Ξύπνησα χαράματα και αδύνατο να με ξαναπάρει ο ύπνος, μες την ανησυχία. Δεν άντεξα, πήρα το τηλέφωνο στα χέρια και βγήκα να τραβήξω φωτογραφίες, επέστρεψα και ξεκίνησα να γράφω όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, πριν λίγες ημέρες, με τον φίλο μου τον μάστορα τον Περικλή καλέσαμε τον κύριο Νίκο Γενικόπουλο για να ενημερώσουμε την πόλη για την κατάσταση που επικρατεί γύρω από το λύκειο της Χωράφας, το πρώτο γενικό, με την υλοτομημένη, στοιβαγμένη κατά γης ξυλεία, εδώ και τρία χρόνια. Τραβήχτηκε ένα βίντεο, παίχτηκε πολύ από ότι έμαθα, κινητοποίησε τις αρχές, κάλλιο αργά παρά ποτές, και την άλλη μέρα ένα συνεργείο αποσυμφόρησε το σημείο που φαίνονταν στην ταινία.
Μόνο που εμείς ήμασταν ξεκάθαροι πως δεν ήταν το μοναδικό, ότι γύρω γύρω από την αυλή του σχολείου υπήρχαν αλλού στοιβαγμένοι, αλλού πεταμένοι καταμεσής δεκάδες κορμοί όλων των μεγεθών. Αυτοί όλοι παρέμεναν κουφάρια χορταριασμένα στο πεδίο, μάρτυρες σιωπηλοί μιας μάχης χαμένης από καιρό. Μισή δουλειά λοιπόν, έτσι για να βουλώσουν λίγα στόματα ήμαστε όλοι υπόλογοι για το κακό που περιμένει στη γωνία. Το Μάτι και κάθε Μάτι, και το Τραίνο και όλα αυτά συμβαίνουν ακριβώς διότι στεκόμαστε αμέριμνοι, άσχετοι και σιωπηλοί όταν γύρω μας η προχειρότητα βασιλεύει, ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ ‘ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΌΜΑΣΤΕ ΠΩς ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΟΥ ΓΕΊΤΟΝΑ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΑς ΣΠΊΤΙ, ΠΩς ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑς! μαθητές, καθηγητές, γονείς των παιδιών, μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους, γείτονες που έχουν τα σπίτια τους πέριξ του σχολείου στο οποίο λειτουργεί και κλειστό γυμναστήριο όπου λειτουργούν άλλοι σύλλογοι και συχνάζουν εκατοντάδες γονείς όταν διοργανώνονται τα τοπικά σχολικά πρωταθλήματα σχολείο του οποίου σίγουρα στελέχη ή γονείς απασχολούνται σε κάθε λογής θεσμό μέσα στην πόλη, και πολιτιστικό σύλλογο και ούτω κάθε εξής… χιλιάδες άνθρωποι που νίπτουν τα χέρια τους μπροστά στο επικείμενο κακό χιλιάδες άνθρωποι που δεν βγάζουν κιχ μπροστά στην καταστροφή που παραμονεύει στη γωνία.
Διότι αυτή η συμπεριφορά είναι παγιωμένη κατάσταση σε κάθε γωνιά της πόλης ή της Χώρας. Διά τούτο συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν που βρίσκονται οι σύλλογοι; ποιος ο ρόλος τους; Επειδή ο εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών και είναι η απάθεια, η μισή δουλειά, το πάμε και όπου βγεί ενσυναίσθηση χρειάζεται, καθημερινή ενασχόληση, παρατήρηση και κίνηση. Τα κουφάρια είναι εκεί, περιμένουν εμάς τα κουφάρια να πάμε να τα θάψουμε και εμάς να ξαναγεννηθούμε, να το πάρουμε απόφαση επιτέλους. Αφιερώνω αυτά τα λίγα λόγια στο ζωάκι που έπεσε από δική μας ευθύνη, σε όλους εκείνους που χάνουν τη ζωή τους εξ αιτίας μας, κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, και όχι μόνο στέλνω μόνο δυο φωτογραφίες, έχω και άλλες στο αρχείο, οι δυο αρκούν
Μιχάλης ΄Μίκε’ Μαυρόπουλος
