Κείμενο της Στέλλας Αργυρίου
Τις τελευταίες ημέρες έγινε ολόκληρη συζήτηση γύρω από τη Δόμνα Μιχαηλίδου, μετά την εμφάνισή της σε καλοκαιρινό βίντεο με sneakers αξίας περίπου 720 ευρώ και τζιν περίπου 225 ευρώ. Ένα σύνολο, δηλαδή, που μόνο για αυτά τα δύο κομμάτια πλησιάζει τα 1.000 ευρώ. Άλλοι έσπευσαν να την επικρίνουν, άλλοι να την υπερασπιστούν λέγοντας ότι είναι δικά της χρήματα και έχει κάθε δικαίωμα να τα διαθέτει όπως θέλει.
Εγώ όμως, κυρία Μιχαηλίδου, δεν θέλω να μιλήσουμε για τα παπούτσια σας. Θέλω να μιλήσουμε για κάποιους άλλους αριθμούς. Να μιλήσουμε, για παράδειγμα, για το 14,7%. Τόσοι ήταν το 2025 οι νέοι ηλικίας 15 έως 29 ετών στην Ελλάδα που βρίσκονταν σε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, σύμφωνα με τη Eurostat. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 5,8%. Η Ελλάδα βρέθηκε στο δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πίσω μόνο από τη Ρουμανία. Αυτός είναι ένας αριθμός για τον οποίο θα ήθελα να ακούσω περισσότερα.
Να μιλήσουμε και για το 30,7. Τόσα είναι τα χρόνια στα οποία, κατά μέσο όρο, ένας νέος στην Ελλάδα κατάφερε το 2024 να φύγει από το σπίτι των γονιών του. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος ήταν 26,2 χρόνια. Στην Ελλάδα, δηλαδή, η οικονομική και στεγαστική αυτονομία ενός νέου ανθρώπου έρχεται περίπου τεσσεράμισι χρόνια αργότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Κι αυτό δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ο νέος που εργάζεται αλλά δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι. Είναι το ζευγάρι που θέλει να ξεκινήσει τη ζωή του αλλά κάνει συνεχώς πίσω. Είναι η δημιουργία οικογένειας που αναβάλλεται, επειδή προηγείται το ερώτημα «πού θα μείνουμε και πώς θα τα βγάλουμε πέρα;».
Και μιας και μιλάμε για στέγη, ας μιλήσουμε και για το +5%. Σύμφωνα με τη Eurostat, συγκρίνοντας το πρώτο τρίμηνο του 2026 με τον ετήσιο μέσο όρο του 2025, τα ενοίκια στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 5%. Πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη αύξηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την Κροατία (+21,9%) και τη Βουλγαρία (+6,4%).
Άρα, κυρία Μιχαηλίδου, εγώ δεν έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον να σας ρωτήσω γιατί ένα ζευγάρι παπούτσια κοστίζει 700 ευρώ. Με ενδιαφέρει περισσότερο να ρωτήσω γιατί ένας νέος χρειάζεται να φτάσει σχεδόν στα 31 για να μπορέσει να φύγει από το πατρικό του. Γιατί σχεδόν ένας στους επτά νέους βρίσκεται σε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, όταν στην Ευρώπη το αντίστοιχο ποσοστό είναι 5,8%. Γιατί τα ενοίκια συνεχίζουν να ανεβαίνουν και η ανεξαρτησία ενός νέου ανθρώπου μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε πολυτέλεια. Γιατί αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Δεν με ενδιαφέρει τι μπορεί να αγοράσει μια υπουργός με 1.000 ευρώ από τα δικά της χρήματα. Με ενδιαφέρει τι μπορεί να κάνει ένας νέος άνθρωπος στην Ελλάδα με τα 800 ευρώ του μισθού του. Μπορεί να πληρώσει το νοίκι του; Μπορεί να φύγει από το σπίτι των γονιών του; Μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια; Μπορεί να σχεδιάσει τη ζωή του χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε μήνας είναι μια μάχη επιβίωσης;
Και τελικά, κυρία Μιχαηλίδου, όπως εσείς έχετε κάθε δικαίωμα να διαθέσετε 700 ευρώ για ένα ζευγάρι παπούτσια, έτσι και κάθε νέος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα έχει δικαίωμα να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς από τη δουλειά του, να αποκτήσει το δικό του σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια και να σχεδιάσει το μέλλον του χωρίς η καθημερινότητά του να γίνεται ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης.
Το πρώτο είναι προσωπική επιλογή. Το δεύτερο είναι ευθύνη της πολιτείας. Αυτή είναι η συζήτηση που θα ήθελα να κάνουμε.
