Μεγάλωσε μαζί με τη Γιολάντα. Ίδια γειτονιά, ίδιο σχολείο, ίδιες παρέες. Τριάντα επτά χρόνια μετά, την έβλεπε ακόμη στο περίπτερο, στο φούρνο, στο μίνι μάρκετ. Εκείνη παντρεύτηκε, χώρισε, έμεινε στη γειτονιά. Εκείνος δεν έφυγε ποτέ.
Μια μέρα τον σταμάτησε έξω από το φαρμακείο. Έκανε να προσπεράσει, αλλά εκείνη στάθηκε μπροστά του. Για μια στιγμή δεν μίλησε κανείς. Κοίταξε το πεζοδρόμιο κι ύστερα τον κοίταξε στα μάτια. «Τριάντα επτά χρόνια, δίπλα σου. Μου έφτανε που ήσουν εκεί… Πίσω από την κουρτίνα». Έσφιξε στο χέρι του τη σακούλα με τα φάρμακα. Είπαν δυο κουβέντες ακόμα, για τον καιρό, για τη γειτονιά. Την κοίταξε να απομακρύνεται.Τα χέρια του έτρεμαν. Δυσκολεύτηκε με την κλειδαριά. Στο γραφείο του, τον περίμενε ένας ανοιχτός φάκελος, δυο-τρεις σελίδες, διαβασμένη μόνο η πρώτη. Άνοιξε το συρτάρι, άγγιξε τη φωτογραφία τους ̶ ασπρόμαυρη. Τριάντα επτά χρόνια… Πήγε στο παράθυρο. Απέναντι, πίσω απ’ την κουρτίνα, το φως της ήταν ακόμη αναμμένο. Γύρισε το βλέμμα του στον φάκελο πάνω στο γραφείο. Έπιασε το τηλέφωνο, το κράτησε στο χέρι. Ύστερα το άφησε, δίπλα στις σελίδες που δεν είχε διαβάσει. Το φως απέναντι έσβησε.
