Πέρασαν 7 ημέρες από την στιγμή πού έγραψα- ανέβασα φωτογραφίες από το ξεχασμένο εκκλησάκι στο Τιμάρι. Σήμερα το πρωί πήγα να απολαύσω θάλασσα και καφέ. Λάδι η θάλασσα, σε προσκαλούσε στην γλυκιά αγκαλιά της, αποπλανεύτρα του κορμιού και της καρδιάς.
Πέρασε και η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης του Αγίου Πνεύματος, το εκκλησάκι πάντα ήταν περιποιημένο από κάποιους ανθρώπους κυρίως από τον αγαπητό κύριο Κώστα (εθελοντική εργασία πολλών πολλών χρόνων).
Φταίει ο Δήμος, φταίει το Ιερατείο; Πάντως και οι δύο εισπράττουν χρήματα. Ο ένας από την καντίνα, ο άλλος από τα κεριά. Υπάρχει και ένας τρίτος ένοχος ο κόσμος που δεν πιέζει, μόνο ψηφίζει. Περιμένοντας κάποιος άλλος να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Στο τέλος του ασκούν αρνητική κριτική. Αναζητείται πλέον ο νέος Γκουλφάς. Δενδροφύτευση – νερό- ασφαλτόστρωση έγιναν επί Δημάρχου Γκουλφα. Σήμερα ένα χάος. Κάποτε υπήρχαν κιόσκια- καμπίνες να αλλάζουν τα μαγιό τους κυρίως οι πολλοί ηλικιωμένοι.
Αυτοί που αλλάζουν και πλένουν τα ρούχα τους είναι οι αθίγγανοι. Το πρωί υπήρχαν 4 μεγάλα αυτοκίνητα, είχαν πλύνει και απλώσει τα ρούχα τους δίπλα από το εκκλησάκι. Ότι εκεί υπάρχει ένας νέος άνθρωπος όπου έχει καντίνα, αγωνίζεται να βγάλει το μεροκάματο του, έχοντας πληρώσει τον Δήμο για να ζήσει στην πατρίδα του, για να μην φύγει στο εξωτερικό δεν μας νοιάζει.
Άλλο επιχειρηματίας Δήμαρχος και άλλο δημόσιος υπάλληλος Δήμαρχος, έχει τεράστια διαφορά το πως αντιλαμβάνονται την ανάπτυξη ενός τόπου. Και οι δύο χρήσιμοι, όμως την ανάπτυξη θα την κάνουν οι επιχειρηματίες. Οι έμποροι, το οργανωμένο δημοκρατικά κράτος. Για αυτό δεν θα δεις εύκολα δημόσιο υπάλληλο Δήμαρχο στην Τουρκία. Άλλη αντίληψη των πραγμάτων.
