Μπορεί να φαίνονται σαν ασήμαντα γεγονότα, συμβάντα ήσσονος σημασίας, αλλά στην πολιτιστική έρημο και το καταπιεστικό κλίμα που δημιουργούν οι δυτικές άρχουσες τάξεις, μια σειρά από συναυλίες μπορεί να καταστεί ένα σημαντικό πεδίο μάχης. Το έδειξε η πρώτη ιταλική περιοδεία των Kneecap, η οποία έκανε στάση σε τέσσερις πόλεις (Μιλάνο, Μπολόνια, Ρώμη και Μπάρι).
Το ιρλανδικό συγκρότημα από το Μπέλφαστ όχι μόνο έκανε χιλιάδες νέους να χορέψουν – και να τραγουδήσουν – αλλά μετέτρεψε και τις σκηνές του σε μια πλατφόρμα διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η επίδειξη πολιτικής δέσμευσης/στράτευσης του συγκροτήματος δεν περιοριζόταν σε μηνύματα και συνθήματα αλληλεγγύης με την παλαιστινιακή αντίσταση στην σιωνιστική κατοχή, αλλά και μετατρέποντας άμεσα τη σκηνή, lo stage, σε ένα ηχείο για τη διάδοση μιας θεμελιώδους πρωτοβουλίας αγώνα.
Οι ιρλανδοί τραγουδιστές, πράγματι, κάλεσαν τον José Nivoi, λιμενεργάτη της CALP, (Collettivo Autonomo Lavoratori Portuali, Αυτόνομη Κολλεκτίβα Εργαζομένων Λιμένα) και του Συντονισμού Θαλάσσης και Λιμένων-Coordinamento Mare e Porti της Unione Sindacale di Base – Συνδικαλιστικής Ένωσης Βάσης, να μιλήσει από τις σκηνές της Μπολόνια και της Ρώμης. Ο Nivoi υπενθύμισε τα συνθήματα που παρέλυσαν την Ιταλία το περασμένο φθινόπωρο σε αντίθεση στη γενοκτονία των παλαιστινίων και κατά της συνενοχής της κυβέρνησής μας σε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα.
Αλλά η ομιλία του δεν σταμάτησε στην υπενθύμιση της κινητοποίησης που, ακόμη και σήμερα, πολλές οργανώσεις συνεχίζουν να διατηρούν ζωντανή. Το πάλκο των «Kneecap» ήταν, στην πραγματικότητα, η ευκαιρία για την επαναπροώθηση της διεθνούς απεργίας sciopero internazionale, απόφαση που ελήφθη σε κοινή συνάντηση εκπροσώπων συνδικαλιστικών οργανώσεων από 35 λιμάνια, της Ευρώπης και της Μεσογείου.
Οι λιμενεργάτες, που συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο μάιο, επανέλαβαν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να εργαστούν για τον πόλεμο και να λερώσουν τα χέρια τους με το αίμα των ανθρώπων που αγωνίζονται ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό, μεταφέροντας τα όπλα της πολεμικής μηχανής, που βρίσκει τους κορυφαίους εκπροσώπους της στην Ουάσινγκτον, τις Βρυξέλλες και το Τελ Αβίβ.
Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη απεργία της 6ης φεβρουαρίου, κατά την οποία πάνω από 20 λιμάνια σε επτά χώρες αποκλείστηκαν από τους εργαζόμενους, η πρόκληση τώρα είναι να εργαστούμε για μια ευρεία συμμετοχή επάνω σε εκείνο που οι λιμενεργάτες αποφάσισαν να χτίσουν σε αυτή την αρχική/πρώτη εμπειρία: μια ακόμη μεγάλη απεργία τον οκτώβριο, για να μην αφήσουν ανάσα στον ιμπεριαλισμό. Δεδομένων των αποτελεσμάτων που παρήγαγε η έκκληση των λιμενεργατών το περασμένο φθινόπωρο, αυτή η πρωτοβουλία αποτελεί ανησυχία για τους πολιτικούς μας.
Οι Kneecap, από την πλευρά τους, έχουν επιλέξει να αποτελέσουν ένα ηχείο αυτού του αγώνα. Ετούτη είναι η απόσταση που χωρίζει τους ιρλανδούς ράπερ από τις χλωμές εκφράσεις των ιταλών «πολιτιστικών» προσωπικοτήτων, οι οποίοι έχουν δηλώσει ότι δεν είναι προετοιμασμένοι να μιλήσουν για τη γενοκτονία στη Γάζα, ή ακόμη και ότι ντρέπονται όταν «ένας σόουμαν, ένας άνθρωπος του θεάματος, παίρνει σαφή θέση σε διεθνή ζητήματα».
Η μόνη αμηχανία που μπορεί να νιώσει κάποιος είναι η σιωπή όσων έχουν παραιτηθεί από οποιαδήποτε πολιτιστική λειτουργία, από οποιονδήποτε ρόλο στην οικοδόμηση συλλογικών αξιών και εικόνων/φαντασιακών προσανατολισμένων στη δικαιοσύνη και την ειρήνη, και επιτρέπουν μάλιστα στον εαυτό τους να επικρίνει όσους θεωρούν αντιθέτως τη μουσική τους ένα εργαλείο αγώνα. Οι Kneecap εκπροσωπούν καλά αυτή την τελευταία ομάδα.
Τα τραγούδια τους στα ιρλανδικά που καταγγέλλουν την βρετανική αποικιοκρατία, και βλέπουν στην δεινή θέση της Ιρλανδίας μια ευκαιρία για αδελφοσύνη με την Παλαιστίνη. Η παρουσία τους στο Nuestra América Convoy για να σπάσουν την εγκληματική πολιορκία της Κούβας από τις Ηπα. Το έργο τους στο Ηνωμένο Βασίλειο για την προώθηση της κινητοποίησης κατά της ακροδεξιάς, η οποία τις τελευταίες εβδομάδες εκμεταλλεύτηκε/εργαλειοποίησε ένα ειδησεογραφικό γεγονός για να δώσει ζωή σε αληθινά αντιμεταναστευτικά πογκρόμ, στο Μπέλφαστ των Kneecap.
Η διεθνιστική αλληλεγγύη δεν τραγουδιέται απλώς από την ιρλανδική ομάδα. αντίθετα, έχουν χρησιμοποιήσει τους στίχους τους ως εργαλείο για να την φέρουν στα αυτιά περισσότερων ανθρώπων, για να συσπειρώσουν δυνάμεις γύρω από ιερές κινητοποιήσεις κατά σιωνιστών, αποικιοκρατών και ρατσιστών. Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο, έχουν υποστεί και καταστολή στο Λονδίνο (μια δίκη για τρομοκρατία processo per terrorismo στον τραγουδιστή Mo Chara, η οποία μετά εξαφανίστηκε σαν σαπουνόφουσκα), σε αντίθεση με εκείνους τους τραγουδοποιούς που ζουν στην άνεση του σπιτιού τους ως «διασκεδαστές».
Η ιταλική περιοδεία των Kneecap επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει πολιτισμός που να μην είναι δεσμευμένος, ειδικά σε εποχές που το χάσμα μεταξύ ιμπεριαλιστικής καταπίεσης και αντίστασης για έναν πιο δίκαιο κόσμο είναι εμφανές σε μια γενοκτονία που μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση (εμείς θα λέγαμε, το ρήγμα μεταξύ «Σοσιαλισμού ή βαρβαρότητας»).
Οι συναυλίες των ιρλανδών ράπερ στην Ιταλία υπήρξαν ένα ισχυρό μήνυμα σε χιλιάδες νέους ιταλούς, καλώντας τους να συνεχίσουν τον αγώνα που έχει ζωντανέψει τους δρόμους και τις πλατείες μας τους τελευταίους μήνες, ξεκινώντας με τη διεθνή απεργία των λιμένων τον επόμενο οκτώβριο.
20 Ιουνίου 2026 –
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος contropiano.org Circolo Gap – Giacomo Simoncelli
