Αποδεικνύεται και απεδείχθη και πρόσφατα ότι στην πολιτική και κοινωνική ζωή ενός τόπου δεν υπάρχουν ήρωες. Υπάρχουν όμως ηρωικές στιγμές. Έστω και αθλητικές!
Κείμενο του Λάκη Καγκαΐδη
Για μας που είμαστε εραστές της στρογγυλής θεάς και αισθανόμαστε μέλη της ευρύτερης αθλητικής οικογένειας αλλά και για όλους τους Έλληνες είδαμε ότι ο άνθρωπος δεν έχει σύνορα.
Δεν πιστεύαμε ότι ο Αντετοκούνμπο αλλά και τα αδέλφια του θα μας προσέφεραν συγκινητικές στιγμές. Να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο. Να φιλούν το εθνόσημο. Να πέφτουν με αυτοθυσία για να σώσουν μια χαμένη μπαλιά. Ανατριχιάζοντας όλους τους Έλληνες.
Γητευτής της στρογγυλής θεάς ανέβηκε στο μπασκετικό Έβερεστ από τα ταπεινά Σεπόλια. Πολλά μπορούν να συμβούν στην ζωή. Και το μπάσκετ είναι συναρπαστικό. Όπως συναρπαστική είναι και η ζωή.
Απέδειξε ότι όταν αγωνίζεσαι με την Εθνική, αγωνίζεσαι για ένα ολόκληρο έθνος με στόχο να την πας στην ελίτ του διεθνούς μπασκετικού στερεώματος. Και όλα αυτά τα λέμε χωρίς να κατεχόμεθα από εισαγγελική διάθεση. Ούτε από διδασκαλική νουθεσία. Ούτε από αφηρημένη κατήχηση. Η Ελλάδα έδωσε ένα ποτήρι νερό στον Γιάννη. Κι αυτός μας προσφέρει θάλασσες και ωκεανούς.
