Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε δέκτες πολλών ακραίων καιρικών φαινομένων. Ένα εξ’ όλων και οι καύσωνες του καλοκαιριού, που έχουν προκύψει.
Όμως παρατηρώ πως πάντα σε ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, υπάρχει πάντα και το αντίδοτό του, που προκύπτει με τη βοήθεια του εγκεφάλου του ανθρώπου, που ο παντοδύναμος Θεός του δώρισε.
Καύσωνες είναι, θα περάσουν και αυτοί, θα έρθει πάλι η δροσιά για να μας ανασάνει. Όλα στην ώρα τους και στον καιρό τους. Ίσως και οι καύσωνες να μου είναι απαραίτητοι, αλλά δεν το γνωρίζουμε.
Αν έλεγα πως οι καύσωνες έχουν αντίδοτό τους — και ποιο είναι — που, στην έλλειψή του, δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τον ρυθμό της ζωής μας. Απέναντί τους οι καύσωνες βρίσκουν το νερό που δροσίζει, το θαλασσινό, που καλμάρει τη ζέστη του σώματος.
Το δάσος πανδροσίζει γενικά. Έτσι ο άνθρωπος πέτυχε την άμυνά του με την έμπνευση, και πάλι, του εγκεφάλου, που δεν παύει να εργάζεται, όπως με την κατασκευή ανεμιστήρων και κλιματιστικών, που είναι ένα πολύ δυνατό αντίδοτο στον καύσωνα.
Όσο γενικά, λοιπόν, υπάρχουν τα ακραία καιρικά φαινόμενα που προκύπτουν, και μέσα απ’ αυτά και ο καύσωνας, νομίζω πως έβαλε και ο άνθρωπος το χεράκι του και έβγαλε τα ματάκια του, που λέμε, με τις διάφορες δοκιμές στη φύση που πραγματοποιεί. Τελικά θα μας γίνουν συνήθεια και οι καύσωνες, μέσα σ’ όλα τ’ άλλα.
