13/09/2025
Και γι’ αυτό ο Στόλος είναι ζωτικής σημασίας: όχι επειδή αντιπροσωπεύει όλους μας, αλλά επειδή αναγκάζει το υποκριτικό, καθυστερημένο και αφηρημένο μέρος του κόσμου να παρακολουθεί, να κοιτά τη γενοκτονία.
Τις τελευταίες ημέρες, πολλές διασημότητες της Ιταλίας έχουν μοιραστεί βίντεο εκφράζοντας την υποστήριξή τους στον Παγκόσμιο Στόλο Sumud, la Global Sumud Flotilla, δημοσιεύοντάς τα τόσο στις προσωπικές τους σελίδες όσο και σε εκείνες του Παγκόσμιου Κινήματος προς τη Γάζα στην Ιταλία, Global Movement to Gaza Italia.
Νιώθω ενοχλημένη και θυμωμένη εδώ και μέρες επειδή τώρα όλοι προσπαθούν να ακολουθήσουν, να ανέβουν στο άρμα του δικαίου, ακριβώς στην ώρα ώστε να ξεχάσουν οι άνθρωποι τη σιωπή ή την αμφισημία τους μέχρι πριν από λίγους μήνες, γράφει η Dalia Ismail*.
Με αυτόν τον τρόπο, οι περισσότεροι άνθρωποι θα τους θυμούνται ως «στο πλευρό μας» χάρη σε αυτήν την πρόσφατη περίοδο, και ιδού: η κλασική συλλογική μετακίνηση, τυπική κάθε φορά που η ανθρωπότητα πλησιάζει στο τέλος των πιο σοβαρών εγκλημάτων για να πείσει τον εαυτό της ότι δεν ήταν ούτε συνένοχη ούτε προβληματική.
Αυτό το συναίσθημα μοιράζονται οι παλαιστίνιοι και όσοι, εδώ και χρόνια, έχουν δώσει τα πάντα για τον σκοπό. Οι διασημότητες μας τσατίζουν, όπως και η υποκρισία τους και εκείνη αυτών που απλώς αφυπνίζονται από ετούτες.
Αλλά, επειδή ο απώτερος στόχος είναι να ωφεληθεί η Παλαιστίνη, μπροστά στο θυμό μας πρέπει να σταματήσουμε, να αναπνεύσουμε και να αναρωτηθούμε: «Είναι αυτό χρήσιμο για την Παλαιστίνη;» Σε ποιον απευθύνονται αυτές οι ενέργειες; Σίγουρα όχι σε εκείνους που ήδη γνωρίζουν τα πάντα για τον σκοπό και αγωνίζονται καθημερινά για να μετριάσουν αυτήν την καταστροφή, επωμιζόμενοι το βάρος της ηθικής αποτυχίας όλων των άλλων.
Εμείς, που δεν σταματούμε να παρακολουθούμε, να κοιτούμε την Παλαιστίνη εδώ και χρόνια, δεν χρειαζόμαστε τη Νίνα Ζίλι και την Ελίζα, Nina Zilli ed Elisa για να ευαισθητοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Αλλά για την πλειοψηφία των ανθρώπων, δεν λειτουργεί έτσι. Η λογική είναι βάναυση: αν μια τραγουδίστρια, ένας influencer, αυτοί που ντουμπλάρουν ρόλους ή φωνές ή μια ηθοποιός μιλά για τον Παγκόσμιο Στόλο Sumud, οι θαυμαστές τους γίνονται περίεργοι, ενημερώνονται, ίσως εξοργίζονται, αγανακτούν και πιθανώς αρχίζουν ακόμη και να αναλαμβάνουν δράση σε τοπικό επίπεδο.
Η λειτουργία τους είναι απλώς να ενισχύσουν το έργο που κάνουν όσοι δεν είναι διάσημοι. Τίποτα περισσότερο. Επειδή η πραγματική δουλειά έχει γίνει από αυτούς που δεν είναι διάσημοι. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να κρίνουμε τη χρήση διασημοτήτων από τους ακτιβιστές του Freedom Flotilla Italia από τη δική μας οπτική γωνία.
Είναι ένα εργαλείο πίεσης των μέσων ενημέρωσης, σχεδιασμένο ειδικά για να εκτοπίσει όσους συνήθως προτιμούν να μην γνωρίζουν ή να μην εκτίθενται ή να γνωρίζουν και να μην κάνουν τίποτα περισσότερο από το να μοιράζονται μερικές ιστορίες στο Instagram.
Έπειτα, υπάρχει ένα άλλο ζήτημα που μας αγανακτεί πολύ: η επικοινωνιακή προβολή των ακτιβιστών στο πλοίο, ειδικά των λευκών δυτικών, περισσότερο από ό,τι στην ίδια τη Γάζα. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο στόχος: επειδή ο κόσμος είναι ρατσιστικός, το Ισραήλ έχει περισσότερους ενδοιασμούς, έχει μεγαλύτερο πρόβλημα με τη δολοφονία δυτικών.
Αν ήταν οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας από τον Παγκόσμιο Νότο, το Ισραήλ δεν θα το σκεφτόταν δύο φορές να το κάνει εν μέσω παγκόσμιας σιωπής, όπως έκανε όταν επιτέθηκε στο Mavi Marmara το 2010, όπου σκοτώθηκαν δέκα τούρκοι ακτιβιστές.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι που βρίσκονται στα πλοία πρέπει να είναι διάσημοι και να κατέχουν διαβατήρια από οποιοδήποτε κράτος του ατλαντικού μπλοκ, δηλαδή, εκείνα που διαπράττουν γενοκτονία μαζί με το Ισραήλ. Στόχος της αποστολής είναι να ασκήσει πίεση στις δυτικές κυβερνήσεις, θέτοντας τους εαυτούς τους σε κίνδυνο, προκειμένου να δημιουργήσει διπλωματική ένταση μεταξύ του Ισραήλ και των συμμάχων του.
Αυτή η δυναμική είναι ρατσιστική. Είναι ρατσιστικό το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο απλώς και μόνο λόγω των διαβατηρίων τους. Είναι ρατσιστικό το γεγονός ότι εγώ, παλαιστίνια, που θα έπρεπε να είχα επιβιβαστεί, δεν μπόρεσα να το κάνω: με παλαιστινιακό διαβατήριο, θα διέτρεχα πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο.
Ο κίνδυνος δεν θα ήταν μια απλή κράτηση στο Τελ Αβίβ για λίγες ημέρες και στη συνέχεια ο επαναπατρισμός στην Ιταλία, αλλά επ’ αόριστον φυλάκιση μαζί με 10.800 παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους, χωρίς ο δημοκρατικός δυτικός κόσμος να αναλάβει δράση, να κινηθεί για να με απελευθερώσει.
Γι’ αυτό δεν υπάρχουν παλαιστίνιοι στο κατάστρωμα, και μπορεί να φαίνεται σαν ένα ακόμη παράδειγμα λευκού σωτηριασμού, di white saviourism: στις πρώτες σειρές, υπάρχουν μόνο δυτικοί ακτιβιστές, επειδή οι παλαιστίνιοι κυριολεκτικά διακινδυνεύουν τη ζωή τους. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι οι ακτιβιστές επί του πλοίου. Είναι ο κόσμος που είναι ρατσιστής. Η ενόχλησή μας πηγάζει από μια δομική αδικία που μας επηρεάζει, μας χτυπά από την παιδική ηλικία: ο συστημικός ρατσισμός μας συνοδεύει παντού. Οι ακτιβιστές στον Στόλο δεν φέρουν καμία ευθύνη γι’ αυτό, καθώς χρησιμοποιούν το προνόμιό τους για να προωθήσουν τον σκοπό, αγωνίζονται υπέρ αυτού.
Μια άλλη πηγή ενόχλησης είναι η συμπεριφορά των δημοσιογράφων και των εφημερίδων, που επικεντρώνονται σε ήδη διάσημους λευκούς ακτιβιστές, ενώ προσωπικότητες άλλων εθνικοτήτων από τον Παγκόσμιο Νότο δεν βλέπουν τα ονόματα, τα επώνυμα και τις ιστορίες τους να αναφέρονται, παρά το γεγονός ότι η αληθινή δημοσιογραφία θα πρέπει να καλύπτει τις ιστορίες αυτών που δεν έχουν φωνή, όχι να ασχολείται με το να γεμίζει τον χρόνο-χώρο ή το clickbait [προσέλκυση χρηστών].
Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία γνωρίζουν ότι ο κόσμος είναι ρατσιστικός και ότι, κατά συνέπεια, η Γκρέτα Τούνμπεργκ, Greta Thunberg, σουηδέζα, είναι πιο ειδησεογραφική από τη Ρίμα Χασάν, Rima Hassan, η οποία, παρά το γεγονός ότι είναι παλαιστίνια, είναι γαλλίδα και επομένως ακόμη πιο ειδησεογραφική από τον Τιάγκο Άβιλα, Thiago Ávila, βραζιλιάνο, ο οποίος θα εξακολουθεί να είναι πιο ειδησεογραφικός από τη Σάρα Αλ Σάκκα, Sara Al Saqqa, παλαιστίνια από τη Γάζα. Οι εφημερίδες, όπως έχουμε δει ευρέως σε αυτά τα δύο χρόνια γενοκτονίας, χρειάζονται scoop, λαβράκια: η παγκόσμια δικαιοσύνη δεν τις ενδιαφέρει.
Εδώ και καιρό, προσπαθώ να ζητήσω από τις ιταλικές εφημερίδες να μου επιτρέψουν να μιλήσω για τον Ανάν Γιαίς, Anan Yaeesh, να πάρω συνέντευξη από τον δικηγόρο του, και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: δεν υπάρχουν αξιόλογες ειδήσεις, δεν αξίζουν τον χώρο. Χρειάζονται σφαγές, τις χειρότερες φρικαλεότητες. Η ενόχλησή μας πηγάζει από το γεγονός ότι 5.000 σφαγιασμένα παλαιστίνια παιδιά «δεν ήταν αρκετά», ήταν »λίγα»: τώρα που υπάρχουν 20.000, τα μέσα ενημέρωσης επιτέλους το καλύπτουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Αλλά εδώ είναι που πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι, διαυγείς, αυτή τη στιγμή. Ο θυμός που νιώθουμε είναι πραγματικός, πολιτικός, συλλογικός και προσωπικός. Είναι το σημάδι μιας δομικής αδικίας που βαραίνει κάθε παλαιστίνιο: η διαγραφή των φωνών μας, η υποταγή στα διαβατήρια και η ορατότητα των προνομιούχων, η προβολή τους.
Ωστόσο, δεν πρέπει να προβάλλουμε όλα αυτά στον ίδιο τον Στολίσκο. Οι ακτιβιστές που επιβιβάζονται ρισκάρουν πολλά, και το κάνουν για έναν συγκεκριμένο λόγο: να σπάσουν τη διεθνή σιωπή, και αυτός ο στόχος έχει επιτευχθεί.
Τα συναισθήματά μας είναι θεμιτά και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας πει ότι «αντιδρούμε υπερβολικά» ή ότι δεν είμαστε «στρατηγικοί» στην έκφρασή τους τώρα.
Όποιος ξύπνησε πριν από μερικούς μήνες και μας κατηγορεί ότι είμαστε «υπερβολικοί» και «μη στρατηγικοί» κάθε φορά που εκφράζουμε τη δυσαρέσκειά μας, είναι ένας υποκριτής που δεν θέλει να ξεσκεπαστεί. Η διασημότητα που, αντιμέτωπη με ένα επικριτικό σχόλιο για το γεγονός ότι μόλις τώρα ανακάλυψε την αλληλεγγύη, απαντά ότι πρόκειται για μια «ηλίθια διαμάχη» είναι απλώς μια υποκριτής που δεν θέλει κάποιος να της πετάξει την πραγματικότητα κατάμουτρα.
Αλλά δεν έχει νόημα να προβάλλουμε όλο αυτό τον πόνο στον Παγκόσμιο Στόλο Sumud και στους ακτιβιστές που βρίσκονται πάνω του.
Το πρόβλημα είναι μια παγκόσμια τάξη που καταδικάζει τους παλαιστίνιους στη σιωπή και περιθωριοποίηση, ακόμα και όταν γίνεται λόγος για αυτούς.
Και γι’ αυτό ο Στόλος είναι τόσο σημαντικός: όχι επειδή μας αντιπροσωπεύει όλους, αλλά επειδή αναγκάζει το υποκριτικό, καθυστερημένο και αφηρημένο κομμάτι του κόσμου να παρακολουθεί, να κοιτάζει τη γενοκτονία.
* Η Ντάλια Ισμαήλ είναι ιταλο-παλαιστίνια ανεξάρτητη δημοσιογράφος και αναλύτρια. Έχει αρθρογραφήσει για πολλά ιταλικά και διεθνή έντυπα. Είναι κάτοχος πτυχίου Διεθνών Σχέσεων και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διεθνή Ασφάλεια από το Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν στην Ολλανδία, Università di Groninga nei Paesi Bassi. Έχει ζήσει όλη της τη ζωή μεταξύ Ιταλίας και Παλαιστίνης, αναπτύσσοντας μια βαθιά κατανόηση και των δύο πολιτισμών, νοοτροπιών, ψυχολογιών και γλωσσών. Αυτή η εμπειρία έχει επηρεάσει σημαντικά τις σπουδές και την οπτική της. Αυτή η συνεισφορά δημοσιεύτηκε από το InvictaPalestina.org
8 Σεπτεμβρίου 2025 –
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org
