Το σκηνικό απλό και λαϊκό, μας πηγαίνει 73 χρόνια πίσω. Χώρος, μια μεγάλη αποθήκη καπνομάγαζου. Στο κέντρο της, ο σπουδαίος στρατηγός και πρωθυπουργός Νίκος Πλαστήρας, να ενημερώνει και να ενημερώνεται για τα συμβάντα της εποχής.
Δεξιά του, με το ανοιχτόχρωμο κουστούμι, ο γνωστός -στα χρόνια εκείνα- συνδικαλιστής και ένθερμος ψηφοφόρος του Πλαστήρα, Θεόδωρος Μιχαηλίδης (ή Μάκρας), κάτοικος της περιοχής των «Χιλίων». Ο Πλαστήρας ήταν ο στρατιωτικός με το όνομα «Μαύρος Καβαλάρης», που για ένα χρόνο έμεινε δίπλα στον Ελληνικό Στρατό, όπου οι φαντάροι μας καθηλώθηκαν 300 χιλιόμετρα έξω από τη Σμύρνη, ανήμποροι να πολεμήσουν τις ορδές των νεότουρκων φονιάδων του αιμοσταγή Κεμάλ. Ανήμποροι, γιατί δικοί μας στρατηγοί και πολιτικοί, διασκέδαζαν στη Σμύρνη, ξεχνώντας το καθήκον τους. Αποτέλεσμα; Η ήττα του 1922, η καταστροφή της Σμύρνης και ο αφανισμός χιλιάδων Ελλήνων και Αρμενίων στα τελευταία εκείνα χρόνια. Αρχηγός του στρατού μας, ένας ανίκανος πρίγκιπας της άθλιας δυναστείας των Γλύξμπουργκ κι ένα τσούρμο ανίκανων στρατηγών και πολιτικών. Αποτέλεσμα; Δύο χρόνια μετά την καταστροφή, το σύστημα από τα γεγονότα να αναγκασθεί να οδηγήσει σε δίκη και σε εκτέλεση έξι στρατηγούς και πολιτικούς, ενώ πρώτος υπεύθυνος ήταν ο ανίκανος «πρίγκιπας», που φυγαδεύτηκε νύχτα από το παλάτι στην Αγγλία. Όσο για τον Πλαστήρα, καθαιρέθηκε χωρίς λόγο από τους Γλύξμπουργκ και λίγο μετά «έφυγε» από τη ζωή, έχοντας γύρω τους λίγους φίλους, σ’ ένα δωμάτιο, όπου ζούσε μ’ ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι και δύο καρέκλες. Απλός, φτωχός και δημοκράτης, όπως πάντα…
Κώστας Κουγιουμτζόγλου
