Προχθές στην παρέα η κουβέντα πάλι για τα Ελληνοτουρκικά: Το νέο φρούτο που μας σέρβιραν οι απέναντι δυσκολοχώνευτο. Μ’ ένα νόμο τους θα μας αφαιρούν κυριαρχία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Με νόμο τους πια θα καθορίσουν την κυριαρχία τους στο μισό Αιγαίο και θα υλοποιήσουν έτσι το αφήγημά τους περί Γαλάζιας Πατρίδας και γκρίζες ζώνες.
Ένα καινούργιο άτυπο Casus belly πιο ταπεινωτικό και προσβλητικό για τον λαό μας. Δεν θα μπορούμε να κάνουμε λέει καμιά ενέργεια Ανατολικά του 25 παραλλήλου, αν δεν παίρνουμε την άδεια τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά· ούτε βέβαια θα είναι η τελευταία που ασχολούμαστε με τα Ελληνοτουρκικά. Τα τελευταία χρόνια το θέμα αυτό μπήκε για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Στα καφενεία, στα σπίτια, στις τηλεοράσεις, ακόμα και στις πιο απλές συζητήσεις μεταξύ φίλων, το θέμα αυτό κυριαρχεί. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά. Ο φίλος μου ο Λευτέρης, άνθρωπος ήρεμος και λογικός, γύρισε κάποια στιγμή και μου είπε: «Βρε φίλε, μήπως έχουν και λίγο δίκιο οι Τούρκοι; Μήπως κι εμείς κάπου υπερβάλλουμε; Μας έδωσαν τα νησιά αυτά σα ρεγάλο οι Μεγάλες Δυνάμεις και εμείς πάμε και τα στρατιωτικοποιούμε μπροστά στην μύτη τους. Κάνουμε Θαλάσσια Πάρκα δίχως να συνεργαζόμαστε μαζί τους και τους προκαλούμε». Ομολογώ πως θύμωσα εκείνη τη στιγμή. Όχι τόσο με τον ίδιο, όσο με τη διαπίστωση ότι ο διαρκής ψυχολογικός πόλεμος που ασκεί η Άγκυρα αρχίζει σιγά-σιγά να επηρεάζει και ανθρώπους που μέχρι χθες δεν αμφισβητούσαν τίποτε.
Υπενθύμισα στον Λευτέρη ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν μας τα χάρισε κανείς. Ιστορικά είναι γνωστό ότι το ο Ελληνικός Στόλος τα ελευθέρωσε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912. Η Τουρκία όμως εδώ και χρόνια δεν κινείται μόνο στρατιωτικά ή διπλωματικά. Κινείται και ψυχολογικά. Προβάλλει συνεχώς ισχύ, καλλιεργεί κλίμα φόβου, επαναλαμβάνει ασταμάτητα τις διεκδικήσεις της και προσπαθεί να τις παρουσιάσει ως «δίκαιες» τόσο στον δικό της λαό όσο και στη διεθνή κοινότητα. Παράλληλα, επιδιώκει να κουράσει την ελληνική κοινωνία, να τη γεμίσει ανασφάλεια και να την οδηγήσει σιγά-σιγά στη λογική των υποχωρήσεων. Με κάνει εντύπωση πόσο συντονισμένα πραγματοποιείται αυτή η κλιμάκωση. Τον Νόμο που ετοιμάζουν μας τον σέρβιραν από αξιόπιστο εξωτερικό μέσο το Blumberg. Μετά ακολούθησαν τα Τούρκικά ΜΜΕ με τους αναλυτές τους στα πάνελ των τηλεοράσεων να λένε τις δικές τους μπαρούφες για να δικαιολογήσουν τα αδιανόητα. Αυτές οι κινήσεις τους ίσως είναι αυτή την στιγμή στο πιο επικίνδυνο σημείο τους. Γιατί οι κοινωνίες δεν ηττώνται μόνο στα πεδία των μαχών.
Ηττώνται πολλές φορές πολύ νωρίτερα, όταν αρχίζουν να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους, για την ιστορία τους και για το δικαίωμά τους να υπερασπιστούν όσα θεωρούν αυτονόητα. Υπάρχει δυστυχώς και η Πέμπτη φάλαγγα που υφίσταται και δρα ύπουλα στο εσωτερικό της Χώρας μας με τους γνωστούς πια Έλληνες της ομάδας «Τι θέλετε να κάνουμε πόλεμο!». Δεν ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος ούτε σε όσους θεωρούν ότι όλα λύνονται με συνθήματα και πατριωτικές κορώνες. Η ιστορία όμως μας διδάσκει ότι οι λαοί οφείλουν να είναι προετοιμασμένοι, ψύχραιμοι και ενωμένοι απέναντι σε κάθε σοβαρή απειλή. Η Τουρκία πάντα δρα με μπαμπεσιά κοιτάζει να κάνει την ζημιά την στιγμή που εμείς είμαστε διχασμένοι και χωρισμένοι. «Οι καιροί ου μενετοί». Η Ελλάδα έχει αποδείξει πολλές φορές στην ιστορία της ότι μπορεί να σταθεί όρθια στα δύσκολα. Το 1940 δεν νίκησε μόνο η ανδρεία του στρατιώτη. Υπήρξε σχέδιο, προετοιμασία, επιστράτευση και κυρίως πίστη ενός ολόκληρου λαού ότι υπερασπίζεται κάτι κοινό κάτι δίκαιο την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό δίδαγμα σήμερα. Όχι ο φόβος. Όχι η υστερία. Όχι οι άναρθρες κραυγές. Αλλά σοβαρότητα, η ενότητα και προετοιμασία. Γιατί οι δύσκολες εποχές δεν αντιμετωπίζονται ούτε με πανικό ούτε με αυταπάτες. Αντιμετωπίζονται με καθαρό μυαλό και συνείδηση της πραγματικότητας. Τα όπλα τα πήραμε, ας προβάλουμε και εμείς την ισχύ μας στο πεδίο.
Παναγιώτης Φώτου
