04/09/2025

Τι μας λέει το συναίσθημα που προκάλεσε η Global Sumud Flotilla (από την Ισπανία, την Ιταλία και την Τυνησία απέπλευσαν 50 πλοία, όλων των μεγεθών, με 500 άτομα από 40 χώρες του κόσμου, για να μεταφέρουν βοήθεια στον παλαιστινιακό λαό και να σπάσουν τον ισραηλινό ναυτικό αποκλεισμό, σ.σ.) καθώς επιδιώκει να σπάσει τον θαλάσσιο αποκλεισμό και να ανοίξει έναν ανθρωπιστικό διάδρομο προς τη Γάζα;

Πιστεύω ότι δεν έχει να κάνει τόσο με την ψευδαίσθηση ή την εμπιστοσύνη στις πιθανότητες της επιτυχίας της, όσο με τη χαρά της προσπάθειας αυτής καθεαυτής. Αυτό που μας συγκινεί (νομίζω) είναι ακριβώς η προσπάθεια να ανοίξει ένα ρήγμα, η επιμονή της, η αποφασιστικότητά της, ενάντια στη συνενοχή και τη γενική παραίτηση.

Με άλλα λόγια, η Flotilla δεν δρα μόνο «εκεί», αλλά και «εδώ». Σαν μια ακτίνα ελπίδας. Όχι της ανόητης ελπίδας για ένα αίσιο τέλος, ούτε της αφελούς ελπίδας ενός «ναι, μπορεί να γίνει», αλλά μιας ελπίδας (χωρίς εγγυήσεις) για το αδύνατο, το απρόβλεπτο, το αναπάντεχο. Δεν μας συγκινεί η πίστη ή η βεβαιότητα των αποτελεσμάτων, αλλά η προσπάθεια να ανοίξουμε μια πιθανότητα μέσα και ενάντια στις αντιξοότητες.

Ελπίδα χωρίς αισιοδοξία. Ελάχιστη ελπίδα, όπως έλεγε ο Günther Anders. Ελπίδα στο υποκοριστικό, όπως η ίδια η Flottilla. Όχι ισχυρή, αφηρημένη ή ολοκληρωτική, ούτε μεγαλοπρεπής, αλλά επισφαλής, εύθραυστη, ουσιαστική, νηφάλια, κοντινή.

Αυτό που μας συγκινεί είναι ότι συνοδεύουμε, ενθαρρύνουμε, μοιραζόμαστε αυτή τη νέα προσπάθεια, ενάντια στη γενική αδυναμία. Και αφηνόμαστε να μας διαποτίσει.

του Amador Fernández-Savater