα.
Πρέπει να σε διακόψω και να σε αντικρούσω: τις τελευταίες ημέρες, αναδύεται, καθυστερημένα, αργοπορημένη, η απομάκρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το Ισραήλ, και λόγω της δουλειάς που επιτελεί το κίνημα στα πλευρά της.
Μετά από δύο χρόνια βάναυσης σιωπής, ένα σμήνος δυτικών πολιτών, «μηχανών σε σχήμα ανθρώπου» που «δεν δημιουργήθηκαν από τον Θεό ούτε από τη φύση», των οποίων η ελευθερία συνίσταται στην «προσπάθεια να γίνουν καλύτεροι σκλάβοι», για να ανατρέξουμε στα λόγια του Αλί Σαριατί, Ali Shariati, μετακινήθηκαν κατόπιν εντολής. Όχι από τις αρχές της επικής, συνεχούς παλαιστινιακής αντίστασης, από την αναζήτηση απόλυτης δικαιοσύνης στη γη, από την ηρωική θυσία εβδομήντα χιλιάδων μαρτύρων. Αλλά από μια τεχνητή συμπονετική συμπάθεια, που έπεσε από πάνω.
Οι μαζικοί δολοφονικοί δολοφόνοι στις αίθουσες της ευρωπαϊκιστικής εξουσίας συμμετείχαν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και χάρηκαν γι’ αυτήν. Τώρα αγωνιούν να σώσουν τη σιωνιστική αποικία από την αρπακτική, καταστροφική λαιμαργία της (είτε σε πόλεμο δεδηλωμένο είτε σε λανθάνουσα κατάσταση σε οκτώ μέτωπα), η οποία αναπόφευκτα θα την οδηγήσει στην εξόντωσή της στο εγγύς μέλλον.
Εξ ου και η σταδιακή αποδέσμευση από τον πολωνό δαίμονα Μιλεϊκόφσκι, τον «Νετανιάχου», και η ψευδής θεωρία ενός διπλού «Ισραήλ» που διαδόθηκε παντού, ακόμη και από το Βατικανό και τις «κομμουνιστικές» εφημερίδες.
Στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, σαν να μην έφτανε η επινόηση μιας μεγάλης «ισραηλινής» φατρίας για την ειρήνη και τη συνύπαρξη, γίναμε μάρτυρες του παράλογου θεάτρου της «καλής» Μοσάντ που δεν ήθελε την τρομοκρατική επίθεση στο Κατάρ στις 9 σεπτεμβρίου.
Για να μην μιλήσουμε για την ιταλική τρέλα, όπου περνάει στα κρυφά, απαρατήρητο, πως μια εφημερίδα όπως η «Il Fatto Quotidiano», που ιδρύθηκε από πιστοποιημένους σιωνιστές όπως ο Φούριο Κολόμπο, ο Αντόνιο Παντελάρο – Furio Colombo, Antonio Padellaro, και ένας περήφανος μαθητής ενός φασίστα-αποικιοκράτη-παιδόφιλου (συγγραφέα ενός εγχειριδίου ιστορικής παραποίησης που, μεταξύ άλλων ανοησιών, ζωγραφίζει τους εγκληματίες πρώην «ισραηλινούς» πρωθυπουργούς Όλμερτ και Μπαράκ – Olmert e Barak ως γενναιόδωρους και φωτισμένους), έχει καταστεί το επίσημο όργανο του νέου φιλανθρωπικού, αποπολιτικοποιημένου, λευκού επικεφαλής του κινήματος.
Όμως έγραψες στο βιβλίο σου ότι η δυτική πραγματικότητα δεν επέτρεπε μεγάλα περιθώρια ελιγμών…
Η λανθασμένη ανάλυση της Παλαιστινιακής Αντίστασης, καθώς και η δική μου και άλλων, για τη Βορειοδυτική περιοχή ως ένα σεισμογενές σενάριο, δεν έλαβε υπόψη την έμφυτη ηθική διαφθορά της, η οποία της δίνει μια σφαιρική διάσταση.
Η Δύση είναι μια σφαίρα από σάπια, σκουληκιασμένη σάρκα. Ακόμα κι αν καταφέρεις να την ανατρέψεις-αναποδογυρίσεις με τεράστια προσπάθεια, θα μολύνεις τα χέρια σου. Δεν θα αλλάξεις καθόλου το σχήμα της και θα παραμείνει μολυσμένη, αποσυντιθέμενη ύλη. Για να αλλάξεις το σχήμα, τον τρόπο συμπεριφοράς της σφαίρας, θα πρέπει να την χτυπάς ανελέητα. Μέχρι να θρυμματιστεί, να γίνει κομμάτια.
Οι κατακτήσεις στη Δύση της Παλαιστινιακής Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου
Ποιες είναι οι νίκες της 7ης Οκτωβρίου στη Δύση;
Μέχρι σήμερα, λίγες. Κυρίως εμβληματικές και κουλτούρας. Με αποτελέσματα που, ίσως, θα αποκαλύψουν τον εαυτό τους στο μέλλον.
Ο παλαιστινιακός σκοπός έχει για άλλη μια φορά αποκτήσει μια παγκόσμια συμβολική διάσταση για εκείνους που θεωρούνται, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στα λατινικά, secundum hominum genus. Άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας που ονειρεύονται να σπάσουν τις αλυσίδες τους.
Ποτέ πριν στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν εμφανιστεί τόσο μαζικά κινήματα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να εκδίδουν ολοκληρωτικού τύπου διατάγματα και να καθιστούν ανοιχτά νόμο την μεροληπτική αδικία.
O ενθαρρυντικός ξεσηκωμός των μεταναστών τον ιούνιο στις μητροπόλεις της Βόρειας Αμερικής, τα προδρομικά σημάδια μιας εμφύλιας σύγκρουσης εναντίον της Κου Κλουξ Κλαν του Λευκού Οίκου, είναι παιδιά της «ουράνιας κραυγής της εξεγερμένης Γάζας».
Η τυραννική και εξοντωτική ουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών εμφανίζεται ξεκάθαρη ακόμη και στους άτολμους, ασυνείδητους υποτελείς της. Με εθνοτικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες που διαφεύγουν από τους αυτοκρατορικούς πολέμους, με το εκτεταμένο κυνήγι στον μουσουλμάνο στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία, που επιβάλλεται μέσα από νόμους απαρτχάιντ, και από ατιμώρητες δολοφονίες από νεοναζί εκτελεστές και αρχές επιβολής της τάξης. Μεταξύ των πιο γνωστών είναι αυτές του Αμπουμπακάρ Σισέ και του Ραμί Ελγκάμλ-Aboubakar Cissé e Ramy Elgaml.
Κανένα κορίτσι ή αγόρι ελάχιστης κοινής λογικής έχει τη λέξη «δημοκρατία» στα χείλη του όταν απευθύνεται στο σύστημα που το καθυποτάσσει. Ενώ η ιστορία, η ποίηση και η τέχνη των παλαιστινίων επαναστατών συχνά ανθίζουν στα χείλη και στα μάτια τους.
Μια μεγάλη μειοψηφία των πολύ νέων λευκών γενεών μαθαίνει, με δυσκολία και καθυστέρηση, την εκπαίδευση και την προετοιμασία, αν όχι για σύγκρουση, τουλάχιστον για την αντιμετώπιση της φρίκης.
Ο γενοκτονικός σιωνιστής άποικος δεν είναι πλέον συγκρίσιμος, στο συλλογικό φαντασιακό, με τον εβραίο που δηλητηριάστηκε με αέρια στα στρατόπεδα εξόντωσης. Αντίθετα, αυτή η νοητική συσχέτιση είναι εγκληματική, εξωφρενική, προσβλητική απέναντι σε όσους βρέθηκαν, υπήρξαν σε εκείνα τα στρατόπεδα.
Γίνεται αντιληπτός, τόσο από τους αποκλεισμένους όσο και από ένα σημαντικό μέρος της ενσωματωμένης κοινής γνώμης, ως echtròs (ο προσωπικός, ιδιωτικός εχθρός) και polèmios (ο δημόσιος εχθρός που αντιμετωπίζεται στο πεδίο της μάχης).
Ο Ιωάννης της Πάτμου μας διδάσκει πως, στην ελληνιστική παράδοση, όταν οι μορφές συμπίπτουν, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο τρομακτική προσωποποίηση του κακού στην οποία πρέπει να αντιταχθούμε. Για πολλούς, ο χασάπης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων είναι ο Σατανάς, ο εχθρός της ανθρωπότητας (Shayṭān), για να αναφερθούμε στο Κοράνι-al-Qurʾān (στη Σούρα 35, είναι γραμμένο, «Ο Σατανάς είναι εχθρός σας, οπότε θεωρήστε τον εχθρό»)· είναι ο «Enemigo de natura umana», ο «Εχθρός της ανθρώπινης φύσης», για να χρησιμοποιήσουμε τον ορισμό της ενσάρκωσης της διαβολικής κακίας που έδωσε ο Íñigo López de Loyola, Ιγνάτιος Λογιόλα στην «Επιστολή και Οδηγίες» του.
Τα ονόματα και τα πρόσωπα των φανατικών ξεσαλωμένων μπράβων, από το κατώτερο έως το υψηλότερο πεδίο δράσης, της «ισραηλινής» κακίστρω οντότητας είναι χαραγμένα στη μνήμη όσων επιθυμούν να θυμούνται.
Η Παλαιστινιακή Επανάσταση κατάφερε να εκτοξεύσει την αλήθεια με τη θεϊκή της σφεντόνα στη δυτική αυτοκρατορία των ψεμάτων και της σφετερισμού. Τώρα είναι εκεί. Μια άσβεστη φωτιά, μπροστά στα μάτια οποιουδήποτε.
Δεν είναι επιτυχία η ελπίδα που δημιούργησε, διήγειρε στο κίνημα ο Παγκόσμιος Στόλος Sumud; la Global Sumud Flotilla; Δεν νομίζεις ότι ήταν μια αξιόλογη επιχείρηση για να σπάσει η πολιορκία της Γάζας;
Για μια φορά, προτιμώ να σιωπήσω. Ως άνθρωπος που βρέθηκε ανάμεσα στις «ισραηλινές» βόμβες και ρίσκαρε τη ζωή του, τη σωματική του ελευθερία, για την Παλαιστινιακή Υπόθεση, σέβομαι όσους διακινδυνεύουν τη ζωή τους, τη σωματική τους ελευθερία, για την Παλαιστινιακή Υπόθεση. Ακόμα κι αν οι αντιλήψεις τους επί του θέματος είναι διαμετρικά αντίθετες και ασυμφιλίωτες με τις δικές μου.
Είσαι έντονα επικριτικός προς το ιταλικό κίνημα, ωστόσο οι γενικές απεργίες της 22ας σεπτεμβρίου και της 3ης Οκτωβρίου, και οι εκατοντάδες διαδηλώσεις που τις συνόδευσαν, είχαν απίστευτα μεγάλη συμμετοχή και σαφώς έφεραν την ιταλική κυβέρνηση σε άβολη θέση.
Αυτές υπήρξαν φωτεινές μέρες. Ωστόσο, πρέπει να γίνει μια θεμελιώδης διάκριση. Οι κινητοποιήσεις καλέστηκαν από τις συνδικαλιστικές δομές βάσης, από τους παλαιστίνιους εξόριστους στη διασπορά στην Ιταλία. Δηλαδή, από τα σώματα του αρχικού, αρχέγονου κινήματος που ποτέ δεν αρνήθηκε το νόμιμο, θεμιτό δικαίωμα «συνεχούς ένοπλου αγώνα» αυτών που αντιστέκονται στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Στη συνέχεια, σε σημαντικό αριθμό, εντάχθηκε η κομπανία των «όμορφων ρατσιστικών ψυχών» των κοινοβουλευτικών αντιπολιτεύσεων, από την CGIL (ένα ακρωνύμιο που θα έπρεπε να σημαίνει «ισραηλινή γενική συνομοσπονδία εργασίας») και οι «αφυπνισμένοι» της πορείας προς τη Ρώμη της σιωνιστικής αριστεράς της 7ης ιουνίου.
Μια παρέλαση που καλέστηκε από το δημοκρατικό Κόμμα της κόρης ενός «κιμπουτζίμ» που έχει τις προστάτιδες θεότητες στα ιδρύματα των εργοστασίων όπλων με «ισραηλινά» παραρτήματα στον οικισμό της Νετάνια, στις κατεχόμενες πόλεις Μπιρ αλ-Σαμπ και Μπισάν, Biʾr al-Sabʿ e Bīsān, που έχει εκλέξει τόσους βουλευτές, γερουσιαστές λομπίστες στη μισθοδοσία της Μεμσελέτ, Memshelet [υπουργικό συμβούλιο του ισραήλ], όσο και η νεοφασιστική συμμορία στην κυβέρνηση.
Με τη βοήθεια του Κινήματος Πέντε Αστέρων, με επικεφαλής έναν αμφιλεγόμενο καθολικό από δεύτερο χέρι, διάσημο για τις πολιτικές φυλετικού διαχωρισμού σε βάρος των μεταναστών που μοιράστηκε με τον Σαλβίνι, τη σφαγή 13 κρατουμένων τον μάρτιο του 2020 όταν βρισκόταν στο Palazzo Chigi [έδρα του υπουργικού συμβουλίου και κατοικία του πρωθυπουργού]. Και που τώρα, ξαφνικά, λερώνει την κεφίγιε, la kūfīyah ed e’ equal, βάζοντάς την γύρω από το λαιμό των διανομέων του στο Montecitorio [έδρα της Βουλής των αντιπροσώπων στην ιταλία].
Και, φυσικά, μαζί με τους διπρόσωπους προοδευτικούς που επισκέπτονται τη Δυτική Όχθη, φιλοξενούμενοι στις βίλες των συνεργαζόμενων ταριχευμένων νεκρών ανθρώπων της Παλαιστινιακής Αρχής στη Ραμάλα που στραγγαλίζουν τους ίδιους τους αδελφούς τους.
Ένα κίνημα θα πρέπει να συντίθεται σαν μωσαϊκό. Περισσότερο ή λιγότερο αρμονικό. Όχι σαν παζλ με ακαθόριστα κομμάτια, παγιδευμένα, μπλεγμένα μεταξύ τους σε ένα συνονθύλευμα, χύμα. Όπου μια ακέραια μειοψηφία, έντιμη, και μια άθλια πλειοψηφία παίζουν με την εργαλειοποίηση η μία της άλλης με ασύμβατες τροχιές και στόχους.
Το αιφνίδιο χειροκρότημα για τις βάναυσες συλλήψεις διαδηλωτών – ανάμεσα στους οποίους έφηβοι χωρίς ποινικό μητρώο, ξυλοκοπημένων και φυλακισμένων σε φυλακές ανηλίκων- που σηκώθηκαν μεταξύ των «υπευθύνων, ευσυνείδητων» της φιλελεύθερης αριστεράς είναι ένα αδιαμφισβήτητο σημάδι αυτού, ξεκάθαρο.
Για ετούτους, οι νέοι που διαμαρτύρονται σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό είναι «κακοποιοί, οι οποίοι διαπράττουν άσκοπες πράξεις βίας». Αποτίουν φόρο τιμής στο διάταγμα 1660 — στο οποίο προσποιήθηκαν γελοία
ότι αντιτίθενται — με τον ίδιο ζήλο και τη φρασεολογία που θυμίζει Shin Bet, [Υπηρεσία Ασφαλείας του Ισραήλ] των μπράβων της Τζόρτζια Μελόνι. Τι θέλαμε να περιμένουμε; Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που συμφώνησαν στην καθημερινή σφαγή των παλαιστινίων εδώ και 18 μήνες.
Δεν μπορώ να ξεχάσω ποιοι είναι, ποιες εγκληματικές ευθύνες τους έχουν από πάντα στιγματίσει με το αίμα των φυλακισμένων στην επίγεια κόλαση. Δεν μπορώ να ξεχάσω την αλαζονεία τους στο να μην ικετεύουν για συγχώρεση πριν πιάσουν στα χέρια τους την ιερή ʿalam Filastīn, την παλαιστινιακή σημαία.
Ενόψει της εθνικής διαδήλωσης της 4ης οκτωβρίου, επιμένει το ερώτημα σχετικό με τον αυθόρμητο χαρακτήρα των ψηφοφόρων τους που βγήκαν στους δρόμους. Υπακούουν ακόμα σε αυτή τη δυσοίωνη, απαίσια σκέψη; Νομίζουν ότι έχουν ήδη ξεπλύνει εκείνο το λίγο που απομένει από την ψυχή τους με μια μεγάλη, αυθεντική επίδειξη; Θα τους τρομάξει η σουρεαλιστική μιντιακή απεικόνιση του κινήματος -πραγματικά απροετοίμαστου στη συλλογική σύγκρουση – που το ισοδυναμούν με μια ομάδα κακοποιών; Από τον αστυνομικό προληπτικό πόλεμο εναντίον των διαδηλωτών; Μπορεί μια τακτική συμμαχία με τέτοιους ανθρώπους να είναι αξιόπιστη σε μια τόσο σημαντική περίσταση;
Η νίκη που μετατράπηκε σε ήττα: Η μοναξιά των παλαιστινίων και το τέλος του Άξονα της Αντίστασης
Ας έρθουμε στις ήττες της Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου εναντίον του «Ισραήλ» και στον αραβο-ισλαμικό κόσμο. Τη νύχτα της 15ης προς 16η σεπτεμβρίου, ξεκίνησε αυτό που οι σιωνιστές θεωρούν την τελική επίθεση στην πόλη της Γάζας.
Πριν φτάσουμε στη σφαγή, ερειπωμένο σπίτι προς σπίτι σε ερείπια, σκηνή προς σκηνή, πρέπει να θυμόμαστε ότι φτάνουμε σε αυτό το σημείο μετά από μια σειρά από ήττες και λάθη. Όπως έγραψα, οι παλαιστίνιοι επαναστάτες ήταν βέβαιοι πριν από δύο χρόνια πως η Γάζα θα έπρεπε να θυσιαστεί, μετατρέποντάς την «από στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου είναι καταδικασμένοι σε βέβαιο θάνατο εδώ και πενήντα έξι χρόνια, σε φρούριο της εξέγερσης όπου μπορεί κανείς να ξαναγεννηθεί. Από μια διαβόητη φυλακή στην μήτρα του έθνους που θα έρθει στο φως. Μια γυναίκα που γεννάει και δέχεται τον θάνατο φτάνει να ξέρει ότι η κόρη της θα ζήσει». Είναι η έκταση της θυσίας που δεν είχε προβλεφθεί. Διότι, μετά τη νίκη της εκεχειρίας στις 18 ιανουαρίου και την άνανδρη σιωνιστική παραβίαση της εκεχειρίας στις 17 μαρτίου, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, με εξαίρεση τους υεμενίτες του Ansar Allah (Παρτιζάνους του Θεού), θα έμεναν τελείως μόνοι.
Ποια ήταν τα λάθη;
Με εξαίρεση τον Ζιγιάντ αλ-Ναχαλάχ, Ziyad al-Nakhalah της Ισλαμικής Τζιχάντ και τον Τζαμίλ Μεζέρ, Jamil Mezher του Λαϊκού Μετώπου (οι οποίοι ως εκ θαύματος γλίτωσαν τις απόπειρες δολοφονίας), μέσα σε δύο χρόνια, η «ισραηλινή» τρομοκρατία έχει εξοντώσει, με σφαγιαστικές επιθέσεις που έχουν επίσης σκοτώσει εκατοντάδες πολίτες, τους πιο καλά σχηματισμένους-προετοιμασμένους επαναστατικούς ηγέτες, πολιτικά, επικοινωνιακά, στρατιωτικά και διπλωματικά, που είχε ποτέ ο παλαιστινιακός λαός.
Θα αναφέρω μόνο μερικούς. Από την Τζαμίλα Αμπνταλλάχ Τάχα Αλ-Σάντι, Jamila Abdallah Taha al-Shanti μέχρι τον Ṣāleḥ al-ʿĀrūrī, από τον Μοχάμεντ Ντέιφ, Mohammed Deif, τον «ζωντανό μάρτυρα», μια ονομασία που του έδωσε με αδελφική αγάπη ο Κασέμ Σολεϊμάνι, μέχρι τον Μαρουάν Ίσα, MarwānʿĪssā, από τον Ισμαήλ Χανίγιε, Ismāʿīl Haniyeh μέχρι τον Γιαχία Σινουάρ, Yaḥyá Sinwār. Όλοι από τη Χαμάς, όλοι γεννημένοι στην κόλαση των προσφυγικών στρατοπέδων. Μία γυναίκα και πέντε άνδρες ακούραστα αφοσιωμένοι στην άνευ όρων δικαιοσύνη και ισότητα στη γη. Μέχρι σημείου αυτοθυσίας και αποδοχής της θυσίας των δικών τους παιδιών. Αν και οι σιωνιστές, ακολουθώντας τις συνήθειες της μαφίας, είχαν σφαγιάσει επιστημονικά τα παιδιά, τα αδέλφια, τους γονείς, τα ξαδέρφια τους, και μερικές φορές τους/τις συζύγους τους, με την ψευδαίσθηση της ψυχολογικής τους διάλυσης, όλοι τους δεν υποχώρησαν ούτε εκατοστό μπροστά στους «εχθρούς της ανθρώπινης φύσης». Με μια θέληση σταθερότερη, πιο συμπαγή από τα αρχαιότερα βουνά.
Ωστόσο, πιστεύω ότι η εδραιωμένη ικανότητα της Παλαιστινιακής Αντίστασης να αναγεννά την ηγεσία της έχει υπερεκτιμηθεί. Ή μάλλον, είναι μια στάση, μια συνήθεια που παρέμεινε αδιαμφισβήτητη στη διαχείριση του εσωτερικού και πολεμικού πεδίου, αλλά ανεφάρμοστη σε συνομιλητές που είχαν ταυτόχρονα καταστεί απαραίτητοι για δυνάμεις με διαφορετικούς προσανατολισμούς και συμφέροντα, όπως το Ιράν, η Τουρκία και το Κατάρ.
Μορφές μαέστρων των μαρτύρων που δεν ήταν, ίσως, αναντικατάστατοι, κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης της οποίας οι συνέπειες δεν ήταν πλήρως υπολογίσιμες. Όπως η απομόνωσή της στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο.
Ποιος «άφησε τη Γάζα μόνη», για να παραφράσω μια ρήση του υεμενίτη επαναστάτη Abdul Salam Jahaf, που παρουσιάζεται στο βιβλίο σου;
Δεν μπορώ να σου απαντήσω χωρίς πρώτα να παραδεχτώ την αποσύνθεση και την κατάρρευση του Άξονα της Αντίστασης.
Ο Miḥwar al-Muqāwama, σε αντίθεση με την απεικόνιση που δίνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, δεν υπήρξε ποτέ ένα προσάρτημα των ιρανικών προθέσεων.
Αν μη τι άλλο, τα αραβικά επαναστατικά κινήματα, οι «σοφοί μαχόμενοι» – από τους παλαιστίνιους στη Χεζμπολάχ, από την Ανσάρ Αλλάχ μέχρι την Kataib Hezbollah – έχουν κρατήσει ζωντανή την διεθνιστική κλίση του Φεβρουαρίου 1979 της Τεχεράνης, με τις ανεξάρτητες πρωτοβουλίες τους στο δρόμο της Al-Quds, με την πίεση, την θεωρητική και πρακτική επιρροή. Η έκφραση του Σολεϊμανί είναι διάσημη: υπάρχουν «πολλαπλές Επαναστάσεις μέσα σε αυτήν την Επανάσταση».
Μια τάση του Ιράν όσον αφορά την κεντρικότητα της θέσης της Παλαιστινιακής Υπόθεσης έχει αποδυναμωθεί, με τη δολοφονία του Mohammad Reza Zahedi, Μοχάμαντ Ρεζά Ζαχέντι, διοικητή της Niru-ye Quds, στις 2 απριλίου 2024, στο σιωνιστικό μακελειό στο προξενείο της Δαμασκού. Και πάνω απ’ όλα, από το σαμποτάζ της Μοσάντ που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Εμπραχίμ Ραϊσί, Ibrāhīm Raīsī, προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας, στο αεροπορικό δυστύχημα της 19ης μαΐου στο Αζερμπαϊτζάν.
Και τώρα ερχόμαστε στο ζήτημα του λιβανέζικου σεπτεμβρίου 2024. Όπως θα αντιληφθείτε, για μένα, είναι σχεδόν απάνθρωπο να αναλύσω αυτό το σημείο καμπής ορθολογικά, από τη στιγμή που ήμουν εκεί, εν μέσω της τερατώδους δίνης αίματος, που εξαπέλυσε το «Ισραήλ» και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι ορθό καθήκον μου, τιμή μου, να επιμείνω στο μονοπάτι της αλήθειας.
Το σταυροδρόμι του σεπτεμβρίου 2024
Συχνά επαναλαμβάνεις ότι η δολοφονία του Χασάν Νασράλα ανέστρεψε τις τύχες της Παλαιστινιακής Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου…
Η αιματηρή εξόντωση της διοικητικής, οργανωτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Κόμματος του Θεού, των λιβανέζων μαχητών της αντίστασης «πιστών στους ευάλωτους, τους απόκληρους και τους φτωχούς» και το φρικτό μαρτύριο του Σαγίντ Νασράλα, του μαέστρου των μαέστρων των μαρτύρων, στις 27 σεπτεμβρίου, ακολουθούμενο στις 3 οκτωβρίου από αυτό του έμπιστου ορισμένου διαδόχου του, Χασίμ Σαφιεντίν, Hashem Safieddine, δημιούργησαν δύο αναμφισβήτητες επιπτώσεις: μία στο πεδίο της μάχης, μία σε πολιτικό επίπεδο.
Για να εξηγήσω την πρώτη, θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του ίδιου του Νασράλα, που εκφωνήθηκαν στις 26 μαΐου 2000, στην ομιλία του για την Ημέρα της Νίκης: «[…] αυτό το είδος αίματος θριαμβεύει επί του σπαθιού, αυτό το είδος αίματος νικά το σπαθί και θριαμβεύει επί αυτού, σπάει όλες τις αλυσίδες και ταπεινώνει κάθε τύραννο και κάθε αλαζόνα».
Σε συνδυασμό με τα μακροχρόνια σχέδια που συστάθηκαν για άμυνα και αντεπίθεση, η αποδοχή του μαρτυρίου ως σημείο άφιξης ή αναφοράς για τον Νασράλα παρέσυρε τους λιβανέζους και παλαιστίνιους μαχόμενους, γεμάτους μανία και αγάπη, να κάνουν το αδύνατο δυνατό. Δηλαδή, να αποκρούσουν την «ισραηλινή» προσπάθεια προσάρτησης μέχρι τον ποταμό Λιτάνι και να εξασφαλίσουν μια στρατιωτική νίκη σε μια απελπιστική κατάσταση, επιβάλλοντας -για πολλούς, πολύ βιαστικά- την εκεχειρία της 27ης νοεμβρίου 2024.
Ο Χασάν Νασράλα υπήρξε και είναι ένας από τους μεγαλύτερους επαναστατικούς οδηγούς του τρέχοντος και των προηγούμενων αιώνων ενάντια στην καπιταλιστική, αποικιοκρατική και σιωνιστική Δύση.
Στα γεωγραφικά μας πλάτη, δεν συνειδητοποιούμε ότι ο Νασράλα δεν είναι απλώς ένας ηγέτης στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ για 32 χρόνια. Απολαύσαμε τη λαμπρότητα μιας πολιτικής ιδιοφυΐας, ένα ηρωικό σημείο αναφοράς για την αντίσταση των καταπιεσμένων, γυναικών και ανδρών, των στερημένων και των απόκληρων, γυναικών και ανδρών. Ένα από τα άφθαρτα, ανθεκτικά σύννεφα που έδωσαν ώθηση στην Tūfān al-ʾAqṣā, επανάσταση που κορυφώνεται για την απελευθέρωση των παλαιστινίων και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Η παρουσία του έχει αλλάξει και θα συνεχίσει να αλλάζει την Ιστορία. Όχι μικρότερη από τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ή τον Τομά Σανκαρά, για να αναφέρουμε δύο πολύ διάσημα παραδείγματα για τους δυτικούς. Όπως υποστήριζε ο Ζωρζ Χαμπάς: «Άνοιξε ένα παράθυρο ελπίδας και φωτός στη στιγμή της νύχτας, και το αίμα επέστρεψε στις φλέβες».
Η δεύτερη επίπτωση των θανάτων του Νασράλα και του Σαφιεντίν;
Μια αλυσιδωτή σειρά από καταστροφικές ήττες, τόσο πολιτικές όσο και στο πεδίο του πολέμου.
Η μοναδική, μετριοπαθής ιρανική στρατιωτική απάντηση την 1η οκτωβρίου 2024, έδωσε στον παγκόσμιο σιωνισμό την καθοριστική βεβαιότητα ότι μπορούσε να χτυπήσει ανενόχλητος οπουδήποτε και οποιονδήποτε.
Η στροφή της νέας ηγεσίας της Χεζμπολάχ προς την ανάγκη για μια μακρά περίοδο αναδιοργάνωσης και για να πάρει ανάσες ενθάρρυνε τους συνεργατιστές των αμερικανών στον Λίβανο να την στριμώξουν, με τον εκβιασμό της εθνικής ειρήνευσης και της επιστροφής-παράδοσης των όπλων τους.
Το Κόμμα του Θεού έχει περιέλθει σε μια κατάσταση πλήρους αδράνειας, τόσο στο βόρειο μέτωπο της κατεχόμενης Παλαιστίνης όσο και στο εσωτερικό, όπου σχεδόν 4.000 «ισραηλινές» παραβιάσεις της εκεχειρίας σφαγιάζουν μαχητές της αντίστασης και αμάχους κάθε 24 ώρες. Μέχρι που διέφυγε με τραγικό τρόπο από την κοινή υποχρέωση ευθύνης για πραγματική υποστήριξη στη Γάζα, όταν ο ισραηλινός στρατός, lo Tsahal άρχισε ξανά να την βασανίζει στις 17 μαρτίου 2025.
Στην ουσία, η ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση έριψε ξανά μια από τις μεγαλύτερες παγίδες στον ορίζοντά της στη σκοτεινή, ιστορική αστάθεια όπου το «Ισραήλ» υπαγορεύει τον δικό του νόμο εξόντωσης. Τελειοποιώντας το έργο με την κίνηση του αλόγου [1] στη Συρία…
[1]. υποδηλώνει μια αρχική χειρονομία ή ενέργεια, η οποία δεν είχε ολοκληρωθεί
Γιατί ο σεπτέμβριος του 2024 αποτελεί κρίσιμο ιστορικό σημείο καμπής; αποφασιστικό;
«Ο Rabīʿ al-àwwal θα μας αποκαλύψει πολλά πράγματα», μου έλεγε η αδερφή μου η Φάτιμα, Fāṭimah, με ένα παραμυθένιο χαμόγελο που δάγκωνε τη ζέστη της Βηρυτού και έλαμπε με γουλιές νερού, ζάχαρης και λεμονιού. Ο Ραμπί αλ-Αουάλ, [2] είναι η πρώτη άνοιξη. Η αρχή της άνοιξης. Το αντίστοιχο του σεπτεμβρίου στο ισλαμικό ημερολόγιο.
Τα πρωινά, τα βράδια και οι νύχτες των παλαιστινίων και των λιβανέζων ήταν υφασμένες με τρυφερές, πληγωμένες προσευχές για τη Γάζα, ζωτική αγωνία, ανήσυχη ελπίδα.
Όλοι περίμεναν την απάντηση του Ιράν στη δολοφονία του Χανίγιε στην Τεχεράνη στις 31 ιουλίου. Ήταν η προσδοκία ότι ο Κατακλυσμός της 7ης Οκτωβρίου θα οδηγούσε αναπόφευκτα στο παλιρροϊκό κύμα ενός πολέμου απελευθέρωσης, που θα εξαπολυθεί από ολόκληρο τον Άξονα της Αντίστασης.
Υπήρχε μια ευρέως διαδεδομένη, δικαιολογημένη άποψη ότι το «Ισραήλ», ανίκανο να προωθηθεί στη Γάζα εν μέσω ενέδρων των μαχόμενων, εξαντλημένο από τη Χεζμπολάχ και αναγκασμένο να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας στο βόρειο τμήμα της Παλαιστίνης που κατέχεται από το 1948, δεν θα είχε καταφέρει να θωρακίσει τον εαυτό του από τέσσερις ή πέντε επιτιθέμενες πλευρές, λαμβάνοντας υπόψη ακριβώς το Ιράν, το Ιράκ και την Υεμένη.
Στις 18 σεπτεμβρίου, την επόμενη μέρα από την σιωνιστική τρομοκρατική επίθεση με pagers, τηλεειδοποιητές, η οποία σκότωσε, τύφλωσε, παραμόρφωσε και ακρωτηρίασε χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και άνδρες στον Λίβανο, ο αδελφός μου ο Σάλεχ, Ṣāleḥ φόρτωσε το αυτοκίνητό του με εκατοντάδες σακούλες τροφίμων για κάθε πληγείσα οικογένεια. Ετοιμάστηκαν, πέρα από κάθε φαντασία γενναιοδωρίας, από τους ανθρώπους στα στρατόπεδα προσφύγων. Οι «δίχως τίποτα» θα έτρωγαν ελάχιστα ή καθόλου για να τους βοηθήσουν.
Σταμάτησε, πέρασε το χέρι του πάνω στο πιο έντονο περίγραμμα του στελέχους του ψηλότερου ηλίανθου. Πάνω στο καθαρό, ευγενές δέρμα του προσώπου του. Συγκρατούσε μέσα του κάθε σταγόνα θυμού για τη στιγμή του πολέμου. Τόσο ώστε να μην ιδρώνει στο καυτό μεσημεριανό σοκάκι: «Οι σιωνιστές επέτρεψαν στον εαυτό τους ετούτο, επειδή η μόνη απόφαση έμεινε ανείπωτη. Εκείνη που θα είχε καταστήσει »κολασμένο πυρ» το «βάρος των αυτιών τους που δεν ακούν τίποτα». Πότε θα φτάσει η απάντηση;»
Κοιτούσε τα σιωπηλά μου μάτια. Στην πραγματικότητα, το ρωτούσε στον ουρανό του Rabīʿ al-àwwal. Την αρχή της άνοιξης. Έπειτα, με την αρετή της ψυχραιμίας, del sabr, της υπομονής, της διαρκούς αυταπάρνησης όσων γνωρίζουν, μου έσφιξε τον ώμο.
Ήθελε να με κάνει να καταλάβω τι θα βιώναμε τις επόμενες μέρες. Εκρήξεις που έπεφταν από δαίμονες που κλέβουν τα σύννεφα για να σκορπίσουν θάνατο. Θα ακούγαμε δονήσεις που δεν κάνουν να τρέμει μόνο η γη, που δεν περιορίζονταν να τινάζουν πέτρες, σπίτια, το αίμα όσων ζούσαν εκεί. Αλλά και τον αέρα.
Με τον νεαρό αδερφό μου Αχμάντ, Ahmad, μέσα στην ειρωνεία που ξεπηδά και αναδύεται μέσα από τον ακραίο κίνδυνο, στα αργά και φτωχά αγγλικά μας, θα είχαμε εφεύρει το λογοπαίγνιο «Airquake». «Ariamoto». Ένας τυφώνας είναι μια ανάσα που μόλις με κόπο σηκώνει σκόνη σε σύγκριση με ετούτο.
Ήταν οι βόμβες καταστροφείς καταφυγίων, le bombe bunker buster, που δώρισαν οι αμερικανοί δημοκρατικοί ηπα στους «ισραηλινούς» για να ισοπεδώσουν την ένθερμη Ντάχιε, Dahiyeh της Βηρυτού, να σφαγιάσουν περίπου χίλιους ανθρώπους μεταξύ 26 και 27 σεπτεμβρίου και να αρπάξουν τον Χασάν Νασράλα από την πρώτη του ζωή..
Το μαγευτικό διάφανο χαμόγελο της Φάτιμα είχε δίκιο. Ο Ραμπί αλ-αουάλ μας αποκάλυψε πολλά πράγματα. Σίγουρα όχι εκείνα που επιθυμούσαμε. Οι παλαιστίνιοι και λιβανέζοι επαναστάτες ήταν μόνοι με τον κόσμο τους.
Δεν θα υπήρχε καμία ιρανική απάντηση άξια του ονόματός της. Και, όπως σου ανέφερα λίγο νωρίτερα, στο τέλος του φθινοπώρου, η κατάρρευση της Συρίας έκοψε το δαχτυλίδι του Άξονα της Αντίστασης γύρω από τους σιωνιστές κατακτητές.
Συρία και Ιράν: Η πλήρης απομόνωση των παλαιστινίων
Η αφήγηση των πρόσφατων γεγονότων στη Συρία χαρακτηρίζεται από ασάφεια, τόσο από τη δυτική-σιωνιστική όσο και από την αραβική και ισλαμική πλευρά. Συμφωνείς μαζί μου;
Απολύτως. Δεν σκοπεύω να σταθώ, ωστόσο, στην γκροτέσκα ασυνέπεια της δυτικής προπαγάνδας, τόσο της φιλελεύθερης όσο και της ψευδομαρξιστικής, στον υποτιθέμενο απελευθερωτικό ρόλο των εξελικτικών, [που »μεταμορφώνονται», οι οποίοι αλλάζουν μανδύα], πρώην οπαδών του Μπιν Λάντεν, όπως ο αλ-Σαράα, al-Sharaa, και των δυτικοποιημένων κούρδων ανταρτών που λειτουργούν ως σκυλιά φύλακες για τα αμερικανικά πηγάδια πετρελαίου στις Rumeilan, Tel Hamees και Tel Brak.
Η νίκη του Άξονα της Αντίστασης στη Συρία το 2017 επί του συνασπισμού των takfīriyyīn, επί των ξένων μισθοφόρων του Isis και της Αλ Κάιντα που ήταν οπλισμένοι από τη Δύση, το «Ισραήλ» και τα διεφθαρμένα αραβικά κράτη, ήταν μια καυτή ταπείνωση για τον ιμπεριαλισμό. Και έχτισε μια συλλογική ασπίδα ενάντια στον σιωνιστικό αποικιακό επεκτατισμό, διατηρώντας τον «χερσαίο διάδρομο» που εκτεινόταν από το Ιράν μέχρι τον Λίβανο. Συνεπώς μέχρι τα σύνορα της σφετεριστικής οντότητας με το αστέρι του Δαβίδ.
Από την άλλη πλευρά, είναι αδύνατο να αρνηθεί κανείς τις σκοτεινές πλευρές που περιέχει επιτυχίες, σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές της ανθρώπινης ανύψωσης και της λύτρωσης των παραμελημένων που χαρακτήριζαν τις επαναστατικές δράσεις του Miḥwar al-Muqāwama.
Η επιλογή έγινε για να διατηρηθεί η «θεσμική συνέχεια» με το δυναστικό, ολιγαρχικό, απολυταρχικό καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ.
Ο Mihwar, αντιθέτως, έπαιρνε ανέκαθεν ζωή από κινήματα σε θέση να διαλέγονται κρυστάλλινα με τον λαό τους όπως η Παλαιστινιακή Αντίσταση στη Γάζα και η Ansar Allah στην Υεμένη. Ή ακόμα και «μεταρρυθμιστικά» στην εσωτερική πολιτική των χωρών τους, όπως η Χεζμπολάχ στο Majlis al-Nuwwāb, το κοινοβούλιο της Βηρυτού. Όπως η Kataib Hezbollah, η ‘Asa’ib Ahl al-Haqq και η Haraka Hezbollah al-Nujaba στην πολύπλοκη ανοικοδόμηση του Ιράκ.
Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ ύψωσε την αλαουιτική του κάστα, συνέχισε τις βάρβαρες διώξεις υπό τη σημαία του αντισουνιτισμού, αντί να ξεκινήσει έναν συμφιλιωτικό διάλογο με τις γνήσια σαλαφιστικές συριακές πραγματικότητες του Μετώπου Αλ-Νούσρα, Fronte Al-Nusra (αργότερα Χαγιάτ Ταχίρ αλ-Σαμ, Hayat Tahir al-Sham), αντί να προσπαθήσει να επουλώσει τις πληγές με την Μουσουλμανική Αδελφότητα (αλ-Ικβάν, al-Ikhwā’n,) βασανισμένη φρικτά για μισό αιώνα.
Από την άλλη πλευρά, όλες οι συνιστώσες του Άξονα της Αντίστασης, πίστευαν πάντα στη διαθρησκευτική συνεργασία και στην υπέρβαση της Fitna [3].
Για να μη μιλήσουμε για την σαφή συνεργασία με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος θεωρεί ωφελιμιστικά τη Συρία ως πύλη προς τη Μέση Ανατολή μέσω της Μεσογείου, τίποτα περισσότερο.
Ακόμα κι αν αφαιρέσουμε την ιδεολογική συνοχή από την ανάλυση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι, σε εκείνον τον συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, ο χώρος για την επίτευξη ενός δίκαιου στόχου ήταν περιορισμένος, στενός, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι στα επόμενα χρόνια του 2017, ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε, οι πολιτικές του Mihwar στη Δαμασκό ήταν λανθασμένες.
Η κατακερματισμένη και κακώς διαχειριζόμενη συριακή κατάσταση ήταν το ευάλωτο στοιχείο του Άξονα της Αντίστασης. Η δυτική αντεπανάσταση και η Τουρκία εκμεταλλεύτηκαν έξυπνα αυτό το γεγονός με την ταχεία και ξαφνική στρατιωτική δράση (blitz) της Χαγιάτ Ταχίρ αλ-Σαμ, Hayat Tahir al-Sham τον περασμένο δεκέμβριο. Που είχε το καταστροφικό αποτέλεσμα της διακοπής, το σπάσιμο του «χερσαίου διαδρόμου» και της απομόνωσης των παλαιστινιακών κοινοτήτων της Shatat στη Συρία και τον Λίβανο, με σκοπό να τις καταστήσουν ακίνδυνες. Ταυτόχρονα καταυλισμούς εκτοπισμένων ιθαγενών.
Είναι μόνο αυτές οι ήττες που προκάλεσαν τη μοναξιά των παλαιστινίων και το τέλος του Άξονα της Αντίστασης;
Η εμπειρία του Άξονα εξαντλείται με την σκεπτικιστική εγκατάλειψη της πιθανότητας μιας άμεσης εμπλοκής στον Λίβανο και τη Γάζα από πλευράς Ιράν του νέου προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν. Ή μάλλον, γενικότερα, με την αποχώρηση από κάθε διεθνιστική έκφραση του Επαναστατικού Ισλάμ.
Ο Ισλαμικός Θεσμός της Τεχεράνης είναι, όπως είναι γνωστό, ένα σύνθετο περιβάλλον όπου συνυπάρχουν διαφορετικές παρατάξεις, ακόμη και κρατικοί μηχανισμοί: μεταρρυθμιστές, παραδοσιακοί συντηρητικοί, πραγματιστές που υποστηρίζουν το άνοιγμα στη δύση, ρεαλιστές που υποστηρίζουν τον λεγόμενο ρωσο-κινεζικό «πολυπολισμό», και ορθόδοξοι πιστοί στην αντιαποικιακή, αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική και αντισιωνιστική έμπνευση της μεγάλης επανάστασης του 1979. Αυτοί οι τελευταίοι, προς το παρόν ορφανοί από έναν πολύ δημοφιλή «σωστό οδηγό» όπως ήταν ο Soleymâni, Σολεϊμανί, φαίνονται αποκομμένοι από τη σύνθεση που έκανε ο Pezeškiyān.
Δεν πρέπει να κρυβόμαστε άκριτα πίσω από φλυαρίες σαν ηλίθιοι της γεωπολιτικής: η τρέχουσα κατευθυντήρια ιρανική γραμμή, τον τελευταίο χρόνο, απέτυχε σε ορισμένες από τις βασικές αρχές της Επανάστασης του Απόλυτου. Αυτές είναι: η απτή υπεράσπιση από την εξόντωση των καταπιεσμένων παλαιστινίων σε πορεία προς την al-Quds, [4] και η προστασία (maslahat) των μουσουλμάνων από τις αποικιακές κατοχές οι οποίες βεβηλώνουν τα εδάφη που ανήκουν στην Ummah [5].
Η αναβλητικότητα, η συνεχής παραχώρηση της πρώτης κίνησης σε έναν εχθρό που μαστίζει, διά πυρός και σιδήρου ολόκληρο τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, είναι μια εγκληματική συμπεριφορά.
Δεν μπορούμε καν να επικαλεστούμε την υπόθεση ότι μια αποφασιστική προκαταβολική σύγκρουση με το «Ισραήλ» το φθινόπωρο του 2024, ή η παραβίαση της εκεχειρίας στη Γάζα τον μάρτιο του 2025 θα έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Ισλαμικού Θεσμού. Ο «Πόλεμος των Δώδεκα Ημερών» του περασμένου ιουνίου απέδειξε ότι ένα μόνο ισχυρό φύσημα θα ήταν αρκετό για να γονατίσει την εισβάλλουσα οντότητα.
Ωστόσο, αποτελεί έναν κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια του Ιράν να εγκαταλειφθούν οι δυνάμεις αντίστασης της Παλαιστίνης, της Υεμένης και του Λιβάνου στην τύχη τους, χάνοντας την αρετή της αντιμετώπισης της αχαλίνωτης, αιματηρής σιωνιστικής επεκτατικής φιλοδοξίας.
Δεν σου φαίνεται προφανές ότι όσο περισσότερο αυξάνεται η προθυμία του Πεζεσκιγιάν να διαπραγματευτεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ, τόσο πιο ευάλωτη, πολιορκούμενη καθίσταται η Χώρα από την αντεπανάσταση του βορειοδυτικού κόσμου;
Στο Ιράν, δυστυχώς, επικρατούν εκείνοι που βασίζονται απερίσκεπτα σε έναν επιβλαβή τακτικισμό, στην ουσία της συμμαχίας με τη Ρωσία και την Κίνα, αυτοκρατορικές δυνάμεις που έχουν στην καρδιά τους τη σωτηρία του «Ισραήλ» και τα δαψιλή συμφέροντα που τις συνδέουν με αυτό. Σίγουρα όχι την πλήρη απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Δεν υπάρχουν ημίμετρα. Η προδοσία της Παλαιστινιακής Επανάστασης της 7ης Οκτωβρίου 2023 σημαίνει προδοσία της Ισλαμικής Επανάστασης του Φεβρουαρίου 1979.
Ως καλοί Έλληνες, δεν μπορούμε να αποχωριστούμε χωρίς μια νότα τραγικού χιούμορ. «Αύριο, τουλάχιστον, θα μιλήσουμε για τους πολύ μεγάλους μπελάδες στους οποίους έχουν βρεθεί και οι σιωνιστές εγκληματίες», υπονοώ. Ο Φίλιππος βάζει τα δυνατά του να γελάσει: «Ας βιαστούμε, γιατί, μεταξύ σχεδίου νόμου 1004 και κυβερνητικής Επιτροπής του αγώνα στον αντισιωνισμό (αν και αυτοί έχουν το θράσος να τον αποκαλούν αντισημιτισμό) με επικεφαλής τον στρατηγό του Ros Angelosanto και των εβραϊκών κοινοτήτων, δεν θα αργήσει η ώρα που δεν θα μπορούμε πλέον να λέμε τίποτα στην Ιταλία».
[2]. Ο μήνας Ραμπί αλ-αουάλ είναι ο τρίτος μήνας του ισλαμικού σεληνιακού ημερολογίου και είναι μια εξαιρετικά σημαντική περίοδος για τους Μουσουλμάνους, κυρίως επειδή περιλαμβάνει την επέτειο γέννησης του Προφήτη Μωάμεθ, γνωστή ως Μαουλίντ ουν-Νάμπι, η οποία γιορτάζεται τη 12η ημέρα του μήνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Μουσουλμάνοι συμμετέχουν σε αυξημένες πράξεις λατρείας, φιλανθρωπίας και καλοσύνης για να τιμήσουν τη ζωή και τις διδασκαλίες του Προφήτη. Το όνομα μεταφράζεται ως «η πρώτη άνοιξη», μια αναφορά στην ανανέωση και την άνθιση που σχετίζονται με την εποχή, αν και καθώς το ισλαμικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό, ο μήνας εμφανίζεται και στις τέσσερις ηλιακές εποχές καθ’ όλη τη διάρκεια των ετών.
[3]. Fitna, «δίκη», «θλίψη», αλλά και «σκάνδαλο, διαφθορά», «διαφωνία, διαμάχη» κι ακόμη και «εμφύλιος πόλεμος»), υποδηλώνει την πρώτη βίαιη και δραματική εμφύλια σύγκρουση – θεολογική αλλά και πολιτική – που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πρώιμου Ισλάμ, την εποχή των λεγόμενων «ορθόδοξων Χαλίφηδων» (rāshidūn).
[4]. Al-Quds, Αλ-Κουντς είναι ένα αραβικό όνομα για την Ιερουσαλήμ
[5]. Ummah, Ούμα είναι μια αραβική λέξη που σημαίνει μουσουλμανική ταυτότητα, έθνος, θρησκευτική κοινότητα ή την έννοια της Κοινοπολιτείας Μουσουλμάνων Πιστών. Είναι συνώνυμη του ummat al-Islām. Χρησιμοποιείται συνήθως εννοώντας τη συλλογική κοινότητα των μουσουλμάνων.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος αέναη κίνηση
