Ο μεγαλύτερος πόνος για τη ψυχή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να είναι άλλος απ’ αυτόν που γεννιέται από την απώλεια ενός αγαπημένου σου προσώπου. Ιδιαίτερα αν η μοίρα σου το αφαιρέσει άκαιρα και πολλές φορές βίαια, από τη ζωή σου ο πόνος γίνεται αβάσταχτος…
Μια τέτοια απώλεια σε διαλύει, σε βγάζει έξω από τον τρόπο που οργάνωσες για να βιώνεις τη ζωή που σου έλαχε, σε εξουθενώνει. Όσο και να προσπαθήσεις να το ξεπεράσεις, δε γίνεται δυστυχώς.
Τα πάντα που υπάρχουν γύρω σου, για το αγαπημένο πρόσωπο της ψυχής σου σε μιλούν. Συνειρμικά η εικόνα τους σε ξαναφέρνουν στη μνήμη καταστάσεις και γεγονότα και τα ξαναζείς.
Η απώλεια γίνεται φανερή, πονά αφάνταστα, σε συντρίβει. Αυτό το είδαμε καθαρά να επιβεβαιώνεται στις εικόνες που μας έδειξαν τα ΜΜΕ, στην οικογένεια Σαμαρά, στο μνημόσυνο που πραγματοποίησαν για την απώλεια της αγαπημένης τους Λένας.
Εκείνη η τραγική μητέρα ήταν η εικόνα της ολικής ψυχικής συντριβής. Ο πόνος που βίωσε και το δάκρυ που έριξε αυτές τις ημέρες που της λείπει η αγαπημένη της κόρη, ήταν φανερά.
Η μορφή της ζωγραφιά της οδύνης που δεν πάει άλλο. Όλη η οικογένεια του Αντώνη Σαμαρά χτυπήθηκε βάναυσα από τη μοίρα και φαίνεται ότι έχασε το πιο αγαπημένο κομμάτι της.
Απύθμενος ο πόνος που ζωγραφίζεται στα πρόσωπα τους! Ο πόνος αυτός δείχνει και την άμετρη αγάπη που υπάρχει μέσα σ’ αυτήν την οικογένεια. Την απύθμενη αγάπη δυστυχώς, όταν χαθεί το υποκείμενο της την ακολουθεί τεράστιος πόνος.
Λένε ότι ο χρόνος γιατρεύει. Τέτοιες όμως βαθιές πληγές δεν κλείνουν δυστυχώς! Τις πληγές αυτές της ψυχής μπορεί ο χρόνος να τις απαλύνει αλλά «το κακάδι» που τις σκεπάζει είναι τόσο λεπτό που με την παραμικρή θύμηση σπάζει και αιμορραγεί!
Το κείμενο αυτό γράφτηκε από τη συγκίνηση που ένοιωσα μ’ αυτά που είδα τυχαία στην τηλεόραση, ήρθε ο συνειρμός, έβαλα τον εαυτό μου στη θέση τους και λύγισα, διαλύθηκα. Εύχομαι από καρδιάς στην -τόσο βάναυσα χτυπημένη από τη μοίρα- οικογένεια του Αντώνη Σαμαρά να είναι όλοι υγιείς και να θυμούνται με αγάπη τη Λένα τους!
Παναγιώτης Φώτου
