Κείμενο του Γιώργου Μιχαηλίδη
Πριν αρκετούς μήνες ρώτησα τον Αμερικανό συνεργάτη μου, υπεύθυνο για το documentation (τομέας που το ΑΙ έχει σαρώσει) με προφίλ ανθρωπιστικών σπουδών, αν τον ανησυχεί η επέλαση του ΑΙ.
Μου απάντησε: “Φυσικά και με ανησυχεί! Αλλά ήρθε για να μείνει και έτσι επέλεξα να αγκαλιάσω τον τρόμο και να δω τί μπορώ να κάνω μ’ αυτό.”.
Σημείωση: Ο συνεργάτης μου παραμένει στην εταιρεία, παρά τις σημαντικές απολύσεις που έγιναν και έχει ενσωματώσει το ΑΙ στην καθημερινή του ρουτίνα.
Αναρωτιέμαι στη χώρα μας, ποιό ποσοστό επιλέγει να ‘αγκαλιάσει τον τρόμο’; Πόσοι από τους (συχνά πετυχημένους) επιστήμονες-επαγγελματίες που διαμαρτύρονται για την αλόγιστη χρήση ΑΙ από τους πελάτες τους έχουν επιλέξει οι ίδιοι να ‘αγκαλιάσουν τον τρόμο’; Ποιό ποσοστό εύχεται απλά να πάρει σύνταξη προτού σαρώσει το ΑΙ την ειδικότητά του ή ελπίζει σε μια μαγική άνωθεν παρέμβαση που θα βάλει φρένο στο αναπόφευκτό; Γιατί παραμένουμε εξαιρετικά φοβική ως κοινωνία σε κάτι που εκγυμονεί τεράστιους κινδύνους αλλά παρέχει και απίστευτες δυνατότητες και παραμένουμε αδρανείς στην αλλαγή κατεύθυνσης των πραγμάτων σε βαθμό που δεν ταιριάζει σε δυτική κοινωνία;
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, πώς αντιδρά στις αλλαγές αυτές; Ακολουθεί το ευρωπαϊκό παράδειγμα, την άνευ προηγουμένου αναδιαμόρφωση των επιστημονικών αντικειμένων;
Πώς αντιδρά η κεντρική διοίκηση στον όλο μετασχηματισμό; Γνωρίζω από την εμπειρία που είχα στη σύντομη συνεργασία μας ότι η ΕΔΥΤΕ διαθέτει εξαιρετικό προσωπικό, ικανό να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις. Άραγε υπάρχει ανταπόκριση από τα αντίστοιχα Υπουργεία; Βλέπουν τις δυνατότητες να αντιμετωπιστεί η υποστελέχωση των δημόσιων υπηρεσιών εκπαιδεύοντας αλγορίθμους ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ στη χρήση τους; Βλέπουν την ανάγκη εκπαίδευσης των μεγαλύτερων ηλικιών στη χρήση του ΑΙ;
Προσωπικά θεωρώ ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη, όπως και η πλειοψηφία των τεχνολογικής προόδου, ήρθε για να κάνει τη ζωή μας ευκολότερη. Πολύ ευκολότερη, όπως την έκανε π.χ. το internet.
Αν αυτό δεν συμβαίνει, ας αναζητήσουμε αλλού τις αιτίες και συγκεκριμένα στον τρόπο που επιλέγουμε να μοιράζεται ο παραγόμενος πλούτος, δλδ στις πολιτικές μας επιλογές.
Δύο πράγματα με ανησυχούν: Ο ήδη συντελούμενος υποβιβασμός της ανθρώπινης νοημοσύνης. Η εξαιρετική πιθανότητα να προσαρμόσουμε τις ζωές μας στο ΑΙ και να φτάσουμε στο σημείο να πρέπει να πληρώνουμε μεγάλα ποσά για τη χρήση του λόγω copyright ή λόγω εκτίναξης των τιμών της ενέργειας. Είναι απαραίτητο να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα της χρήσης του από το ευρύ κοινό, δλδ ότι θα υπάρχει μια λογική δωρεάν χρήση αποτελεσματικών μοντέλων για την εκτέλεση βασικών διεργασιών.
