Κείμενο του Μανώλη Κουσλόγλου
Ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα στα σχολεία είναι η σχέση εκπαιδευτικών – γονιών, που πολλές φορές αποτελεί πηγή εντάσεων και αναστάτωσης.
Με αφορμή, λοιπόν, το ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ας μου επιτραπούν κάποιες σκέψεις – συμβουλές προς όλους μας:
α) ΓΟΝΕΙΣ, δεν αναφερόμαστε με μειωτικούς χαρακτηρισμούς μπροστά στα παιδιά μας για τους εκπαιδευτικούς τους. Τους απαξιώνουμε, υποσκάπτουμε τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη των παιδιών προς αυτούς κι έτσι ακόμη και το δικό μας έργο στο σπίτι γίνεται δυσκολότερο. Όταν τους χρειαστούμε, δεν θα τους έχουμε…
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, δεν απαξιώνουμε τους γονείς και τον ρόλο τους στο γραφείο και, ακόμη χειρότερα, στην τάξη. Αφενός δυσχεραίνουμε τη συνεργασία των υπόλοιπων συναδέλφων μαζί τους και αφετέρου υποσκάπτουμε τον απαραίτητο σεβασμό των παιδιών προς τους γονείς τους. Το πιθανότερο δε είναι να έρθουμε σε σύγκρουση και με τα ίδια τα παιδιά.
β) ΓΟΝΕΙΣ, δεν παίρνουμε ως δεδομένο καθετί που μας μεταφέρει το παιδί για όσα είπε ή έκανε ένας εκπαιδευτικός. Τα παιδιά βλέπουν τα γεγονότα μέσα από τη δική τους οπτική και κάποιες φορές τα μεταφέρουν αποσπασματικά ή διογκωμένα. Διασταυρώνουμε τις πληροφορίες πριν διαμαρτυρηθούμε στο σχολείο ή λειτουργήσουμε εν θερμώ.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, το σχολείο δεν είναι το σπίτι μας και οι μαθητές δεν είναι τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε μέσα στην τάξη, ακόμη κι αν έχουμε τις καλύτερες προθέσεις.
γ) ΓΟΝΕΙΣ, ακούμε πολύ προσεκτικά το παιδί μας όταν διατυπώνει κάποιο παράπονο για οποιουδήποτε είδους παρενόχληση. Συζητάμε οπωσδήποτε το θέμα με τους εκπαιδευτικούς, όχι για να διαμαρτυρηθούμε ή να καταλογίσουμε εξαρχής ευθύνες, αλλά για να διερευνηθεί και να βρεθεί λύση, εφόσον το πρόβλημα είναι υπαρκτό.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, δεν ανατρέχουμε στα δικά μας παιδικά χρόνια για να αποφασίσουμε τι θεωρείται παρενόχληση. Τα χρόνια εκείνα ήταν συχνά πολύ πιο σκληρά. Δίνουμε βάρος στα παράπονα των παιδιών, ακόμη κι αν αρχικά μας φαίνονται δευτερεύοντα.
δ) ΓΟΝΕΙΣ, δεν διαμαρτυρόμαστε για τους «κακούς» βαθμούς απλώς και μόνο επειδή είναι… κακοί. Το παιδί κάποτε θα φτάσει στις Πανελλαδικές ή σε άλλες απαιτητικές εξετάσεις και… θα σπάσει τα μούτρα του. Και τότε το φταίξιμο θα είναι και δικό μας.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, δεν αναζητούμε… την ηρεμία και τη γαλήνη στο σχολείο βάζοντας υψηλούς βαθμούς που δεν αντιστοιχούν στο πραγματικό επίπεδο των μαθητών. Είμαστε συνυπεύθυνοι για την επίγνωση της κατάστασής τους και, συνεπώς, για το μέλλον τους.
ε) ΓΟΝΕΙΣ, προσπαθούμε να επιλύσουμε ένα πρόβλημα συζητώντας πρώτα με τον εμπλεκόμενο εκπαιδευτικό και όχι… με τον Πρωθυπουργό της χώρας. Διαφορετικά, μπορεί ίσως το ζήτημα να «λυθεί» μεν, αλλά επιφανειακά και από υποχρέωση.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, είμαστε ανοιχτοί στα παράπονα ενός γονέα. Διαφορετικά… καλά θα κάνει να απευθυνθεί και στον Πρωθυπουργό της χώρας. Στο κάτω-κάτω, μπορούμε να κάνουμε λάθη. Μόνο οι νεκροί δεν κάνουν λάθη.
στ) ΓΟΝΕΙΣ, τα παιδιά μας δεν έχουν ανάγκη μόνο από εξισώσεις 2ου βαθμού και κλίσεις ουσιαστικών, αλλά και από δεξιότητες. Ενδιαφερόμαστε και γι’ αυτές και όχι μόνο για το «αν έγραψε καλά στο μάθημα».
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, η εικόνα και η πρόοδος ενός μαθητή δεν εξαντλούνται στον βαθμό ενός διαγωνίσματος. Συνυπολογίζουμε την προσπάθεια, τη συμμετοχή και τις δεξιότητές του. Αυτό, άλλωστε, προβλέπεται από τη νομοθεσία εδώ και δεκαετίες.
ζ) ΓΟΝΕΙΣ, δεν κρίνουμε την αξία ενός εκπαιδευτικού από το πόσες ασκήσεις βάζει για το σπίτι. Περισσότερες εργασίες δεν σημαίνουν απαραίτητα και καλύτερη διδασκαλία. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς πρέπει να γίνεται στο σχολείο και στο σπίτι να υπάρχει χώρος και για ξεκούραση, παιχνίδι, δραστηριότητες και οικογενειακή ζωή.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, προσέχουμε την ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά που γίνεται στο σχολείο και σε αυτήν που αναθέτουμε για το σπίτι. Δεν επιβαρύνουμε τόσο τα παιδιά, ώστε τελικά να αναγκάζουμε τους γονείς να γίνονται… εκπαιδευτικοί στο σπίτι.
η) ΓΟΝΕΙΣ, δεν εμφανιζόμαστε στο σχολείο μόνο όταν υπάρχει ένας κακός βαθμός, απουσίες, μια τιμωρία ή ένα πρόβλημα. Η συνεργασία με το σχολείο χτίζεται πριν εμφανιστεί το πρόβλημα.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, δεν τηλεφωνούμε στο σπίτι μόνο όταν ο μαθητής έκανε κάτι κακό. Μια συνάντηση, ένα τηλεφώνημα για κάτι καλό που έκανε το παιδί χτίζει τη σχέση που θα χρειαστούμε όταν πράγματι προκύψει ένα πρόβλημα.
θ) ΓΟΝΕΙΣ, δεν αντιμετωπίζουμε κάθε σχολική μετακίνηση ως μια ευκαιρία απλώς για να ξεσκάσουν τα παιδιά. Η «περιβαλλοντική» εκδρομή, η εκπαιδευτική επίσκεψη και γενικότερα οι σχολικές δράσεις έχουν πρωτίστως εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό σκοπό. Η διασκέδαση δεν είναι ο μοναδικός τους στόχος.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, δεν μετατρέπουμε τις εκπαιδευτικές μετακινήσεις και δράσεις σε απλές εκδρομές αναψυχής. Τις σχεδιάζουμε έτσι ώστε οι μαθητές να γνωρίζουν γιατί πηγαίνουν, τι πρόκειται να δουν ή να κάνουν και τι θέλουμε να αποκομίσουν. Διαφορετικά, δύσκολα μπορούμε να πείσουμε γονείς και μαθητές ότι πρόκειται για κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όχι απλώς για μια μέρα χωρίς μάθημα.
ι) ΓΟΝΕΙΣ, φυσικά και θέλουμε την ατομική επιτυχία του παιδιού μας και φυσικά ενδιαφερόμαστε πρωτίστως για τη δική του πορεία. Δεν του καλλιεργούμε όμως την αντίληψη ότι η δική του επιτυχία προϋποθέτει την αποτυχία των άλλων. Δεν είναι επιτυχία μόνο το να βγει πρώτος. Καλλιεργούμε και την αξία της συνεργασίας, της αλληλοβοήθειας, της κοινής προσπάθειας. Η αριστεία μπορεί να είναι και συλλογική.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,, δεν καλλιεργούμε μέσα από το μάθημά μας μόνο την ατομική επίδοση και τον ανταγωνισμό. Δημιουργούμε ευκαιρίες για συνεργασία, ανταλλαγή ιδεών και κοινή επίλυση προβλημάτων. Και, κυρίως, κάνουμε οι ίδιοι αυτό που ζητάμε από τους μαθητές μας: συνεργαζόμαστε με τους συναδέλφους μας. Το σχολείο είναι ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. Και η επιτυχία του ενός αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν συμβάλλει στην επιτυχία όλων.
ια) ΓΟΝΕΙΣ, συνεργασία δεν σημαίνει υποκατάσταση των ρόλων. Εμείς γνωρίζουμε το παιδί μας καλύτερα από οποιονδήποτε και έχουμε τον πρώτο ρόλο στην ανατροφή του. Ρωτάμε, συζητάμε, εκφράζουμε τις ανησυχίες μας, αλλά σεβόμαστε και τον επαγγελματικό ρόλο του εκπαιδευτικού στη διδασκαλία, στην αξιολόγηση και στη λειτουργία της τάξης. Δεν μπορούμε να απαιτούμε να γίνεται το μάθημα, η αξιολόγηση ή η διαχείριση της τάξης όπως εμείς θεωρούμε σωστό.
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, αντίστοιχα, δεν υποκαθιστούμε τους γονείς ούτε τους μεταφέρουμε ευθύνες που ανήκουν στο σχολείο. Ακούμε πολύ προσεκτικά τη γνώμη τους, αλλά αναλαμβάνουμε τη δική μας παιδαγωγική και διδακτική ευθύνη. Οι ρόλοι μας είναι συμπληρωματικοί.
Τελικά, ο μπούσουλας είναι ένας: Τα προβλήματα των σημερινών παιδιών είναι τόσο σύνθετα, που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο από τους γονείς ή μόνο από τους εκπαιδευτικούς. Είναι απαραίτητη η συνεργασία.
Αν αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας, συνεργαζόμαστε. Καλή Σχολική Χρονιά!
