Τον Ευάγγελο Βενιζέλο τον παρακολουθώ στις παρεμβάσεις του για την πολιτική ζωή του τόπου και τις απόψεις του γι’ αυτήν. Για εμένα ότι λέει έχει ένα βάρος και μια εγκυρότητα που πλησιάζουν την πραγματικότητα.
Ο λόγος του Ευάγγελου είναι μεστός, περιεχομένου με τεράστιες γνώσεις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές. Η μεγάλη του αυτή εμπειρία αποκτήθηκε με την συμμετοχή του σε πολλά πολιτικά σχήματά με το ΠΑΣΟΚ και η θήτευσή του σε παραπολλά υπουργεία. Όλα αυτά σου δίνουν την βεβαιότητα της έγκυρης γνώμης. Προσπαθώ να βρίσκω τα άρθρα του στα μέσα ενημέρωσης και στις εφημερίδες και τα απολαμβάνω από εκεί. Πρόσφατα, παρακολούθησα μια συνέντευξή που έδωσε στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ κ. Κουβαρά.Ήταν ένα μάθημα για εμένα της όλης πολιτικής κατάστασης που επικρατεί αυτήν την στιγμή στον κόσμο με τις τεκτονικές αλλαγές που δημιουργούνται γύρω μας. Αλλάζουν δεδομένα που μέχρι χθες ήταν αξιώματα στην διεθνή σκηνή, τόσο πολύ και με τέτοια ταχύτητα που σε ζαλίζουν.
Δεν θα αναφερθώ εγώ σ’ αυτά αλλά στον ευρηματικό χαρακτηρισμό του για την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας. Η χώρα μας είπε είναι «μη διακυβερνήσιμη»! Μια έννοια λίγο δυσνόητη που από ότι κατάλαβα από την απάντηση του κυβερνόντος κόμματος δεν τους άρεσε, δεν την περίμεναν από τον «σοβαρό κ. Βενιζέλο» όπως είπαν. Από την απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου μου δίνεται η εντύπωση ότι δεν κατανόησαν τι ήθελε να πει ο άνθρωπος, παρανόησαν τα λεγόμενα του. Ο χαρακτηρισμός του Ευάγγελου της «Μη διακυβερνήσημης χώρας» άλλα εννοούσε και οι της κυβέρνησης άλλου το πήγαν…
Ποια είναι αλήθεια η διαφορά που προστίθεται μ’ αυτήν την πρόθεση δια- στη λέξη «κυβερνήσημη». Γιατί κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η χώρα δεν κυβερνάται με τους κανόνες που ορίζει το σύνταγμα. Δηλαδή έχουμε μια κυβέρνηση με κοινοβουλευτική πλειοψηφία, περνά όποιον νόμο της γουστάρει και εξασφαλίζει κατά την γνώμη της μια κοινοβουλευτική ηρεμία. Δημοσκοπικά δε βρίσκεται μακριά από το δεύτερο κόμμα που την ακολουθεί. Εδώ φαίνεται όμως ότι τα πράγματα τα αλλάζει εντελώς αυτή η πρόθεση και άλλους κινδύνους βλέπει και θέλει να επισημάνει ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Παίρνοντας σοβαρά υπόψη ότι ο λόγος του δεν είναι αντιπολιτευτικός, αλλά μέσα στην απόφασή του από το να απέχει από την ενεργό πολιτική ζωή, τα θεωρώ τα λόγια αυτά, απολύτως απαλλαγμένα από προθέσεις και τα θεωρώ αδέσμευτα. Αλλά θέλει να τονίσει με την παρέμβασή του αυτή και άλλα κατάλαβε ο Πρωθυπουργός.
Αυτό που ήθελε να πει -πιστεύω- ο Βενιζέλος, είναι ότι δεν υπάρχει ταύτιση τουλαού με το πολιτικό γίγνεσθαι στη χώρα μας. Εξετάζοντας απλά τα πολλά δημοκοπικά ευρήματα που μας κατακλύζουν, βλέπουμε απαξίωση και απογοήτευση από τον κόσμο σ’ όλες τις αξιακές δομές που απαρτίζουν την κοινωνία μας. Πρώτα απ’ όλα έχουμε τον «κανένα» να είναι ο καταλληλότερος για να κυβερνήσει την χώρα μας. Τα σχετικά ποσοστά για την διαφθορά που μετριούνται στις μετρήσεις αυτές ξεπερνούν το 95% για όλους τους φορείς και δεν κάνουν διάκριση. Τον βασικό πυλώνα της δημοκρατίας: τη δικαιοσύνη, δεν την εμπιστεύεται ένα ποσοστό που υπερβαίνει το 71%! Τα κόμματα κρίνονται ανάξια για να κυβερνήσουν γιατί θεωρούνται αναξιόπιστα σε ποσοστό 85%. Στην πορεία τους δε, υψώνουν μεταξύ τους τείχη που τα εμποδίζουν για συνεννόηση και κάνουν τις απαραίτητες συνεργασίες αδύνατες. Τα ΜΜΜ χειραγωγούμενα κυρίως από την κυβέρνηση και είναι παντελώς αναξιόπιστα κατά 98% στην κρίση του κόσμου.
Αυτά πιστεύω ότι παρατηρεί ο Βενιζέλος και ανησυχεί και προειδοποιεί… Γιατί αλήθεια πώς θα κυβερνηθεί η χώρα μέσα σ’ αυτό το μουντό τοπίο; Η αριστερά σπαράσσετε και από τις περιγραφές του Αλέξη Τσίπρα στην «Ιθάκη» του, φαίνεται καθαρά η αποστασιοποίηση του από αυτήν την παράταξη και τους παλιούς συντρόφους του. Τον έρωτά του με το Κέντρο στο θέλει να πρωτοστατήσει, είναι δύσκολο να το καταφέρει, θα έχει αντίπαλο το ΠΑΣΟΚ. Στην ουσία ζητά να πρωταγωνιστήσει στο χώρο αυτό σε βάρος του ΠΑΣΟΚ και να του αρπάξει τους όποιους οπαδούς του… Για το παλιό του κόμμα ο Βενιζέλος εκφράστηκε στην συνέντευξη εκείνη με συμπάθεια.
Είπε ότι χρειάζεται μία μεγαλύτερη τρυφερότητα και κατανόηση το ΠΑΣΟΚ, γιατί εκείνο σήκωσε όλο το βάρος της μεγάλης κρίσης και κατέληξε ότι «είναι το κατ’ εξοχήν χρήσιμο συλλογικό πολιτικό υποκείμενο στη χώρα. Αλλά, ξέρετε, όταν έχεις πανταχόθεν φωνές οι οποίες είναι απλουστευτικές, δημαγωγικές, λαϊκιστικές και έχεις και τις δημοσκοπήσεις οι οποίες επαναλαμβάνονται με ρυθμό καταιγιστικό, πρέπει όλα τα συλλογικά αυτά υποκείμενα να επιβιώνουν, να υπάρχουν, άρα πρέπει να τα βλέπουμε όλα αυτά με την ψυχραιμία και την κατανόηση που απαιτείται..». Αυτά πιστεύω ότι ήθελε να τονίσει ο Ευάγγελος Βενιζέλος για την «Μη διακυβερνήσιμη χώρα» που είναι και η πραγματικότητα.
Παναγιώτης Φώτου
