Συγκλονιστικές οι φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν στα ΜΜΕ και αναφέρονται στην εκτέλεση των 200 Πατριωτών στην Καισαριανή. Η εκτέλεσή τους έγινε σαν αντίποινα από τους Γερμανούς για μια αντιστασιακή πατριωτική ενέργεια την Πρωτομαγιά του 1944! Μέχρι χθες τις πληροφορίες που είχαμε για το τραγικό αυτό γεγονός ήταν τα στοιχεία που άφησαν τα παλικάρια εκείνα πετώντας τα στο δρόμο από τα καμιόνια που τους μετέφεραν στον θάνατο.
Επειδή σα γεγονός η εκτέλεση τω ανθρώπων αυτών ήταν ύψιστη Πατριωτική Ενέργεια, με συγκίνησε βαθιά! Θέλησα για τον λόγο αυτό να πληροφορηθώ όλες τις πτυχές της. Είχα την επιθυμία να μάθω όσο καλύτερα μπορούσα για το ηρωικό αυτό γεγονός που με συγκλόνισε! Ευτυχώς το διαδίκτυο μου έδωσε απλόχερα αυτή την δυνατότητα. Πρώτη πηγή μου ήταν η ιστοσελίδα της Grains Milititaria που είναι μια πλατφόρμα που ασχολείται με δημοπρασίες, κυρίως στρατιωτικού υλικού, η οποία κατέχει τις φωτογραφίες. Έμαθα λοιπόν από εκεί ότι ο φωτογράφος ήταν ένας Γερμανός Υπολοχαγός στου οποίου τα χέρια βρέθηκε αυτό το υλικό. Από το γεγονός αυτό συμπεραίνεται ότι οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από το προσωπικό ενδιαφέρον του φωτογράφου και όχι από εντολή της στρατιωτικής διοίκησης. Εξάλλου, γιατί να ενδιέφερε τη Γερμανική αρχή να αποθανατίσουν τις βαρβαρότητές τους, το αντίθετο μάλιστα.
Ποιό ήταν το αίτιο όμως που προκάλεσε το ενδιαφέρον του φωτογράφου για να αποτυπώσει αυτήν την στιγμή στ’ αλήθεια! Δεν βρίσκω άλλη αιτία από τη συγκλονιστική εικόνα αυτών των παλικαριών που ξέρουν ότι αυτές οι στιγμές είναι οι τελευταίες τους, τις αντιμετωπίζουν θαρρετά και με υπερηφάνεια, με ψηλά το κεφάλι και περιφρόνηση στον φοβισμένο κατακτητή. Πιστεύουν ότι έκαναν το καθήκον τους στην πατρίδα και την ιδεολογία τους. Πρώτα είναι Έλληνες και μετά όλα τα άλλα. Η αιτία της καταδίκης τους σε θάνατο ήταν τα αντίποινα των Γερμανών όπως είπαμε. Το γεγονός της εκτέλεση του Γερμανού στρατηγού Κρεντς και τριών Γερμανών στρατιωτών από αντάρτες του ΕΛΑΣ στους Μολάους της Λακωνίας, μετά από μάχη. Αυτό έγινε στις 27 Απριλίου 1944. Η διαταγή για εκτελέσεις δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 30.4.1944 και είναι η εξής: «Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικέ συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανό Στρατηγό και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματήσθησαν.
Ως αντίποινα διατάχθηκε: 1… Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1.5.1944 2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων 3. Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τουτου Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κουμμουνιστάς. Υπογραφή, ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος. Βρήκα και διάβασα πολλές ιστορίες πατριωτισμού και συντροφικότητας, όπως η περίπτωση του Διερμηνέα των Γερμανών, τον κομμουνιστή εκείνον που του πρότειναν να τον αλλάξουν με κάποιον άλλον και δε δέχτηκε να πάρει τη θέση του άλλος. «Είναι σαν να πυροβολώ εγώ τον σύντροφό μου», είπε και προτίμησε τον θάνατο! Οι περισσότεροι από τους διακόσιους ήταν μορφωμένα και προβεβλημένα πρόσωπα στην κοινωνία τους. Θα μπορούσαν να σωθούν ακόμα από την εισβολή των κατακτητών το 1941 στην Ελλάδα. Τους το πρότεινε ο φύλακάς τους ,δεν το δέχτηκαν! Προτίμησαν να παραμείνουν στην φυλακή από την εγκληματική απόφαση της τότε ηγεσίας του κόμματός τους!
Αδιανόητο σήμερα, έκατσαν με τη θέλησή τους στην φυλακή μέχρι να τους βρει ο θάνατος εκείνη την πρώτη του Μάη! Πέθαναν όμως και άλλοι εκατό από χέρι Ελληνικό! Αυτούς τους είπαν κομμουνιστές και ήταν κομμουνιστές του τύπου κυρ Αριστείδη της γειτονιάς μου. Ο κυρ Αριστείδης είχε ένα μπακάλικο στην γειτονιά και έκανε τον υπερεθνικιστή, ήταν το όργανο της Ασφάλειας και βάφτιζε κομμουνιστή όποιον γούσταρε! Ήσουν πελάτης του εντάξει, τον απέφευγες ή τον κοιτούσες υπό γωνία , κομμουνιστής, φωνάξτε τον στην Ασφάλεια για να δηλώσει ότι δεν είναι. Τέτοιοι ήταν οι 100 που αφάνισαν σαν κομμουνιστές οι Ταγματασφαλίτες του Παπαδόγγονα εκεί κάτω στην Πελοπόννησο. Εικοσιπέντε που έτυχε να βρίσκονται στο δρόμο που οδηγεί από τους Μολάους προς την Σπάρτη, αυτοί δεν είχαν κανένα διακριτικό απλά έτσι θέλησε η Λάχεσις! Όλοι τους και οι 325 ήταν Έλληνες παλικάρια και μόνο τίποτε άλλο! Το δείχνουν οι φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν με τους διακόσιους που μας κάνουν περήφανους με την λεβεντιά τους, το παράστημά τους και το θάρρος τους με το οποίο αντιμετώπισαν τον θάνατό τους.
Δυστυχώς αν ζούσαν δεν θα άλλαζαν τον κόσμο όπως θα ήθελαν. Ηττήθηκαν και η ήττα αυτή θα έκανε δύσκολη τη δική τους ζωή και δυστυχώς των απογόνων τους για πολλές γενεές δυστυχώς. Αντίθετα με τους δοσίλογους και τους προσκυνημένους. Αυτοί, όσους δεν τους έπιασε η τσιμπίδα της τιμωρίας του 1945, γίνανε στελέχη της νικηφόρας παράταξης και εξακολουθούσαν να πρωταγωνιστούν στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Αυτοί είμαστε δυστυχώς και διαβάζοντάς όλες αυτές τις ιστορίες αισθάνεσαι απελπισία και μια μεγάλη απογοήτευση για την φυλή μας. Στην σύγχρονη ιστορία μας ο διχασμός είναι το μεγαλύτερο και το καταστροφικότερο ελάττωμα μας που μας έχει οδηγήσει σε τόσες επώδυνες ήττες. Για τον λόγο αυτό και ο Εθνικός μας Ποιητής μας τονίζει χαρακτηριστικά την αποφυγή της Διχόνοιας. Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή καθενός χαμογελάει, “πάρ’ το”, λέγοντας, “και συ”. Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά· μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί, πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή.
Παναγιώτης Φώτου
