Χθες άργησα λίγο να επιστρέψω στο σπίτι το μεσημέρι. Συνήθως γυρνώ από την πρωινή μου έξοδο στη 1 το μεσημέρι. Την ώρα εκείνη είδα να κατεβαίνει από την κατηφόρα της Υψηλάντου η Ρένα του δευτέρου ορόφου. Ήταν φορτωμένη. Κρατούσε την μικρή από το δεξί της χέρι και ο εξάχρονος Κωστάκης κρατούσε την αδελφούλα του από δεξιά σαν αντράκι.
Στον αριστερό ώμο η Ρένα είχε κρεμάσει την τσάντα της, τον σάκο του Κωστάκη και έσερνε το καρότσι με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ. Τους περίμενα. Κράτησα την εξώπορτά της πολυκατοικίας ανοιχτή για να μη κλείσει. Ήρθαν κοντά μου, «Χαιρετίστε τον κύριο Παναγιώτη που σας αγαπάει!». Η μικρή η Μαίρούλα, μια κουκλίτσα τεσσάρων χρόνων έβαλε τις γροθιές της στη μουσούδα και μ’ έβλεπε με περίσσεια χάρη. Ο άλλος ο μεγάλος, κάθονταν σε στάση προσοχής και με κοίταζε αυστηρά. Η χαρά μου μεγάλη, ήθελα να τα αρπάξω, να τα σφίξω στην αγκαλιά μου, να τα απολαύσω. Τα μπράτσα μου δεν άντεχαν να τα σηκώσω, γονάτισα τα προσκύνησα. Ήταν η νέα ζωή, ήταν το μέλλον, ήταν το αύριο. Η μικρή χώθηκε στην αγκαλιά μου, το χάρηκα. Ήρθε και ο Κωστάκης στην αγκαλιά μου μετά από προτροπή της Ρένας. Τα πήρα από το χέρι, ανεβήκαμε μαζί μέχρι την πόρτα του ασανσέρ. Απάλλαξα για λίγο την Ρένα από το γλυκό της βάρος. Ήρθαν στο νου μου τα δικά μου τα ωραία τα περασμένα, συγκινήθηκα…
Μακάρισα την Ρένα, την τριαντάχρονη μητέρα. Της είπα ότι περνά την καλύτερη περίοδο της ζωής της. Με κοίταξε υπό γωνία μ’ ένα βλέμμα αμφισβήτησης. Έτριψε το μεγάλο δάκτυλο με τον δείκτη του δεξιού χεριού και μου είπε «Πώς κύριε Παναγιώτη, πολύ δύσκολα». Μου έδειξε την κοιλιά της μ’ ένα μάτι απόγνωσης «Πάμε για τρίτο, δεν προσέχει καθόλου ο Νίκος». Αυθόρμητα μου ήρθε η ερώτηση και ύστερα ντράπηκα! «Θα το κρατήσεις;». «Ασφαλώς, στο κορμάκι που πλάθετε μέσα μου χτυπά μια άλλη δική καρδιά, μια καινούργια ζωή πώς να την πετάξω!». Την κοίταξα με θαυμασμό. Σταματήσαμε στον δεύτερο να κατέβουν. Με τράβηξαν τα μικρά και εμένα έξω. Βγήκα κάνοντας τον δύσκολο. Το ήθελα, το απόλαυσα. «Αφήστε βρε ζουζούνια τον άνθρωπο να πάει να ξεκουραστεί. Δεν έχουν όλοι την δική σας όρεξη!». Εγώ την παραείχα. Την κοίταξα με θαυμασμό στα μάτια αυτήν την υπέροχη μάνα, την χάρηκα. Αυθόρμητα της είπα «Ρένα μου σε χαίρομαι.
Η φύση σου έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργείς ζωή. Αυτή είναι μια θεϊκή ιδιότητα που σε χάρισε ο δημιουργός αυτού του κόσμου. Βλέπω πόσο αγαπάς και φροντίζεις τα παιδιά σου με εκείνη την απόλυτη αγάπη, την αδιαπραγμάτευτη. Εσύ είσαι η πηγή της ζωής, να είσαι γερή κοπέλα μου». Εκείνη την στιγμή η μικρή που με κρατούσε σφιχτά από το χέρι στράφηκε στην Ρένα και της λέει με απόλυτη γλύκα στην φωνή για να την τουμπάρει «Μανούλα ας έρθει σε παρακαλώ ο κύριος Παναγιώτης για λίγο στο σπίτι μας!». Κρατούσε σφιχτά το δικό μου χέρι και η ματιά της στρέφονταν μια σε μένα και την άλλη στην Ρένα. Τρελάθηκα, αυτό το «Μανούλα» ακούστηκε με τέτοια μουσικότητα, με τέτοια αρμονία που ανατρίχιασα. Δεν άντεχα άλλο, είχα συγκινηθεί. Φοβόμουν μη λυγίσω. Έσκυψα και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την Μαιρούλα. Είδα μέσα στα αμυγδαλωτά ματάκια της όλη την άδολη αγάπη για ένα ξένο παππού. Το απόλαυσα. Έπρεπε να απαγκιστρωθώ, να γλυτώσω από τη μεγάλη ευτυχία της στιγμής. Της είπα «Μαιρούλα μου θα πάω να ξεκουραστώ λίγο και θα έρθω μετά να τα πούμε, εντάξει;».
Με κοίταξε μ’ ένα βλέμμα απόγνωσης και ξέσφιξε το χέρι που με κρατούσε. Πήρα τα δύο της χεράκια και τα φίλησα. Ο Κωστάκης με κοίταζε υπό γωνία. Ζήτησα το χέρι του να τον χαιρετίσω, το έκρυψε πίσω από την πλάτη και μου είπε με στόμφο «Πάντα έτσι λες και μας γελάς, δεν έρχεσαι». «Σήμερα θα έρθω, Κώστα στο υπόσχομαι» και σήκωσα το χέρι με ανοιχτή την παλάμη. Ήρθε στην αρχή διστακτικά, μετά γέλασε, με αγκάλιασε και χτύπησε δυνατά με την παλάμη του την δική μου. Έσκυψα τον φίλησα στο κεφάλι. Στην Ρένα δεν είπα τίποτε με λόγια, η ματιά μου μίλησε μ’ όλα αυτά τα συναισθήματα που με συγκλόνισαν.
Παναγιώτης Φώτου
