Για μένα, είναι αδύνατο να διαχωρίσω αυτό που συμβαίνει στην Κούβα από εκείνο που συμβαίνει αλλού, σε άλλους λαούς. Ο μαρτυρικός παλαιστινιακός λαός σίγουρα το γνωρίζει καλά: είναι για λογαριασμό του/επί αυτού, στο πετσί του, που η συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου έχει καταστεί αποδεκτή, αγνοημένη από τις παγκόσμιες δυνάμεις, σε σημείο ατιμωρησίας, γράφει η Silvia Marzoli.
Μια «νέα εποχή εξαχρείωσης», έχω διαβάσει αλλού. Και κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι αυτό είναι υπερβολή ή βλασφημία, επειδή η Κούβα σίγουρα δεν είναι Γάζα: δεν υπάρχουν βομβαρδισμοί, δεν καταστρέφονται νοσοκομεία κάτω από τις κάμερες. Αυτό που λείπει, ωστόσο, το οποίο μας ξεφεύγει, φαίνεται να διαισθάνομαι, είναι η λογική (αν θέλουμε ακόμα να μιλάμε για λογική), η οποία είναι η ίδια: επίθεση στις συνθήκες διαβίωσης, καταστολή της καθημερινής ύπαρξης, χρήση ενός ολόκληρου λαού ως πολιτικού μοχλού.
Il bloqueo, ο αποκλεισμός που υφίσταται η Κούβα, στην πραγματικότητα, δεν είναι απλώς μια κύρωση: είναι ένα κεντρικής σημασίας όργανο, ένα όπλο, που επηρεάζει την τροφή, την υγεία, τους πόρους, το μέλλον. Επηρεάζει τους ανθρώπους. Λιμοκτονεί, αποδυναμώνει, αργά, εν γνώσει του αρρωσταίνει, επιστημονικά, δημιουργεί θάνατο. Το σώμα των πολιτών χρησιμοποιείται ως όμηρος για να επιβληθεί μια αλλαγή καθεστώτος. Αυτό είναι ένα έγκλημα πολέμου. Είναι παράνομο. Αυτή είναι συλλογική τιμωρία. Αυτή είναι συστημική βία.
Και όταν η βία γίνεται μέθοδος, το πρόβλημα δεν είναι απλώς «γιατί συμβαίνει», αλλά τι καθίσταται δυνατό να γίνεται/να κάνουν δίχως συνέπειες. Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τους υλικούς και λογικούς λόγους που είναι πραγματικοί και δεν είναι πλέον κρυμμένοι, όπως είπαμε κάποτε, αλλά μάλλον αποκαλύπτονται, πλέον στο φως της ημέρας (ανάμεσα στα σκοτάδια), πίσω από κάθε ατιμώρητη σφαγή που έχουμε δει και συνεχίζουμε να βλέπουμε, να παρακολουθούμε.
Συνεπώς, ο έλεγχος των πόρων, η τιμή του αργού πετρελαίου, οι οικονομικές/χρηματοπιστωτικές κρίσεις, οι ιμπεριαλιστικές στρατηγικές, οι εντάσεις μεταξύ των δυνάμεων. Όλα πραγματικά, μια πραγματικότητα. Όλα συγκεκριμένα, αληθινά. Αλλά εδώ, όντως, δεν πρόκειται για άρνηση των υλικών αιτιών. Το θέμα είναι ότι αυτές οι υλικές αιτίες δεν επαρκούν πλέον για να περιορίσουν αυτό που βλέπουμε ή αυτό που παρακολουθούμε ανήμποροι, αδρανείς.
Ουσιαστικά, για μένα, είναι σαφές ότι κάτι διαφορετικό εδραιώνεται, μια αντιστροφή προοπτικής: μια προοδευτική διάβρωση των ορίων, μια ομαλοποίηση της βίας, ένα όριο όλο και χαμηλότερο αυτού που θεωρείται αποδεκτό. Στοχοποίηση/χτύπημα αμάχων, καταστροφή υποδομών και υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης ολόκληρων πληθυσμών: όλα αυτά δεν φαίνονται πλέον να αποτελούν εξαίρεση, αλλά μια επαναλαμβανόμενη πρακτική.
Και όταν αυτό που ήταν απαράδεκτο καθίσταται εφαρμόσιμο, το πρόβλημα δεν είναι απλώς η ερμηνεία του κόσμου, αλλά η αναγνώριση της κατεύθυνσης προς την οποία κινείται. Εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος του παρόντος, εδώ παίζεται η επικινδυνότητα του παρόντος: στην κατασκευή ενός κόσμου όπου το χάος, ο πόλεμος και η καταστροφή δεν είναι πλέον αποτυχίες, αλλά εργαλεία.
«Αιώνιο Σκοτάδι». Αυτό είναι το όνομα της επιχείρησης που διεξάγει, εν τω μεταξύ, το Ισραήλ. Βομβαρδισμοί, ή μάλλον, δυσανάλογος αριθμός βομβαρδισμών υπό το φως της ημέρας στη Βηρυτό, εκατοντάδες θάνατοι, νοσοκομεία που καταρρέουν. Ατιμωρησία. Για μένα, αυτό είναι το βασικό ζήτημα/το σημείο κλειδί, ακόμη και πριν από το σοσιαλιστικό μοντέλο που αντιπροσωπεύει η Κούβα ως εναλλακτική λύση σε ένα άγριο καπιταλιστικό σύστημα αμερικανικού τύπου Ηπα, και το οποίο ως εκ τούτου επιθυμεί διακαώς την καταστροφή του, ή, για να είμαστε πιο σύγχρονοι, τη διάλυσή του.
10 Aπριλίου 2026 –
