Ο σταθμός είχε παραδοθεί εδώ και χρόνια στη σκουριά. Οι ράγες χάνονταν στο βάθος, σαν να τις είχε καταπιεί ο ορίζοντας, και οι τοίχοι κρατούσαν ακόμη τη μυρωδιά της υγρασίας και του σιδήρου. Ψηλά, πάνω από την άδεια αποβάθρα, ένα παλιό ρολόι συνέχιζε πεισματικά να μετρά τις ώρες. Κλακ. Ο μεγάλος δείκτης προχώρησε μία θέση.
Του Τάσου Βιζικίδη
Στο μοναδικό παγκάκι καθόταν ένας ηλικιωμένος. Το παλτό του ξεθωριασμένο όπως το βλέμμα του. Στα χέρια του κρατούσε ένα ασημένιο ρολόι τσέπης. Το χάιδευε σαν να άγγιζε μια ανάμνηση. Το άνοιξε. Το έφερε δίπλα στο αυτί του. Το έκλεισε. Έμεινε ακίνητος. Κλακ. Ο ήχος του μεγάλου ρολογιού αντηχούσε στον άδειο σταθμό πιο δυνατά απ’ όσο θα έπρεπε. Κλακ. Για μια στιγμή έμοιαζε να περιμένει κάποιον. Ή ίσως κάτι που δεν είχε έρθει ποτέ. Η σιωπή διακόπηκε από τα μεγάφωνα. «Ανακοινώνεται η αναχώρηση της τελευταίας αμαξοστοιχίας». Ο ηλικιωμένος σηκώθηκε αργά. Δεν κοίταξε ούτε το τρένο, ούτε τις άδειες ράγες. Ακούμπησε προσεκτικά το ασημένιο ρολόι πάνω στο παγκάκι, σαν να το παρέδιδε σε κάποιον που δεν είχε ακόμη φτάσει. Δεν γύρισε ούτε μία φορά πίσω. Το τρένο ξεκίνησε αργά. Κλακ. Ο μεγάλος δείκτης κινήθηκε ξανά. Αυτή τη φορά, όμως, ο ήχος δεν ήταν μόνο μεταλλικός.
Ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο ακούστηκε. Μια λεπτή ρωγμή σχηματίστηκε στο γυαλί του παλιού ρολογιού. Λίγα λεπτά αργότερα, ένας νεαρός άντρας μπήκε στον σταθμό. Κοντοστάθηκε μπροστά στο άδειο παγκάκι. Το ασημένιο ρολόι τσέπης γυάλιζε κάτω από το θαμπό φως. Το σήκωσε διστακτικά. Ήταν πιο βαρύ απ’ όσο φαινόταν. Άνοιξε το καπάκι του. Οι δείκτες είχαν σταματήσει. Στο γυαλιστερό μέταλλο αντίκρισε το πρόσωπό του. Έσκυψε λίγο πιο κοντά. Στην αρχή νόμισε πως τον ξεγελούσε το φως. Ύστερα πέρασε το δάχτυλό του πάνω από το μέτωπό του. Μια λεπτή ρυτίδα είχε εμφανιστεί εκεί όπου πριν από λίγες στιγμές το δέρμα ήταν λείο. Σήκωσε απότομα το βλέμμα προς το μεγάλο ρολόι του σταθμού. Η ρωγμή στο γυαλί έμοιαζε να έχει μεγαλώσει. Κανένας άλλος δεν βρισκόταν εκεί. Ένα παρατημένο βαγόνι. Το παλιό ρολόι. Κλακ…
