Το ΠΑΣΟΚ, ο ιστορικός αυτός πολιτικός οργανισμός που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας για δεκαετίες, εξακολουθεί κατά την άποψή μου να αποτελεί την πιο αξιόπιστη δύναμη για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας.
Δυστυχώς όμως δεν έχει ακόμη βρει τον βηματισμό του. Παρά τις προσπάθειες, αδυνατεί να διαμορφώσει εκείνο το πολιτικό μήνυμα που θα συγκινήσει την κρίσιμη μάζα του εκλογικού σώματος και θα του επιτρέψει να διεκδικήσει την πολυπόθητη πρωτιά. Εκείνη τη «μία ψήφο πάνω από τη Νέα Δημοκρατία» που ζητά και ο πρόεδρός του, Νίκος Ανδρουλάκης, αλλά η οποία προς το παρόν μοιάζει δύσκολα προσεγγίσιμη. Για μεγάλο χρονικό διάστημα το πρόβλημα εντοπιζόταν στις εσωτερικές έριδες και στις συζητήσεις γύρω από την ηγεσία. Σήμερα φαίνεται ότι το εμπόδιο αυτό έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί και τα κορυφαία στελέχη εκφράζουν πλέον έναν κοινό, περισσότερο συντονισμένο λόγο, βασισμένο στις αποφάσεις του πρόσφατου συνεδρίου. Εξαίρεση, κατά την εκτίμησή μου, αποτελεί ο δήμαρχος της Αθήνας, Χάρης Δούκας, ο οποίος φαίνεται να ακολουθεί μια διαφορετική στρατηγική, υποστηρίζοντας ανοιχτά την προοπτική προεκλογικών συνεργασιών με τις δυνάμεις που κινούνται γύρω από τον Αλέξης Τσίπρας.
Η στάση αυτή δεν είναι ανεξήγητη. Στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών της Αθήνας, η στήριξη που έλαβε από ψηφοφόρους και πολιτικές δυνάμεις πέρα από το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε καθοριστικά στην εκλογική του επικράτηση. Η συμπόρευση του Κώστας Ζαχαριάδης και ευρύτερων αριστερών δυνάμεων διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην τελική έκβαση. Το πολιτικό τοπίο στη χώρα παραμένει αχαρτογράφητο. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν τη δική τους εικόνα, η οποία όμως δεν επιβεβαιώνεται πάντοτε από τις εξελίξεις. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να προηγείται δημοσκοπικά, όμως στο εσωτερικό της καταγράφονται διαφωνίες και διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις. Κατά τη δική μου εκτίμηση, οι σημαντικότερες προκλήσεις για τον πρωθυπουργό προέρχονται από το ίδιο του το πολιτικό στρατόπεδο. Παράλληλα, η προσπάθεια πολιτικής επανεμφάνισης του Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η συγκρότηση ενός επιτελείου με πρόσωπα που διαθέτουν επιστημονική κατάρτιση και επαγγελματική εμπειρία δημιουργεί νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό. Παραμένει πάντως απορία για πολλούς γιατί στο παρελθόν δεν επελέγη κάποιο από αυτά τα στελέχη για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και επιλέχθηκε τελικά ο Στέφανος Κασσελάκης, μια επιλογή που οδήγησε σε έντονες εσωκομματικές αναταράξεις. Όσο για την πιθανή πολιτική παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού, μένει να φανεί αν θα εκφραστεί εκλογικά και ποια δυναμική θα αποκτήσει. Ένα πράγμα πάντως μοιάζει όλο και πιθανότερο: η επόμενη ημέρα της ελληνικής πολιτικής θα χαρακτηρίζεται από κυβερνήσεις συνεργασίας. Και το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο, οφείλει από τώρα να προετοιμάζεται για αυτή την πραγματικότητα.
Παναγιώτης Φώτου
