Κι έτσι σιγά – σιγά ολοκληρώνονται τα έργα που ξεκίνησαν την περίοδο 2007 – 2014. Το “οικόπεδο Κρέη”, δηλαδή ένας μεγάλος αλλά κάπως κρυμμένος χώρος στην πλατεία Νικοτσάρα, πίσω από τις οικοδομές στην αρχή της οδού Λ. Κατσώνη, στέγαζε κάποτε μαραγκούς, γανωματήδες και άλλους τεχνίτες σε προχειροφτιαγμένα μαγαζάκια.
Κείμενο Κωστή Σιμιτσή
Το 2009 ο αείμνηστος Νίκος Δημητριάδης, τότε αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών, με ενημέρωσε πως υπήρχε αίτημα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας να γκρεμίσουμε τις εγκαταλειμμένες παράγκες και να καθαρίσουμε τον χώρο, που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Με τη σκέψη πως οφείλουμε να συνεργαζόμαστε με την Αρχαιολογική Υπηρεσία, προχωρήσαμε στην κατεδάφιση των κτισμάτων. Η διάνοιξη του χώρου ήταν μια αποκάλυψη για όλους μας. Επρόκειτο για μια αυλή των θαυμάτων μέσα στην παλιά πόλη, δίπλα στη σύγχρονη αγορά. Αμέσως αποφασίσαμε την αξιοποίησή της, πάντα σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς. Τη σκυτάλη ανέλαβε ο Θόδωρος Μουριάδης, επόμενος αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών, και γρήγορα υπογράφηκε η σύμβαση με το μελετητικό γραφείο. Η μελέτη ολοκληρώθηκε σύντομα και το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ. Φυσικά οι καθυστερήσεις είναι αναπόφευκτες στην Ελλάδα της γραφειοκρατίας και των συνεχών νομοθετικών αλλαγών όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξαν προβλήματα που όσο πιο αστεία ήταν, τόσο μεγαλύτερες αναποδιές προκαλούσαν. Τέλος καλό, όμως. Από το 2019 ο δήμαρχος πλέον Θόδωρος Μουριάδης έτρεξε, πίεσε και κατάφερε να το φέρει εις πέρας με όλες τις αδειοδοτήσεις. Στο εξής η πόλη μας θα διαθέτει έναν ακόμη ανοιχτό αλλά προστατευόμενο χώρο εκδηλώσεων, καθώς και το ανακαινισμένο και πλήρως εξοπλισμένο κατάστημα, όπου κάποτε δούλευε ο αξέχαστος γλύπτης Σταύρος Κολοζώφ. Και μια προσωπική αναφορά: Στον χώρο πίσω από τις οικοδομές υπήρχε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940 ο πετρόμυλος του παππού μου, Χριστόδουλου Σιμιτσή. Εκεί τον σκότωσαν Βούλγαροι στρατιώτες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Για πολλά χρόνια στη μπροστινή πλευρά της οικοδομής λειτουργούσε το γραφείο και το λογιστήριο της οικογενειακής αλευροποιίας, δίπλα στην ποτοποιία Αγελαράκη. Τα αναφέρω, γιατί η ιστορία των πόλεων είναι κυρίως η ιστορία των ανθρώπων της και των σχέσεων που δημιουργούνται μεταξύ τους.
