Αγαπητέ αναγνώστη, λένε πως η πιο όμορφη τέχνη, αυτή που μεγαλουργεί και χαρίζει στον άνθρωπο ευτυχία και ψυχική ισορροπία, είναι η σιωπηλή τέχνη της φύσης. Στη μεγάλη ψυχή της γης, όλα είναι μεγάλα και θαυμαστά. Η καθαρότητα των χρωμάτων, η συνέπεια της αλληλουχίας, η προσφυής αναγέννηση, η εύρυθμη ροή, είναι μερικά από τα πράγματα που χαρακτηρίζουν τον έρωτα του ουρανού και της γης.
Έχω γράψει κι άλλες φορές πως ακόμη και στον πιο τρελό έρωτα ενυπάρχει ένα είδος λογικής. Ο ήλιος, ο αγλαός υιός του ουρανού, χαϊδεύει με τη ζεστασιά του την γαλάζια γη κι εκείνη φέρνει στον κόσμο την Άνοιξη. Ένας έρωτας μεγαλειώδης, όλο φως, πιο διαπεραστικός από οποιαδήποτε λόγια, πιο λογικός κι από το θεώρημα του Πτολεμαίου.
Όμως, ο άνθρωπος τα θεωρεί όλα αυτά δεδομένα. Τον έρωτα της φύσης, τη βροχή, την λογική κρίση, τις διαδικτυακές γνώσεις. Ζώντας μέσα στην άγνοια και τον φανατισμό, ανήμπορος να συμμεριστεί τη λογική της φύσης, τη συλλογικότητά της, απομονωμένος μπροστά σε μία οθόνη, δίχως ουσιαστική επικοινωνία, οδεύει προς μία σχοινοτενή μοναξιά τύρβης και φληναφημάτων.
Εκείνος όμως που επαναπαύεται σε τέτοιου είδους γνώσεις και επικοινωνίες και δεν έχει την ικανότητα όξυνσης της κρίσης του, περισσότερο χρήσιμος είναι σε κάποιους άλλους παρά στον εαυτό του. Ιδίως σε μια διεφθαρμένη εποχή που ενώ γνωρίζει τα όπλα χειραγώγησής του, ωστόσο αφήνεται άβουλος και στέκει αδρανής στη διάθεση των διαφθορέων.
Στη «Χειραγώγηση του Όχλου», ο πάντα επίκαιρος Μακιαβέλλι, προειδοποιεί ότι, όπου υπάρχει διαφθορά, η Δημοκρατία χωλαίνει και ανατέμνει τις εξεγέρσεις και την αγανάκτηση των λαών κι έτσι αυτοί τυφλωμένοι από τις υποσχέσεις λαοπλάνων ηγετών, οδηγούνται στην αυτοκαταστροφή τους.
Αγαπητέ αναγνώστη, παρ’ όλα αυτά, δεν χάνω την πίστη μου στα ύψιστα αγαθά που υπάρχουν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου: την αίσθηση της δικαιοσύνης, της ομορφιάς, των ιδανικών. Προσδοκώ μια εποχή που ο άνθρωπος απαλλαγμένος από την έγνοια της απόκτησης του πλούτου και της δόξας, θα γκρεμίσει τους φίλαρχους που τον παραπλανούν και θα διάγει την ζωή του αξιόλογα, θέτοντας κάθε φορά πιο υψηλούς στόχους. Τέτοιους στόχους, που θα τον μετατρέψουν από τον τραγικά μοναχικό ξένο που είναι σήμερα, σε αληθινό άνθρωπο.
Με εκτίμηση
Ηρώ Καραμανλή
