Η τελετή έναρξης της χειμερινής Ολυμπιάδας Μιλάνο-Κορτίνα 2026 θα γιορταστεί την παρασκευή 6 Φεβρουαρίου
Όλα έχουν ήδη ειπωθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Περί του εναγκαλισμού μεταξύ δεξιάς (κυβερνήτης Zaia) και «αριστεράς» (δήμαρχος Sala) όταν μιλούμε για τα μεγάλα έργα- εκδηλώσεις-γεγονότα. Όσοι δίνουν προσοχή στα περιβαλλοντικά ζητήματα θα γνωρίζουν για την πίστα bobsleigh, την οποία ήθελε σθεναρά ο Σαλβίνι, ή το τελεφερίκ Apollonio-Socrepes, που ολοκληρώνεται αυτή τη στιγμή σε μια περιοχή επιρρεπή σε κατολισθήσεις. Αλλά θα γνωρίζουν επίσης (και ήταν εύκολο να φανταστεί κάποιος) ότι η εκδήλωση αποτελεί ευκαιρία για μια πληθώρα έργων που διαφορετικά δεν θα είχαν υλοποιηθεί, και μάλιστα σε περιοχές που έχουν ήδη αναπτυχθεί επαρκώς.
Έτσι, είναι σαφές ότι η επένδυση για τα έργα γυρίζει γύρω στα περίπου 3,54 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά και ότι μόνο ένα μικρό κλάσμα αυτού του ποσού συνδέεται άμεσα με τη διεξαγωγή των αγώνων: μόλις το 13% των συνολικών δαπανών χρηματοδοτεί όντως τα απαραίτητα έργα για τους αγώνες. Επιπλέον, μόνο η Περιφέρεια της Λομβαρδίας, στην πλατφόρμα της Oltre i Giochi 2026, απογράφει 78 παρεμβάσεις αξίας 5,17 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων 44 έργα αξίας 3,82 δισεκατομμυρίων ευρώ δεν εμφανίζονται στην εθνική πύλη.
Στην πράξη, οι αγώνες αποτελούν μια λαίμαργη ευκαιρία για το κόμμα του σκυροδέματος και της ασφάλτου: ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από αυτό που συνέβη για το Τορίνο του 2006. Οι αγώνες ως ευκαιρία για μια μέτρια αύξηση του εθνικού ΑΕΠ, του ΑΕΠ που, σύμφωνα με τους ανόητους, δηλαδή εκείνους που ασκούν εξουσία και εκείνους που την υποστηρίζουν, αποτελεί δείκτη ευημερίας. Υπάρχει όμως μια συχνά παραβλεπόμενη λεπτομέρεια σχετικά με την τελετή, που αποσιωπείται: θα πραγματοποιηθούν στο στάδιο Meazza του Μιλάνου, και αυτή η εκδήλωση θα ηχήσει ως μια πράξη αποχαιρετισμού, ή μάλλον, με κηδεία, για αυτό που είναι ένας πραγματικός θεσμός του Μιλάνου: το στάδιο Meazza, πρώην στάδιο San Siro. Επειδή το Δημοτικό Συμβούλιο, με επικεφαλής τον «αριστερό» Sala, το πούλησε για 197 εκατομμύρια ευρώ στις δυο εταιρείες Milan και Inter, επιτρέποντάς τους να το κατεδαφίσουν για να χτίσουν ένα νέο, αλλά επίσης, και πάνω απ’ όλα, για να δημιουργήσουν μια όμορφη επιχείρηση-μπίζνα ακινήτων: πράγματι στον χώρο θα προκύψουν ξενοδοχεία, γραφεία, καταστήματα, εστιατόρια και το μουσείο της Ίντερ και της Mίλαν. Όπως ακριβώς συνέβη στο Τορίνο, με έναν άλλο «αριστερό» δήμαρχο, τον Chiamparino (επίσης ερωτευμένο με μεγάλα γεγονότα και μεγάλα έργα), και τη Γιουβέντους, παρόλο που εδώ είχε συμφωνηθεί μίσθωση ενενήντα εννέα ετών για την επιφάνεια.
Υπάρχει όμως και μια άλλη ιστορία να διηγηθούμε, αυτή αντιθέτως μικρότερη, που συνδέεται με τα εγκαίνια εκείνου του σταδίου: ο αγώνας της ιταλικής serie A που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί εκεί την επόμενη μέρα, 8 φεβρουαρίου, μεταξύ Μίλαν και Κόμο, ένας αγώνας που εμποδίστηκε ακριβώς λόγω της εκδήλωσης. Τι σκέφτηκε λοιπόν η FIGC; Να μην διεξαχθεί σε άλλη ημερομηνία ή σε ουδέτερο γήπεδο στην Ιταλία, αλλά στο Περθ της Αυστραλίας, δηλαδή στην άλλη άκρη του πλανήτη. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να ακούγεται σαν αστείο, αλλά σε αυτόν τον ανάποδο κόσμο, ήταν αλήθεια. Ο Luigi De Siervo, διευθύνων σύμβουλος της Lega Serie A, δήλωσε στα μικρόφωνα της Mediaset: «Μίλαν εναντίον Κόμο στο Περθ;
Είναι μια θυσία που ζητάμε από τους οπαδούς μας, και νομίζω ότι το έχουν καταλάβει”(https://www.corrieredellosport.it/news/calcio/serie-a/2025/12/19-145352650/de_siervo_entusiasta ). Και γιατί αυτή η επιχείρηση; Να εξάγουμε το ποδόσφαιρό μας στον κόσμο… Στην πραγματικότητα, να φέρουμε δώδεκα εκατομμύρια ευρώ στα ομοσπονδιακά ταμεία. Συμπτωματικά, αυτή η τρελή ιδέα εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια, και όχι επειδή ξαφνικά συνήλθαν οι διοικούντες την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, αλλά μάλλον λόγω των όρων που επέβαλε η Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου, τους οποίους η Λίγκα μας έκρινε υπερβολικούς.
Ο Ezio Simonelli, πρόεδρος της Lega Serie A, δήλωσε: «Ενώ εκφράζουμε τη λύπη μας για τον επίλογο αυτού του σχεδίου, παραμένουμε ακράδαντα πεπεισμένοι ότι αυτή η κατάληξη αποτελεί μια χαμένη ευκαιρία στο έργο ανάπτυξης του ιταλικού ποδοσφαίρου διεθνώς, το οποίο στερεί επίσης από τους πολλούς οπαδούς της A Κατηγορίας στο εξωτερικό τη δυνατότητα να ζήσουν το όνειρο να παρακολουθήσουν ζωντανά έναν αγώνα της αγαπημένης τους ομάδας, αυτής που έχουν στη καρδιά τους” (https://www.milannews.it/news/saltata-perth-simonelli-escalation-di-ulteriori-e-inaccettabili-richieste-dell-afc-occasione-persa-601508). Και πράγματι μπορούμε να φανταστούμε πόσοι οπαδοί της Μίλαν και της Κόμο υπάρχουν στο Περθ… Η τρέλα των μεγάλης κλίμακας εκδηλώσεων· η τρέλα της κατεδάφισης ενός ποδοσφαιρικού μνημείου· η τρέλα (ευτυχώς αποφεύχθηκε) του να παιχτεί ένας αγώνας ποδοσφαίρου μας στην άλλη άκρη του κόσμου… τι να πω; Τα χρήματα, μόνο τα χρήματα που κινούν αυτόν τον πρόστυχο κόσμο.
από Volere la Luna του Fabio Balocco
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος infoaut.org
