Οὐ αὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι. Ο λόγος του Χριστού μας αφορά την περίπτωση του αδικοχαμένου όπως αποδεικνύεται Γιώργου Μαζωνάκη. Οικογένεια, κόσμος, συνθέτες, στιχουργοί, ηθοποιοί, δισκογραφικές εταιρείες αλλά και περισσότερο τραγουδιστές συνάδελφοι του, που πριν και ενώ ζούσε ο άνθρωπος Γιώργος, του είχαν προσάψει τόσα πολλά επιβαρυντικά στοιχεία.
Τώρα από φθόνο, συναγωνισμό, ζηλοτυπία, περιουσία, δεν μπορώ να προσδιορίσω, ίσως και όλα όσα ζούσε δεν τα εκτίμησε ούτε η ίδια η οικογένεια του. Τώρα από αυτούς οι περισσότεροι ξενύχτησαν παρέα με τη σορό του Γιώργου ακόμη και την πρώτη βραδιά ταφής του στο Νοσοκομείο. Όχι κύριοι ο Γιώργος δεν μπορεί να σας δει και να σας συγχωρέσει για την μεταμέλεια σας. Όταν ήταν εν ζωή έπρεπε να τιμηθεί. Αφήστε στην άκρη δάκρυα και στεφάνια που προσκομίσατε. Ο Γιώργος δεν γυρίζει πίσω. Γρήγορα, γρήγορα έγραψα προς τιμήν του, τους παρακάτω στίχους, στροφές που θα μελοποιήσω εν καιρώ. Έφυγε από τη ζωή το πιο καλό παιδί, Τον Μαζονάκη εννοώ, τον πιο καλό χορωδό, Φτωχόπαιδο από μικρό, πάλευε στη βιοπάλη, Ήταν μεγάλο το προσόν, η όμορφη βροχή στο διαπασών, Έτσι για παρακαταθήκη έμειναν σε μας, Τα τραγούδια σου παλικάρι της μοναξιάς…
