Κείμενο του Αντώνη Κούφαλη
Στην ιστορία του θεάτρου πέρασαν προχθές το βράδυ οι «ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ» του Γιώργου Καρακάντζα και της ιρανής, Samaneh Latifi. Όσοι αντιλήφθηκαν το γεγονός, έσπευσαν δυο βράδια στη λότζα του Αη Γιάννη και στα σκαλοπάτια του μοιράσθηκαν μαγεμένοι την αλήθεια του γνήσιου, χειροποίητου έργου τέχνης.
Παράλληλες ιστορίες , η Αντιγόνη του Σοφοκλή και η μαρτυρική ιρανή που δολοφονήθηκε από το απεχθές καθεστώς της χώρας της, θάβουν τους νεκρούς τους μέσα σ’ ένα βίαιο εκστασιακό πάθος που σου ραγίζει την καρδιά. Η γεωγραφία και ο χρόνος καταργούνται. Η ιστορία αρπάζεται από το σήμερα και κραυγάζει την αναγκαιότητα του δικαίου σ’ ένα σύμπαν συμπεριληπτικό.
Όλα αυτά σ’ ένα θέατρο- βαλίτσα, που ανοίγει και εκθέτει στα μάτια μας φιγούρες συμβολικές, εργόχειρα, λαμπιόνια, μανδήλες , γροθιές υψωμένες (έξοχο εύρημα), ένα κουκλοθέατρο βαθιά κοινωνικό και γι’ αυτό πολιτικό στο μεδούλι του.
Μπροστά μας με μια μόνο κουρτίνα και τους σπαρακτικούς τόνους του μοιρολογιού της
ιρανής καλλιτέχνιδας η ομάδα του Γιώργου Καρακάντζα διδάσκει ειρήνη ,ανθρώπινη διαμαρτυρία και κάθαρση ενώ οι Αντιγόνες του μετατρέπονται σε σημαίνοντα της εποχής δικαιώνοντας και μόνο με την παρουσία τους, την ύπαρξη του Φεστιβάλ των Φιλίππων .
Κρίμα αν το χάσατε.
