“Αγαπητή Τερέζα, Λυπάμαι που δεν είμαι σπίτι μαζί σου αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς ο πατέρας σου, η μητέρα σου και πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν κατανοήσει το ιστορικό καθήκον που έχουμε την ευθύνη να εκπληρώσουμε, να φέρουμε εις πέρας. Σήμερα περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά υποφέρουν από μια γενοκτονία, αφήνονται να λιμοκτονούν, να πεθαίνουν από την πείνα, ακρωτηριάζονται χωρίς αναισθησία και υποφέρουν εξαιτίας φρικτών, μισητών ιδεών, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν τι είναι ο σιωνισμός και ο ιμπεριαλισμός.

Είμαι σίγουρος ότι σου λείπω τρομερά, και πως όλες οι μητέρες και οι πατέρες των παλαιστινίων παιδιών νιώθουν τρομερά την έλλειψη τους και θα έδιναν τα πάντα για να ζουν μια ζωή αγάπης, ευτυχίας και χαράς που αξίζει σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, εθνικότητα ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό. Ο κόσμος σου θα είναι ασφαλέστερος διότι πολλοί γονείς έχουν αποφασίσει να δώσουν τα πάντα για να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο για σένα. Ελπίζω μια μέρα να καταλάβεις ότι, ακριβώς επειδή σε αγαπώ τόσο πολύ, δεν υπήρχε τίποτα πιο επικίνδυνο για εσένα και τα άλλα παιδιά από το να ζεις σε έναν κόσμο που αποδέχεται τη γενοκτονία. Σε παρακαλώ να θυμάσαι τον πατέρα σου ως το άτομο που σου τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα για να σε νανουρίσει, να σε κάνει να κοιμηθείς. Και όταν μεγαλώσεις, η μητέρα σου θα σου πει επίσης ότι ο πατέρας σου ήταν ένας επαναστάτης και πως, ακόμα και απέναντι στους πιο τρομερούς ανθρώπους στον κόσμο – τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ – παρέμεινε ακλόνητος στην πίστη του στην οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου. Σε παρακαλώ, μην ξεχνάς την Παλαιστίνη!