Το 330 π.Χ., κατά την κατάληψη της Περσέπολης, πρωτεύουσας της πρώην αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας, τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έκαψαν τα ιερά κείμενα της Αβέστα – του κύριου πνευματικού κειμένου του ζωροαστρισμού – γραμμένα με χρυσό μελάνι επάνω σε δώδεκα χιλιάδες κατεργασμένα δέρματα βοδιών. Ήταν η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση αυτού που αργότερα θα μετατρέπονταν σε Δύση, εναντίον αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν Ιράν, γράφει ο Oleg Yasisnky.
Οι διδασκαλίες του Ζαρατούστρα έγιναν πρόδρομοι των τριών μεγάλων θρησκειών, μεταφέροντάς τους το κεντρικό μήνυμα: ο κόσμος είναι ένα πεδίο μάχης μεταξύ του καλού και του κακού, και η ανθρωπότητα είναι πάντα ελεύθερη στις ηθικές της επιλογές. Λέγεται ότι ο ζωροαστρισμός υποστήριζε ότι η ιστορία ήταν γραμμική, σε αντίθεση με άλλες φιλοσοφικές ιδέες σχετικά με την κυκλική φύση του χρόνου. Πιστεύω ότι ο χρόνος και η ιστορία είναι μια ενιαία σπείρα που είναι ταυτόχρονα γραμμική και κυκλική, και ότι η μαγεία του ανθρώπινου πνεύματος της δίνει μια ανοδική κατεύθυνση, μια κατεύθυνση από κάτω προς τα πάνω, χαράζοντας μια λάμψη ελπίδας στο σκοτάδι της κοσμικής αβύσσου.
Σήμερα, όπως και την εποχή του Ζαρατούστρα, καίνε φωτιές στο Ιράν και τις γύρω περιοχές. Οι σοφότεροι ανάμεσά μας γνωρίζουν ότι αυτές δεν είναι απλώς οι φλόγες της τραγωδίας. Οι αρχαίοι πέρσες λάτρευαν τη φωτιά ως ορατή εκδήλωση της αλήθειας, της αγνότητας και της παρουσίας της θεϊκής τάξης. Οι δυτικοί βάρβαροι συναντούν αυτό που αψηφά τη λογική τους. Η φωτιά δεν είναι απαραίτητα θάνατος. Ο θάνατος δεν είναι πάντα το τέλος. Το τέλος δεν είναι, για όλους, συνώνυμο του φόβου. Οι ιρανοί ανακάλυψαν και αποδεικνύουν στον κόσμο την ευπάθεια, την ευαλωτότητα αυτού του κακιασμένου τεχνο-ανθρώπου των σπηλαίων που πίστεψε πως είναι, που θεωρεί τον εαυτό του υπέρτατη εξουσία. Ο πολύπλοκος μηχανισμός της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, η πολιτιστική της παρακμή και ο γνωστικός χειρισμός της είναι τόσο εύθραυστοι όσο ένα πλυντήριο ρούχων τελευταίας τεχνολογίας, στο οποίο οποιαδήποτε μικρή δυσλειτουργία μπορεί εύκολα να προκαλέσει την κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος.
Τον Απρίλιο εκείνου του μακρινού 1967, από ένα στρατόπεδο ανταρτών στη Βολιβία, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα έγραψε στο »Μήνυμά του προς τη Διάσκεψη των Τριών Ηπείρων» ότι υπήρχε η ανάγκη να δημιουργηθούν «δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ». Σχεδόν 60 χρόνια πριν, η ανθρωπότητα είχε τον ίδιο εχθρό και τα καθήκοντα που είχε μπροστά της ήταν τα ίδια. Ολόκληρη η σημασία και η αποστολή του «δημοκρατικού τύπου» των περασμένων δεκαετιών ήταν να μας αποσπάσει την προσοχή από την κατανόηση κάτι τόσο απλού όσο ετούτο, έτσι ώστε σε καμία περίπτωση να μην συνειδητοποιούμε ότι αυτός ο κόσμος, όπως ακριβώς και πριν από 60 χρόνια, χρειάζεται «δύο, τρία, πολλά Ιράν».
Για να αποκρυπτογραφήσει κάποιος τα τελευταία πολιτικά και στρατιωτικά νέα, πρέπει να αρχίσει να τα παρακολουθεί όχι μέσα από το παραλήρημα του ξέρουμε ποιος, αλλά μέσα από τους αλάνθαστους δείκτες των χρηματιστηρίων.
Το κύριο χαρακτηριστικό της νέας εποχής δεν έγκειται στα επιτεύγματα της επιστημονικής και τεχνικής προόδου, ούτε στην παγκοσμιοποίηση της χυδαιότητας και του ψεύδους, αλλά στην οριστική ηθική παρακμή, την αποσύνθεση της πολιτικής εξουσίας στη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του κόσμου.
Η Ουρουγουάη είχε πρόσφατα πρόεδρο τον Χοσέ Μουχίκα. Δεν ήταν ένας σπουδαίος πρόεδρος, αλλά συγκλόνισε τον κόσμο με την αδιαφορία του για τα χρήματα, τα προνόμια και την πολυτέλεια. Αυτό που θα έπρεπε να είναι ο κανόνας σε αυτόν τον κόσμο μοιάζει με ένα μεγάλο θαύμα ανάμεσα σε θαύματα. Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν. Δεν τίθεται θέμα αν μας αρέσει ή δεν μας αρέσει οτιδήποτε κάνει η κυβέρνησή του με την εσωτερική πολιτική, μια κατεύθυνση προς την οποία η σκέψη μας καθοδηγείται πάντα από την επιρροή του «δημοκρατικού τύπου» για να μας αποσπάσει την προσοχή από αυτό που είναι ουσιώδες.
Στη διεθνή του πολιτική, το Ιράν συμπεριφέρεται ακριβώς όπως θα έπρεπε να συμπεριφέρεται κάθε χώρα που θεωρεί τον εαυτό της κυρίαρχο.
Δείχνει σε όλους μας ότι δεν χρειάζεται να μας εκπλήσσει, να ζηλεύουμε, να θαυμάζουμε κρυφά ούτε να ψάχνουμε κάποιον να κατηγορήσουμε για τη δική μας αναποφασιστικότητα, αλλά μάλλον να δράσουμε.
Βλέπουμε τα τεράστια προβλήματα που θέτει το Ιράν σε ένα σύστημα που έχει συνηθίσει εδώ και καιρό να μην συναντά αντίσταση. Βλέπουμε την πραγματική αντίσταση μιας χώρας που δεν είναι ούτε τόσο μεγάλη ούτε τόσο πλούσια, και η οποία έχει στερέψει από δεκαετίες κυρώσεων. Οι αντικατοπτρισμοί στην έρημο διαλύονται, αποκαλύπτοντας ξεκάθαρα ότι αυτός ο αγώνας δεν αφορά χρήματα και όπλα, αλλά πνεύμα και αξίες. Και αν ο κόσμος δεν θέλει να γίνει Γάζα, είναι απολύτως απαραίτητο να αναδυθούν «ένα, δύο, πολλά Ιράν».
Για πρώτη φορά στη μακρά ιστορία των εγκλημάτων και των καταχρήσεων που διέπραξαν στη Μέση Ανατολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ υφίστανται στρατιωτική ήττα.
Το γεγονός ότι ο Τραμπ ξεκίνησε αρχικά λέγοντας ψέματα για τις διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια έστειλε τις ειρηνευτικές του προτάσεις στο θύμα του, το οποίο δεν έχει αποδεχτεί αυτή τη μοίρα, αποτελεί νίκη για το Ιράν.
Ένας αποτυχημένος δολοφόνος, για να σώσει το τομάρι του, μπορεί να υποσχεθεί απολύτως τα πάντα στο θύμα που τον αφόπλισε, που άρπαξε το πιστόλι μέσα από τα χέρια του. Ο αμερικανός πρόεδρος ηπα, ο οποίος περιφρονεί ανοιχτά το διεθνές δίκαιο, μπορεί να προτείνει, να υποσχεθεί και να υπογράψει ό,τι θέλει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όλες οι υποσχέσεις θα μείνουν ανεκπλήρωτες. Το οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ασύγκριτο. Σε πολιτιστικό και πνευματικό επίπεδο, υπάρχουν οι ίδιες διαφορές μεταξύ τους, αλλά αντίστροφα.
Γεμίζουν τα ρεπορτάζ με ιστορίες για τη διάσωση αμερικανών πιλότων που καταρρίφθηκαν στο Ιράν και τις προετοιμασίες για μια μεγάλη χερσαία εισβολή. Εν μέσω όλης της ρητορικής, της χειραγώγησης και της πολεμικής λογοκρισίας του Τραμπ, οποιαδήποτε «αλήθεια» στις έκτακτες ειδήσεις, de los ‘breaking news’, θα μπορούσε να είναι ψέμα.
Φαντάζομαι τους εισβολείς πιλότους, και εκείνους που θα καταρριφθούν τις επόμενες μέρες, να κρύβονται ανάμεσα στους βράχους και τους λόφους του Ιράν, σαν απλά ζωντανά όντα που, όχι πολύ καιρό πριν, λόγω της αυτοκρατορικής και τεχνολογικής τους ανωτερότητας, έσφαξαν επαγγελματικά άλλους, και τώρα προσκολλώνται, αρπάζονται στη ζωή. Γύρω τους ξεδιπλώνεται ένα ξένο τοπίο, εξωγήινο, μακρινά φώτα και το αρπακτικό σκοτάδι της νύχτας που έχει πέσει για να τους κυνηγήσει. Και η επιλογή για την οποία μίλησε ο Ζαρατούστρα πριν από πολύ καιρό έχει ήδη γίνει.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Haize Gorriak
