Ο Κυριακόπουλος μας το είπε καθαρά το σπουδαίο νέο, το Σάββατο 13 Ιουλίου 1974 εκείνης της χρονιάς. Η Κύπρος από τη Δευτέρα θα είναι Ελληνική, ο κόκκινος Τραγόπαπας τελειώνει!
Να διευκρινίσω ότι την εποχή εκείνη εργαζόμουν στη διοίκηση του ΟΤΕ, με διοικητή τον Ιωάννη Λυμπερόπουλο και με επιτηρητή της Χούντας του Ιωαννίδη τον Κυριακόπουλο. Ο Κυριακόπουλος ήταν Υπαξιωματικός της ΕΣΑ από τον πολύ στενό κύκλο του δικτάτορα Ιωαννίδη και μας είχε δώσει την εντύπωση ότι αυτός διοικούσε τον ΟΤΕ.
Δεν ξέρω αν του είχαν δώσει αυτήν την εξουσία οι συνταγματάρχες ή την πήρε μόνος του, λόγω του χαρακτήρα του. Γεγονός πάντως ήταν ότι αυτός ήταν ο Δερβέναγας του κτηρίου Σταδίου 10, όπου ήταν εγκατεστημένη τότε η διοίκηση του ΟΤΕ, δεν μπορεί κανείς να του αμφισβητήσει τον παραπάνω ρόλο.
Όλα τα ρουσφέτια περνούσαν από αυτόν και ποτέ η διοίκηση δεν του αρνήθηκε κάτι παρά τις αρνητικές δικές μας γνωματεύσεις που έβγαιναν με βάση τον κανονισμό λειτουργίας του οργανισμού. Το γραφείο μας το επισκέπτονταν συχνά, γιατί ήμασταν οι μόνοι που τον κοντράραμε και δεύτερον ήταν συνομήλικός μας και επεδίωκε την συντροφιά μας.
Το αναμφισβήτητο γεγονός πάντως ότι ήξερε δυο μέρες πιο μπροστά για το πραξικόπημα της Χούντας στην Κύπρο, δείχνει ότι ήταν βαθιά μέσα στα πράγματα και είχε άριστη πληροφόρηση. Τα γεγονότα του Σαββάτου της 20ης Ιουλίου τα έζησα από πρώτο χέρι, γιατί την ημέρα εκείνη προσήλθα από τις έξι το πρωί στην υπηρεσία με αντικείμενο δουλειάς τον χειρισμό των τηλετύπων της διοίκησης.
Το πρώτο τηλετύπημα που έφτασε, ήρθε από την Αγγλική Πρεσβεία και ανέφερε για επικείμενη απόβαση των Τούρκων. Ενημέρωσα αμέσως τους προϊσταμένους μου, οι οποίοι δυσανασχέτησαν, γιατί τους ξύπνησα και η απάντησή τους ήταν, οι Τούρκοι κάνουν ασκήσεις ως συνήθως.
Στις οκτώ που ήρθε ο Κυριακόπουλος και υπήρχαν πια πληροφορίες από την Κύπρο ότι επίκειται Τουρκική απόβαση, του γνωστοποίησα και αυτού τα γεγονότα. Στην αρχή έδειξε να ανησυχεί πέρασε στο γραφείο της διοίκησης, κάπου τηλεφώνησε, βγήκε όλος χαρά και μου είπε, είναι ένα προσχηματικό παιχνίδι, αύριο θα ανακοινωθεί η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Αυτά πίστευε ο άνθρωπος σε ένα πνεύμα εντελώς διαφορετικό από αυτό που ένοιωθες να επικρατεί στο περιβάλλον. Στις δέκα πια το μεσημέρι τα πράγματα ήταν καθαρά η εισβολή ήταν γεγονός, οι επίσημοι είχαν εξαφανισθεί, κανείς δεν απαντούσε στις τηλεφωνικές κλήσεις που γίνονταν και το πλέον δυσάρεστο: η πληροφορία που μου έδωσε ο Κύπριος συνάδελφος ότι οι Κύπριοι ήταν βαθιά διχασμένοι και πολλοί θα αρνηθούν την επιστράτευση τους.
Αυτός ήταν με τον Μακάριο. Στις δώδεκα η ώρα μας αντικατέστησαν και ανέλαβαν οι διαβιβάσεις του στρατού. Όπως αποδείχθηκε η Κύπρος ήταν άριστα οργανωμένη από χρόνια, σε έδαφος και κατάλληλο εξοπλισμό για να αντιμετωπίσει μια εισβολή από την Τουρκία.
Δεν επανδρώθηκαν σωστά, όμως ούτε οι θέσεις και δεν χρησιμοποιήθηκαν όπως πρέπει τα όπλα. Τα δύο Ελληνικά υποβρύχια που παρέπλεαν στην περιοχή δεν διατάχθηκαν να δράσουν και να αφανίσουν τον αποβατικό στόλο των Τούρκων εν πλω.
Όταν δημιουργήθηκε το Τουρκικό προγεφύρωμα θα μπορούσε να γίνει ο τάφος των Τούρκων που πάτησαν στο νησί και η επιχείρηση τους μια ολοκληρωτική καταστροφή, αν δίνονταν η διαταγή να δράσουν τα F4.
Στην Κρήτη ήταν μετασταθμευμένα οκτώ F4 Phantom και οι αεροπόροι μας στα κόκπιτ ήταν έτοιμοι, γεμάτοι ενθουσιασμό να κάνουν το καθήκον τους. Διοικητής της μονάδας, ο κ. Μπαλές με δύναμη 8 βομβαρδιστικά Phantom, ας τον ακούσουμε τι λέει για τα γεγονότα: «Τα F4 Phantom με τα ειδικά όπλα που διέθεταν και με πραγματικό αναγκαίο χρόνο παραμονής άνωθεν του στόχου μόνο 3-5 λεπτά, ήταν ικανή να εξουδετερώσει πλήρως τις τουρκικές αποβατικές δυνάμεις στο προγεφύρωμα του «Αττίλα. Εξάλλου, τα πληρώματα των Phantom, ήταν καθ’ όλα ετοιμοπόλεμα, καθώς είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ παρακολουθώντας το αυστηρό και λίαν απαιτητικό πολεμικό πρόγραμμα της USAF.
Επιχειρησιακή δυνατότητα εκτέλεσης της αποστολής από πλευράς αεροσκαφών και πληρωμάτων υπήρχε και στις δύο φάσεις της τουρκικής εισβολής στη Μεγαλόνησο, στον «Αττίλα Ι» και στον «Αττίλα ΙΙ». Στην περίπτωση του «Αττίλα Ι» η αποστολή θα εκτελούνταν με απόλυτη επιτυχία και κατά τούτο ήταν σκόπιμη και επιβεβλημένη ενέργεια που δεν έγινε!».
Αυτά μας λέει ο πλέον Ειδήμον και αρμόδιος για την προδοσία που έγινε στην Κύπρο από την τότε ηγεσία τόσο της Αεροπορίας όσο και του Ναυτικού .Αργότερα κάποιοι Πολιτικοί Αναλυτές για να καλύψουν την καταστροφική και προδοτική ολιγωρία της Στρατιωτικής και της Πολιτικής Ηγεσίας της χώρας, με μελέτες τους προσπάθησαν να δείξουν ότι όλα ήταν χαμένα από την αρχή.
Εκείνο που μας έδειξε αυτή η περιπέτεια του Έθνους μας ήταν το γεγονός το ηθικό του Λαού μας τουλάχιστον τις πρώτες μέρες της Επιστράτευσης ήταν υψηλότατο τόσο του κόσμου όσο και των επιστρατευμένων. Το έβλεπες στα σημεία αναχώρησης και όταν περνούσαν μέσα από τις πόλεις τα γεμάτα με στρατιώτες στην πορεία τους για τον Έβρο.
Αυτοί είμαστε εμείς οι Έλληνες. Καταπίνουμε όλες τις προσβολές του αντιπάλου και την δεδομένη στιγμή ξεσπάμε. Το δείξαμε όταν έπρεπε στην Ιταλία, θα το επαναλάβουμε και με την Τουρκία όταν χρειαστεί. Ο λαός έχει ψυχή, από την πολιτική ηγεσία μας έλειπε, και λείπει δυστυχώς…
Παναγιώτης Φώτου
