Το racket είναι εκβιασμός: προστασία με αντάλλαγμα χρήματα. Με τον Τραμπ, ο εκβιασμός καθίσταται μια τυπική λογική των διεθνών σχέσεων. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ουδείς χώρος για κανενός είδους διαμεσολαβητικό φορέα ή ρύθμιση, κανόνα.
Ο Amador Fernández-Savater γράφει: «Η ιδεολογία δεν έχει σημασία, δεν μετρά: φρόντισε αυτή την επιχείρηση, αυτή την μπίζνα πετρελαίου για μένα και θα σε προστατεύσω από τις άλλες συμμορίες. Η ιστορία δεν έχει σημασία: δεν πρόκειται για την πειθώ ή την αποπλάνηση, αλλά το να σε κάνω να νιώσεις τη δύναμη πίσω από τα λόγια μου και τον φόβο σου…».
racket: Εγκληματική οργάνωση που αποσκοπεί στην εκφοβιστική και βίαιη απόσπαση χρημάτων ή άλλων οφελών από φαινομενικά συναινετικά άτομα
Pixabay.com
Πολλές από τις πολιτικές αποφάσεις του Τραμπ είναι δύσκολο να κατανοηθούν. υπάρχουν εκπληκτικές ανατροπές, ξαφνικές και απροσδόκητες τροπές, όπως η συνεχιζόμενη ύπαρξη του τσαβισμού στην εξουσία. Αυτό οφείλεται στις ιδιοτροπίες του ανθρώπου ή μήπως συλλογίζεται με διαφορετική λογική; Για παράδειγμα, τη λογική ενός γκάνγκστερ…
Στη δεκαετία του 1940, ο Μαξ Χόρχαϊμερ σκιαγράφησε τη «θεωρία του racket» σε ορισμένα από τα γραπτά του (η λέξη δεν έχει μια εύκολη μετάφραση: κλίκα, συμμορία, απάτη). Προερχόταν από τη Γερμανία με μια έμπνευση του Μπρεχτ (ο οποίος περιέγραφε τους ναζί ηγέτες ως μαφιόζους μπος-boss), αλλά την ανέπτυξε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε διάλογο με τον φίλο του Αντόρνο: ο φιλελευθερισμός μετατρέπεται σε έναν πόλεμο εκβιασμού. είναι η αυτοκατάργηση της αστικής τάξης, της μπουρζουαζίας, ο μετασχηματισμός της σε μαφία.
Ο κόσμος είναι ολοένα και πιο σκληρός και πρέπει να γίνουμε πιο σκληροί για να επιβιώσουμε. Το racket είναι εκβιασμός: προστασία με αντάλλαγμα χρήμα. Υπάρχουν racket στην εργασία, στην πολιτική, στη γειτονιά… Η διαφθορά είναι δομική. Το να μην έχεις προστασία σε έναν αδίστακτο κόσμο ισοδυναμεί με θάνατο. Οι εκβιαστές-τα racket είναι σε θέση να επιβάλλουν άμεσα τα συμφέροντά τους: είναι το τέλος των διαμεσολαβητικών και καθολικών απαιτήσεων του δικαίου, της σύμβασης και της ελεύθερης αγοράς (που θα παραμείνουν, σε κάθε περίπτωση, επιφανειακά ή εργαλειοποιημένα). Οι πληθυσμοί διαχειρίζονται ως πελατειακοί. Αυτό που υπάρχει είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, ιδιαίτεροι κανόνες, προσωπικές αφοσιώσεις, αντίποινα και απειλές, επιλεκτικές προστασίες, σε έναν κόσμο χωρισμένο σε κλήρους, με τους εκβιαστές-τα racket να ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε μια μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης (ο αντισημιτισμός, λέει ο Χορκχάιμερ, σε κάποιο σημείο επέτρεψε στις συμμορίες να ενωθούν, σε ένα σημείο επέτρεψε την ενότητα των συμμοριών.)
Ο πόλεμος και η μεταπολεμική περίοδος οδήγησαν στη συνέχεια τον Χορκχάιμερ σε άλλα μονοπάτια, αλλά δεν αντηχεί ακόμα η διορατικότητά του σήμερα; Η ιδεολογία δεν έχει σημασία: φρόντισε αυτή την μπίζνα-business πετρελαίου για μένα και θα σε προστατεύσω από τις άλλες συμμορίες. Η ιστορία δεν μετρά: δεν έχει να κάνει με το να σε πείσω ή να σε αποπλανήσω, αλλά με το να σε κάνω να νιώσεις τη δύναμη πίσω από τα λόγια μου και τον φόβο σου («δίχως εμένα, είσαι ανυπεράσπιστος»). Δεν έχει σημασία τι λένε το Κογκρέσο ή η Γερουσία, ο έλεγχος είναι άμεσος και κατευθείαν (η δικαίωση έρχεται αργότερα, αν έρθει καθόλου). «Η απάτη-το racket δεν έχει οίκτο για τη ζωή έξω από αυτό/αυτήν. Γνωρίζει μόνο τον νόμο της αυτοσυντήρησης». Και ποιος δεν είναι ερωτευμένος με τους γκάνγκστερ στις μέρες μας, αφού έχει παρακολουθήσει τόσες πολλές σειρές για το εμπόριο ναρκωτικών;
Η «θεωρία του racket» αναφέρεται κυρίως σε δύο διακριτές έννοιες: την κοινωνικοπολιτική θεωρία του Μαξ Χορκχάιμερ, η οποία αναλύει τα αυταρχικά καθεστώτα και τη συστημική διαφθορά ως «racket» , «απάτες» (οργανωμένοι εκβιασμοί) που περιορίζουν την ατομική ελευθερία
Mιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Comune-info
