Πέρα από την αηδία για τη χυδαιότητα των επιθέσεων εναντίον των ακτιβιστών του Παγκόσμιου Στόλου Sumud, ribrezzo per la volgarità degli attacchi agli attivisti della Global Sumud Flotilla, που απευθύνονται ακόμα και από ορισμένους «υψηλόβαθμους θεσμικούς αξιωματούχους» οι οποίοι είναι πρόθυμοι να υποκλιθούν ενώπιον του Ισραήλ, υπάρχουν αρκετές πτυχές της υπόθεσης σχετικά με την πειρατική έφοδο στα ανοιχτά της Κρήτης και την απαγωγή των Thiago Avila και Saif Abukeshek που αποκαλύπτουν μια ριζική μετατόπιση στη σχέση μεταξύ των δημοκρατικών Κρατών και των «πολιτών» τους, γράφει ο Dante Barontini.
Ας συνοψίσουμε τα σίγουρα, αδιαμφισβήτητα δεδομένα, για να ξεκαθαρίσουμε καλά το ζήτημα. Όλα τα σκάφη που δέχτηκαν επίθεση βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, σχεδόν 1.000 χιλιόμετρα από τη Γάζα και το Ισραήλ. Σύμφωνα με το ισχύον διεθνές δίκαιο και τους νόμους ακόμη σε ισχύ, επομένως, πρόκειται για μια πράξη πειρατείας που θα πρέπει να τιμωρηθεί από ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, συγκεντρωμένη στα πλαίσια του ΟΗΕ. Το γεγονός ότι διαπράχθηκε από ένα Κράτος επιδεινώνει την κατηγορία, δεν την μειώνει. Όλα τα ακινητοποιημένα σκάφη, σύμφωνα με τους ίδιους καθολικά έγκυρους κανόνες, πρέπει να θεωρούνται «εθνικό έδαφος» που αντιστοιχεί στη σημαία υπό την οποία νηολογήθηκαν.
Ειδικότερα, στο σκάφος που μετέφερε τους δύο απαχθέντες ακτιβιστές κυμάτιζε ιταλική σημαία. Νομικά, από κάθε άποψη, κατασχέθηκαν/απήχθησαν στην Ιταλία. Αυτό όχι μόνο δικαιολογεί τη δικαστική ενέργεια, αλλά θα απαιτούσε και μια «ειλικρινή» διπλωματική διαμαρτυρία από την κυβέρνηση κατά εκείνης του Τελ Αβίβ, τουλάχιστον μέχρι του σημείου της ανάκλησης του πρέσβη. Αντίθετα, το Υπουργείο Εξωτερικών του Ταγιάνι περιορίστηκε σε ένα αίτημα για «πληροφορίες», πιθανώς ψιθυρίζοντας συγγνώμη για την ταλαιπωρία που προκλήθηκε…
Οι απαχθέντες. Ο Τιάγκο είναι βραζιλιάνος πολίτης – και η κυβέρνησή του απαιτεί καθημερινά την απελευθέρωσή του – ενώ ο Σαΐφ είναι ισπανός πολίτης παλαιστινιακής καταγωγής (το ίδιο αίτημα υποβάλλει και η κυβέρνηση της Μαδρίτης).
Οι κατηγορίες που διατυπώνει το Ισραήλ ως ψευδή δικαιολογία για την απαγωγή (ένταξη ή σύνδεση με «τρομοκρατικές οργανώσεις» και «βοήθεια προς τον εχθρό σε περιόδους πολέμου») θα ήταν γελοίες, υπό κανονικές συνθήκες.
Αν ήταν έστω και ελάχιστα σοβαρές ή υποστηριζόμενες από ένα ίχνος αποδεικτικών στοιχείων – έστω και προφανώς ψευδές, όπως συνέβη με τον Χανούν και άλλους παλαιστίνιους στη Γένοβα Hannoun ed altri palestinesi a Genova – αμφότεροι που απήχθησαν, στην πραγματικότητα, θα αναφέρονταν πρώτα στην Ιντερπόλ και στη συνέχεια θα υπόκεινταν σε έρευνες από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους.
Είναι καλύτερο να απλώσουμε μια χαλύβδινη ταφόπλακα επάνω στα κριτήρια που χρησιμοποιεί το Ισραήλ για να χαρακτηρίσει άτομα και οργανώσεις ως «τρομοκράτες». Για το Τελ Αβίβ, όλοι είναι τρομοκράτες, εκτός από τους υπηρέτες του. Η εξέταση αυτών των κατηγοριών είναι χάσιμο χρόνου.
Δεδομένων των γεγονότων και των υφιστάμενων διεθνών κανόνων, πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί γιατί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις – στις χώρες των οποίων ανήκουν σχεδόν όλοι οι ακτιβιστές που συμμετέχουν – έχουν αποδεχτεί τη συμπεριφορά του Ισραήλ απέναντι στους πολίτες τους ως «φυσιολογική». Στις χειρότερες περιπτώσεις, σχεδόν «δικαιολογημένη».
Η απάντηση είναι προφανής: το Τελ Αβίβ είναι το τερματικό του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή, οπότε ό,τι κι αν κάνει – ακόμη και μια γενοκτονία – πρέπει να ελαχιστοποιηθεί για να μπορούν να την υποστηρίζουν.
Αλλά αυτή δεν είναι μια πολιτική επιλογή χωρίς κόστος. Η σχέση μεταξύ ενός «δημοκρατικού Κράτους» και των πολιτών του στηρίζεται επάνω σε μια σειρά νόμων και συμβάσεων, καθώς και δικαιωμάτων, σύμφωνα με τα οποία κάθε άτομο που είναι εγγεγραμμένο σε αυτή τη χώρα πρέπει να προστατεύεται από τις βίαιες ή αυθαίρετες ενέργειες άλλων χωρών, ανεξάρτητα από το καθεστώς του ή το ποινικό του μητρώο.
Εν ολίγοις, αυτή η προστασία ισχύει για τον ειρηνικό τουρίστα που αντιμετωπίζει δυσκολίες ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό, για έναν άδικα παρενοχλημένο επιχειρηματία, για έναν ναρκομανή που καταλήγει στη φυλακή του άλλου κόσμου, ακόμη και για έναν οριστικά καταδικασμένο δολοφόνο.
Όλοι θυμόμαστε την εμφατική υποδοχή με την οποία η Τζόρτζια Μελόνι προϋπάντησε στο αεροδρόμιο την επιστροφή ενός κάποιου Τσίκο Φόρτι/Chico Forti, για την έκδοση του οποίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες είχε αγωνιστεί η κυβέρνησή της.
Για τους ακτιβιστές του Στολίσκου -σίγουρα ειρηνικούς και άοπλους, απαλλαγμένους από οποιοδήποτε αδίκημα- αντιθέτως μόνο προσβολές, κριτικές, χλευασμός, μηδενική διπλωματική κάλυψη, ακόμη και μπροστά σε σαφή σημάδια ξυλοδαρμών, βασανιστηρίων, ακόμη και βιασμού.
Είναι σαφές εδώ ότι η υπακοή στις «δυτικές» ιεραρχίες υπερισχύει κατά πολύ της υπεράσπισης του «εθνικού εδάφους» (των πλοίων που πλέουν ελεύθερα στη Μεσόγειο) και, πάνω απ’ όλα, της προστασίας των πολιτών τους. Οι οποίοι εγκαταλείπονται στις μακάβριες φαντασιώσεις ενός «διαφορετικού» Κράτους, εάν υποστηρίζουν απόψεις και αξίες που δεν αρέσουν σε αυτό το Κράτος και τους συμμάχους του.
Αυτή είναι μια παραβίαση του συμφώνου που στηρίζει την κοινωνική συνοχή. Δύσκολα ανακτήσιμο, μεταξύ άλλων, επειδή μόλις δημιουργηθούν τέτοια διαβόητα προηγούμενα, καθίσταται ακόμη και «φυσιολογικό» να συνεχίσει κάποιος στο ίδιο μονοπάτι.
Και αν οι πολίτες σου υποτιμούνται σε σημείο να βρίσκονται «στη διάθεση» της βούλησης άλλων, αυτό σημαίνει ότι και για αυτό το Κράτος δεν έχουν κανένα αληθινό δικαίωμα και σημασία. «Εχθροί και τρομοκράτες» για το Ισραήλ, επομένως και για την κυβέρνηση του σπιτιού μας.
Είναι η λογική ενός παγκόσμιου εμφυλίου πολέμου, στον οποίο οι «δικοί μας» και οι «δικοί τους» διαχωρίζονται με βάση τις θέσεις που αναλαμβάνουν στην πολιτικο-κοινωνική σύγκρουση, όχι πλέον με βάση την εθνικότητα (η οποία κατά τα άλλα, πρέπει να θυμόμαστε, υποχρεώνει κάποιον να πληρώνει φόρους).
Το ότι μετά αυτή τη ρήξη επικυρώνουν οι κυβερνήσεις που είναι επίσημα ευθυγραμμισμένες με την υπεράσπιση των «συμφερόντων του έθνους» μας φαίνεται μέχρι και λογική.. Στην πολιτική, δεν υπάρχει πλέον καμία σχέση μεταξύ αυτού που κάνεις και αυτού που λες ότι είσαι.
7 Mαίου 2026 –
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org
