Ένας ξερός γδούπος, μετά σιωπή. Ο Γιωργής έσκασε στο χώμα με φόρα τριών ορόφων. Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς μας δεν έκανε τίποτα. Μόνο η σκόνη της οικοδομής κατέβηκε αργά και κάθισε πάλι πάνω του, σκεπάζοντας τον κόκκινο λεκέ που άπλωνε…
Κουτσός στο αριστερό του ποδάρι ο Γιωργής κι όμως μας προσπερνούσε στο ανέβασμα της σκαλωσιάς. Για τους εργολάβους ήταν ο «Μπελάς». Για μένα ήταν ο άνθρωπος που μια νύχτα, μεθυσμένος στο καφενείο, μου είχε πει: «Μη φοβάσαι τα ύψη…, τα υπόγεια να φοβάσαι», σκουπίζοντας το στόμα του στο μανίκι. Την προηγούμενη μέρα τον θυμάμαι να μαλώνει με τον επιστάτη. Φώναζε για τα δίχτυα προστασίας που δεν μπήκαν ποτέ, για τα κράνη που ήταν λίγα, για τα μεροκάματα που κόβονταν. «Θα σκοτωθούμε για ένα κομμάτι ψωμί…» του είχε πει. Ο επιστάτης κοίταξε το ρολόι του. Άναψε τσιγάρο με το πάσο του: «Κι εγώ τη δουλειά μου κάνω…» είπε ξεφυσώντας τον καπνό προς το μέρος του «Μπελά».
Τώρα, ο «Μπελάς» κείτονταν μπρούμυτα στο χώμα που έτρεμε ελαφρά απ’ το αδιάκοπο πήγαινε-έλα των φορτηγών. Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ σκέφτηκα και ακολούθησα τους άλλους που ανέβηκαν μουδιασμένοι να δουν πώς έγινε το κακό. Στην άκρη της σκαλωσιάς, πιασμένο σε σύρμα, κυμάτιζε το πουκάμισό του. Άσπρο κάποτε, τώρα ποτισμένο ιδρώτα, σκισμένο στον ώμο. Άπλωσα το χέρι, το πήρα. Ήταν ακόμα ζεστό από τον ήλιο. Δεν το τίναξα, το δίπλωσα, το έβαλα στο σάκο μου έτσι όπως ήταν με τον ασβέστη και το τσιμέντο πάνω του.
Δεν είπαμε τίποτα για τον Γιωργή, ούτε χρειαζόταν.
Το επόμενο πρωί, η πύλη του εργοταξίου έμεινε κλειστή. Ο επιστάτης με πλησίασε, το βλέμμα του σκάλωσε στο σκισμένο στον ώμο άσπρο πουκάμισο που φορούσα.
«Τι είναι αυτό το κουρέλι;…»
Δεν απάντησα.
Ένας ένας στάθηκαν δίπλα μου οι συνάδελφοι. Χωρίς φωνές. Χωρίς συνθήματα. Μόνο ανάσες βαριές, συγχρονισμένες.
Ο επιστάτης έκανε να μιλήσει. Δεν βγήκε ήχος. Από τον δρόμο πέρασε ένα φορτηγό. Η γη τρεμούλιασε ελαφρά. Κανείς μας δεν κουνήθηκε. Η σιωπή δεν είχε πια το βάρος του χώματος.
