Η καπιταλιστική αυτοκρατορία αποδίδει όλα τα συστημικά προβλήματα στο άτομο, ρίχνει το φταίξιμο σε αυτό, γράφει η Caitlin Johnstone.
Το πρόβλημα δεν είναι οι δισεκατομμυριούχες μεγαλοεταιρείες που μολύνουν τον πλανήτη, αλλά το ότι εσύ οδηγείς αυτοκίνητο.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να έχεις την οικονομική δυνατότητα να ζεις καθώς η άρχουσα τάξη αποκομίζει όλο και περισσότερη αξία από την εργασία, αλλά ότι δεν εργάζεσαι αρκετά σκληρά και παίρνεις κακές αποφάσεις.
Η αυξανόμενη αστυνομική βαρβαρότητα δεν είναι πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ότι ο τύπος στο τρέχον βίντεο αστυνομικής κτηνωδίας που έγινε viral δεν υπάκουσε σωστά στις εντολές.
Το Ισραήλ δεν είναι ένα ανεπανόρθωτα ρατσιστικό εγχείρημα που βασίζεται στην ασταμάτητη βία και το απαρτχάιντ, είναι απλώς μερικοί άτακτοι έποικοι και μερικά σάπια μήλα στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις/in the IDF.
Δεν ζούμε σε μια αυστηρά ελεγχόμενη ολιγαρχία όπου και τα δύο κόμματα επιβάλλουν πόλεμο, οικολογική καταστροφή, αδικία και τυραννία στην υπόλοιπη ανθρωπότητα εκ μέρους των πλούσιων δωρητών τους, το πρόβλημα είναι πως δεν έχετε ψηφίσει τους σωστούς υποψηφίους.
Δεν ζούμε κάτω από μια διαβολική αυτοκρατορία που τρέφεται με ανθρώπινο αίμα, απλώς φαίνεται έτσι επειδή ορισμένα άτομα που βρίσκονται στην εξουσία έλαβαν κάποιες άστοχες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής σε ορισμένα σημεία της ιστορίας.
Η ευθύνη πέφτει πάντα στο άτομο, όχι στο σύστημα, και μπορείτε να αναγνωρίσετε αυτό ως την κυνική χειραγώγηση που συμβαίνει επειδή η ευθύνη πηγαίνει πάντα μόνο προς μία κατεύθυνση:
- Οι ολιγάρχες που αποκομίζουν τεράστια κέρδη επεκτείνοντας το κράτος επιτήρησης και κερδοσκοπώντας από τον πόλεμο, την τυραννία και την ασθένεια επιτρέπεται να συνεχίσουν να αγοράζουν πολιτικούς και ιδιωτικά νησιά χωρίς να υφίστανται καμία συνέπεια.
- Τα μεμονωμένα στελέχη επιχειρήσεων των οποίων οι αποφάσεις καταστρέφουν το οικοσύστημά μας δεν λογοδοτούν ποτέ.
- Οι μεμονωμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι των οποίων οι διεφθαρμένες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής καταστρέφουν αμέτρητες ζωές δεν φυλακίζονται ποτέ για εγκλήματα πολέμου.
Παρατηρήστε πώς η φράση «κατηγορήστε το άτομο» δεν εφαρμόζεται ποτέ σε αυτές τις περιπτώσεις. Αν θέλετε αυτά τα άτομα να αντιμετωπίζονται σαν ένα πρόβλημα, τότε είσαι ριζοσπάστης. Είσαι ένας εξτρεμιστής. Πρέπει να μπείτε σε λίστα παρακολούθησης τρομοκρατών. Εσείς και οι φίλοι σας πρέπει να παρακολουθείστε και να διεισδύσει στο περιβάλλον σας η ομοσπονδιακή αστυνομία. Όσον αφορά εκείνους που στηρίζουν και επωφελούνται από το σύστημα, η κατηγορία του ατόμου απαγορεύεται αυστηρά.
Το να φυλακίζεις έναν φτωχό άνδρα επειδή περιοδικά κλέβει από καταστήματα για να επιβιώσει; Εντάξει. Θα έπρεπε να είχε συμπεριφερθεί σωστά. Το να φυλακίζεις έναν δισεκατομμυριούχο επειδή εξαγοράζει εκλογές και δηλητηριάζει τον πλανήτη μας; Αυτό είναι κακό. Ντροπή σου που το σκέφτεσαι ετούτο.
Φυλακίζουν μια εργάτρια επειδή κλέβει από τον εργοδότη της; Έτσι πρέπει να είναι. Οι κλέφτες πρέπει να τιμωρούνται. Να φυλακίσουν μια πλούσια ιδιοκτήτρια επιχείρησης επειδή κλέβει μισθούς από χιλιάδες υπαλλήλους; Φύγε από εδώ, Στάλιν, αυτή είναι αστική υπόθεση. Μπορούν να πάρουν τους μισθούς τους όταν κερδίσουν την ομαδική αγωγή τους.
Στην καπιταλιστική αυτοκρατορία, μας διδάσκουν ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βεβαιωθούμε ότι δεν είμαστε μέρος της γιγάντιας μόνιμης κατώτερης τάξης η οποία πρέπει να υποφέρει και να μοχθεί για πενιχρούς μισθούς, ενώ απέχει πάντα μόλις ένα λάθος από την εξαθλίωση / ή την πλήρη φτώχεια. Θεωρείται δεδομένο ότι η κατώτερη τάξη πρέπει πάντα να υπάρχει και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε σοφές αποφάσεις ως άτομα ώστε να διασφαλίσουμε ότι δεν είμαστε ανάμεσα στην αξιολύπητη σάρα και μάρα πάνω στην οποία έχει χτιστεί η κοινωνία μας.
Είναι σαν να έχουμε παγιδευτεί όλοι μέσα σε ένα γεμάτο δωμάτιο από κάποιον ψυχοπαθή που το πλημμυρίζει με νερό, και μας λέει από το μεγάφωνο «Τώρα καλύτερα να φροντίσετε να σκαρφαλώσετε πάνω στους άλλους, αλλιώς θα πνιγείτε!» Σε αυτό το σενάριο, ο ψυχοπαθής είναι σαφώς το πρόβλημα, αλλά εμείς έχουμε εκπαιδευτεί να βλέπουμε τα άτομα που δεν μπορούν να σηκώσουν το κεφάλι τους πάνω από το νερό ως το πρόβλημα.
Κάθε φορά που κάποιος μπαίνει στο διαδίκτυο για να παραπονεθεί για το πόσο δύσκολο είναι να κρατήσει τους λογαριασμούς του πληρωμένους ή να αγοράσει ένα σπίτι με το τρέχον σύστημα, κατακλύζεται από απολογητές του καπιταλισμού που του λένε να εργαστεί σκληρότερα, να ξοδέψει λιγότερα και να προσπαθήσει να βρει μια καλύτερη δουλειά. Κάτι που μοιάζει πολύ με το να καλείς την πυροσβεστική όταν ένα κατάμεστο κτίριο καίγεται και να σου λένε «Λοιπόν υποθέτω ότι καλύτερα να μείνεις μακριά από τις φλόγες». Όσο καλά κι αν εγώ, ως άτομο, μένω μακριά από τις φλόγες, εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι παγιδευμένοι στο φλεγόμενο κτίριο οι οποίοι χρειάζονται βοήθεια. Το να κάνω τη συζήτηση για τις πράξεις μου ως άτομο είναι απλώς μια δικαιολογία για να αποφύγω να αντιμετωπίσω τη μεγάλης κλίμακας φύση του προβλήματος.
Οι άνθρωποι συναινούν σε αυτές τις ανοησίες επειδή μας έχουν κατηχήσει σε ετούτες όλη μας τη ζωή. Η προπαγάνδα δεν υπάρχει μόνο για να μας κάνει να συναινέσουμε σε πολέμους, είναι εκεί για να μας κάνει να αποδεχτούμε ολόκληρο το σύστημα / να γίνουμε μέρος του συστήματος.
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος The Most Revolutionary Act
