12/07/2026
.
* Περίληψη ενός κεφαλαίου από το βιβλίο Tawiscara. Η απαγωγή της δημοκρατίας (2026).
Η ανεξαρτησία και η δημιουργία των ΗΠΑ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την ελευθερία των υπέρμαχων της λευκής ανωτερότητας αποίκων να εκτοπίζουν τους ιθαγενείς λαούς της βόρειας Αμερικής, γράφει ο Jorge Majfud
Στις 16 δεκεμβρίου 1773, μια ομάδα αποίκων πέταξε το φορτίο τσαγιού ενός βρετανικού πλοίου στο λιμάνι της Βοστώνης. Αυτή η στιγμή σηματοδότησε την ίδρυση του Tea Party και τον ιδρυτικό μύθο της αμερικανικής ηπα Επανάστασης, έναν μύθο που τα παιδιά και οι έφηβοι θα μελετούσαν σε δημοτικά γυμνάσια και λύκεια και που οι μεγαλύτερες γενιές θα επαναλάμβαναν στα μέσα ενημέρωσης. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, αυτή η επίθεση στη Βοστώνη πραγματοποιήθηκε από αποίκους ντυμένους ως μόχοκ/mohawks, την αυτόχθονα φυλή από το ανατολικότερο Έθνος της Συνομοσπονδίας των ιροκέζων. Αυτή η παρενδυσία ήταν μια κοινή πρακτική μεταξύ πολιτοφυλακών και ομάδων αποίκων γενιές νωρίτερα, οι οποίοι ντύνονταν ως ευρωπαίοι αντίπαλοί τους και κυμάτιζαν τη σημαία του εχθρού.
Ένας άλλος ιδρυτικός μύθος που κάλυπτε επίσης το πραγματικό κίνητρο της εξέγερσης των λευκών ανδρών (ειδικά των πλουσίων, των δουλοκτητών) εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας και εναντίον των δικών τους τοπικών κυβερνήσεων: το δικαίωμα να αγνοούν τη Συνθήκη του 1763 μεταξύ ιθαγενών και βρετανών και το δικαίωμα να εκτοπίζουν τους αυτόχθονες από τις γαίες τους για να τις καταλαμβάνουν ή να τις πουλούν στους νέους λευκούς μετανάστες.
Την ίδια στιγμή που η σύγκρουση βασιζόταν στην αξίωση του λευκού αποίκου να εκτοπίζει τους ιθαγενείς από τις περιοχές τους/τις γαίες τους, η βρετανική Αυτοκρατορία μετατράπηκε σε εχθρό, επομένως ήταν απαραίτητο να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη με μια τοπική, ιθαγενή μάσκα. Ομοίως, ο όρος/δημωνύμιο αμερικανός, που χρησιμοποιούνταν από τους λευκούς αποίκους για να αναφερθούν στους ιθαγενείς, έγινε το δαιμονικό όνομα της «συμμορίας των ένοπλων τρελών» (κατά τα λόγια του Βενιαμίν Φραγκλίνου) που αγωνίζονταν για την ελευθερία να απαλλοτριώνουν τους ιθαγενείς. Ομοίως, οι δουλοκτήτες αργότερα αγωνίστηκαν για την ελευθερία τους να υποδουλώνουν άλλους και να απαλλοτριώσουν το μισό έδαφος του Μεξικού σαν να ήταν μια άλλη «κενή χώρα, άδεια». Ομοίως, έναν αιώνα αργότερα, οι καουμπόηδες θα αντιπροσώπευαν την πολιτιστική ιδιοποίηση του μεξικανού vaquero, την ίδια στιγμή που απαλλοτρίωναν τις γαίες τους. Η δημιουργία αυτής της νέας μάσκας, όπως η μάσκα του Ζορό και των επόμενων υπερηρώων, θα χρησίμευε για να αντιστρέψει την εκτοπισμό των μεξικανών και να τους ποινικοποιήσει στον κινηματογράφο. Εν τω μεταξύ, η ήπειρος του Νότου, η οποία ονομαζόταν Αμερική για αιώνες, θα μετονομαστεί σε Λατινική Αμερική.
Το 1760, οι γάλλοι ηττήθηκαν και απωθήθηκαν βόρεια. Ορισμένες αυτόχθονες συνομοσπονδίες ηττήθηκαν επίσης, αλλά δεν κατακτήθηκαν – αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη όταν μιλάει για αποικισμό, εκτοπισμό, απανθρωποποίηση και απαρτχάιντ. Όπως και σε όλο τον προηγούμενο αιώνα, οι αυτοκρατορίες στοιχημάτισαν στο να στρέψουν τους αυτόχθονες λαούς εναντίον των εχθρών τους, δελεάζοντάς τους με ψεύτικες υποσχέσεις ανεξαρτησίας και συνθήκες που δεν τήρησαν ποτέ. Κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής [Βορείου] Επανάστασης, οι τσερόκι/los cheroquis ήταν διχασμένοι σχετικά με το δίλημμα της υποστήριξης των βρετανών ή των αποίκων. Μετά από δύο επιτυχημένους αιώνες αντίστασης, η ίδια μοίρα βρήκε/το ίδιο συνέβη με τη δημοκρατική Συνομοσπονδία των ιροκουά βορειότερα. Οι μοχόκ/mohawks εγκατέλειψαν τα εδάφη τους και κατέφυγαν στον Καναδά. Ήταν το τέλος της παλιάς Μεγάλης Ένωσης της Ειρήνης.
Μετά από αρκετές στρατιωτικές νίκες των οτάβα/de los ottawas με επικεφαλής τον Πόντιακ/Pontiac στις αρχές της δεκαετίας του 1760, ο στρατηγός Τζέφρι Άμχερστ/effery Amherst διέταξε την αποστολή μιας μαντήλας και δύο κουβερτών μολυσμένων με τον ιό της ευλογιάς ως ένδειξη εκτίμησης για την ανδρεία τους. Η ασθένεια εξαπλώθηκε στα Απαλάχια Όρη, φέρνοντας μαζί της έναν οδυνηρό θάνατο που άφησε τα σώματα καλυμμένα με πληγές, πυρετό και εμετούς. Ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση σχεδιασμένης επίθεσης στην Αμερική με χρήση βιολογικών όπλων. Αν και οι μελετητές ακαδημαϊκοί παραμένουν επιφυλακτικοί σχετικά με την αποτελεσματικότητα της μετάδοσης/μόλυνσης-εξάπλωσης, τα ρεπορτάζ της εποχής αναφέρουν ένα ξέσπασμα ευλογιάς «πιο αποτελεσματικό από τα πυροβόλα όπλα» μεταξύ των ιθαγενών αμερικανών γύρω στο 1764. Παρά τον αριθμό των νεκρών, ο στρατηγός Άμχερστ δεν είχε καμία αμφιβολία. Έγραψε: «Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάθε πόρο που έχουμε στη διάθεσή μας. Όλοι οι κρατούμενοι πρέπει να εκτελεστούν… Η εξόντωσή τους θα είναι ο μόνος τρόπος για να προστατεύσουμε την ασφάλειά μας». Σας φαίνεται γνωστό, ακούγεται οικείο;
Στις 7 οκτωβρίου 1763, η Μεγάλη Βρετανία υπέγραψε τη Βασιλική Διακήρυξη/el tratado Royal Proclamation με τα αυτόχθονα έθνη, μια συνθήκη που θα γινόταν ο καταλύτης για την Αμερικανική Επανάσταση. αυτός θα ήταν ο κύριος λόγος για την εξαπόλυση/το ξέσπασμα της Επανάστασης ενάντια σε αυτό το δικαίωμα των αυτόχθονων λαών να μην παρενοχλούνται, να ληστεύονται και να σφαγιάζονται στην άλλη πλευρά των Απαλαχίων. Η Βασιλική Διακήρυξη δεν ήταν μια υπόσχεση ανεξαρτησίας από τους βρετανούς, αλλά μάλλον μια κανονιστική συμφωνία που θα παρείχε στους αυτόχθονες λαούς ένα βαθμό αυτονομίας ως αποικίες, μαζί με μια υπόσχεση μη επιθετικότητας. Σε αντάλλαγμα για αυτή τη συμφωνία, οι αυτόχθονες λαοί της ενδοχώρας θα παρείχαν στις ευρωπαϊκές αρχές πολιτική σταθερότητα και αυξημένα φορολογικά έσοδα, κάτι που η Αυτοκρατορία χρειαζόταν απεγνωσμένα μετά τον Επταετή Πόλεμο με τη Γαλλία. Η Μεγάλη Βρετανία δεν ήθελε άλλα προβλήματα στις φτωχές βορειοαμερικανικές αποικίες της. ήταν ολόψυχα/ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένη στον έλεγχο και την εκμετάλλευση της Ασίας, ιδίως της Ινδίας.
Αλλά οι αγγλοσάξονες άποικοι στις ακτές της ατλαντικής ακτής δεν είχαν τίποτα να κερδίσουν από μια μακρινή Ινδία, αλλά μάλλον από τα ινδιάνικα εδάφη στην άλλη πλευρά των Απαλαχίων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Νεντ Μπλάκχοκ, Ned Blackhawk, «όπως το χαρακτήρισε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος το 1764, ‘μια ένοπλη συμμορία τρελών’ καθόριζαν τις πολιτικές της περιοχής». Για την περιοχή και τους αιώνες που θα ακολουθούσαν, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει. Η «Διακήρυξη Δικαιωμάτων και Σύνταγμα της Πενσυλβάνια», ‘Pennsylvania Declaration of Rights and Constitution’, που συντάχθηκε και υπογράφηκε μεταξύ ιουλίου και σεπτεμβρίου 1776 από επιτροπές πολιτών που αυτοαποκαλούνταν «Υιοί της Ελευθερίας», ‘Sons of Liberty’ («Hijos de la Libertad»), θα καθιέρωνε τον δικό της Χάρτη Δικαιωμάτων/Carta de Derechos και θα αποτελούσε τη βάση του συντάγματος της χώρας, διακηρύσσοντας «ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου ελεύθεροι και ανεξάρτητοι και έχουν φυσικά, εγγενή και αναφαίρετα δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι η ζωή και η ελευθερία, και το δικαίωμα να αποκτούν, να κατέχουν και να προστατεύουν την περιουσία… πως η κυβέρνηση θεσπίζεται ή θα έπρεπε να θεσπίζεται για το κοινό καλό και όχι για τον πλουτισμό ή το ιδιωτικό όφελος οποιουδήποτε άνδρα, οικογένειας ή ομάδας ανθρώπων… ότι ο λαός έχει το δικαίωμα να φέρει όπλα για την άμυνά του και του Κράτους, και καθώς οι μόνιμοι στρατοί σε καιρό ειρήνης είναι επικίνδυνοι για την ελευθερία, δεν θα πρέπει να διατηρούνται».
Τον ιούνιο του 1765, ένα μήνα μετά την επίθεση στους τσερόκι/los cheroquis, ο Φοκιέ/Fauquier έγραψε στην επιτροπή διοίκησης: «Οι Paxton Boys της Πενσυλβάνια έστειλαν ένα μήνυμα στον λαό μας: κανείς δεν πρέπει να υποφέρει για τη δολοφονία ενός άγριου». Ο βαθμός ατιμωρησίας για τον φανατισμό των αποίκων ήταν αξιοσημείωτα παρόμοιος με αυτόν του 21ου αιώνα. Το 1766, ο κυβερνήτης της Βιρτζίνια Φράνσις Φοκιέ, Francis Fauquier, σε μια επιστολή του προς τον κυβερνήτη της Πενσυλβάνια Τζον Πεν, John Penn, απάντησε σχετικά με τις βίαιες πολιτοφυλακές των εποίκων, τους Augusta Boys: «Από την εμπειρία μου, μπορώ να σας πω ότι είναι αδύνατο να οδηγηθεί κάποιος στη δικαιοσύνη για τη δολοφονία ενός Ινδιάνου… [Για τους δολοφόνους] είναι μια αξιέπαινη πράξη και ξέρουν πως προστατεύονται». Σας ακούγεται οικείο;
Ήταν παντού σαφές, ξεκάθαρο από όλα τα μέρη (και έγινε κατανοητό στην πράξη, στα γεγονότα) ότι η ελευθερία και η δημοκρατία ίσχυαν μόνο για τους «ελεύθερους ανθρώπους», δηλαδή τους λευκούς και ιδιοκτήτες με το αποκλειστικό δικαίωμα στην ελευθερία να προάγουν «τη δική τους ευτυχία» – μια έντονη και ριζική αντίθεση με τον κόσμο των ιθαγενών αμερικανών. πράγμα που καταδεικνύει ότι η αληθινή δημοκρατία υπήρχε σε ένα σύστημα απαλλαγμένο από αυτές τις κοινωνικές και οικονομικές προϋποθέσεις – όπως η ατομική ιδιοκτησία. Η ευρωπαϊκή φιλελεύθερη δημοκρατία, που υλοποιήθηκε στις ΗΠΑ το 1776 (θα έπρεπε να ονομαστεί η Επανάσταση στην Αγορά Ακινήτων/Revolución de Bienes Raíces), ήταν μια άλλη μορφή απαλλοτρίωσης, όχι πλέον απλώς υλικής, αλλά και ηθικής και ιδεολογικής.
Ένας από τους επαναστάτες για την ανεξαρτησία από τη βρετανική Αυτοκρατορία ήταν ο μιγάδας ιεροκήρυκας Λαμουέλ Χέινς, Lamuel Haynes, ο οποίος, το 1776, αντέδρασε στη »Διακήρυξη της ανεξαρτησίας» με ένα μακροσκελές δοκίμιο με τίτλο «Ελευθερία Περισσότερο Διευρυμένη», «Liberty Further Extended». Ο Χέινς, απελευθερωμένος σκλάβος και λόγιος, αντιλαμβανόταν την ελευθερία ως φυσικό δικαίωμα κάθε φυλής. Ήταν σίγουρα ο πρώτος που επεσήμανε την υποκρισία της διάσημης φράσης «Όλοι οι άνθρωποι είναι δημιουργημένοι ίσοι», «Todos los hombres son creados iguales» σε μια υποτιθέμενα νέα κοινωνία που επιβεβαίωνε τη νομιμότητα της δουλείας.
Στην πραγματικότητα, η [Βόρεια] Αμερικανική Επανάσταση του 1776 δεν υποκινήθηκε μόνο μέσω της αγοραπωλησίας ακινήτων που προέκυψε από την ιδιωτικοποίηση (κλοπή) των γαιών και εδαφών των ιθαγενών, αλλά εδραίωσε επίσης την αποικιακή τάξη προνομίων μέσα σε ένα ρεπουμπλικανικό και μέχρι και δημοκρατικό μακιγιάζ. Η ίδια η εφεύρεση μιας γερουσίας που εγγυόταν σε κάθε εκλεγμένο μέλος μια εξαετή θητεία επιβεβαιώνει τον φόβο στην εξουσία για το υπόλοιπο του πληθυσμού: οι γερουσιαστές εκπροσωπούσαν πολιτείες, εδάφη, όχι ανθρώπους. Αυτό το σύστημα εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα. Δύο γερουσιαστές ανά πολιτεία, ανεξάρτητα από το αν κάποιες, όπως η Καλιφόρνια, έχουν δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους και άλλες, όπως η Αλάσκα, δεν φτάνουν ούτε καν το ένα εκατομμύριο.
Μέχρι το 1773, κατά παράβαση της Βασιλικής Διακήρυξης δέκα χρόνια νωρίτερα, το 40% των λευκών αποίκων ζούσαν σε «εμπόλεμη ζώνη» εναντίον των ιθαγενών λαών. Παραβίαζαν τους νόμους των δικών τους πολιτειών όταν κέρδιζαν και ζητούσαν στρατιωτική βοήθεια από τους κυβερνήτες τους όταν έχαναν. Όλα αυτά συνέβησαν τρία χρόνια πριν από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και τη μυθική ίδρυσή της. Η Γαλλία, ηττημένη στον Επταετή Πόλεμο, έγινε σύμμαχος, όχι μόνο παρέχοντας τις ιδέες του διαφωτισμού που είχε αποκτήσει από τους ιθαγενείς λαούς της Βόρειας Αμερικής, αλλά και όπλα και χρήματα για να νικήσει τον παλιό ευρωπαϊκό και υπερπόντιο αντίπαλό της, τη Μεγάλη Βρετανία.
Είναι αδύνατο να εξετάσουμε την ανάπτυξη των ιδρυτικών ιδεών και αφηγήσεων χωρίς να λάβουμε υπόψη αυτό το οικονομικό, ρατσιστικό και ταξικό πλαίσιο/περιβάλλον. Ακόμα και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο οποίος εργάστηκε για δεκαετίες με τους ιθαγενείς αντιπροσώπους και ήταν πολύ εξοικειωμένος με το σύστημα άμεσης δημοκρατίας τους, φρόντισε να μην τους πιστώσει στην ιδεολογική αντίληψη του νέου αγγλοσαξονικού έθνους. Για τον Τζέφερσον, οι βρετανοί όχι μόνο υπέγραψαν μια συνθήκη μη επίθεσης, αλλά και «βοήθησαν τους άγριους χωρίς συμπόνια» να επιτεθούν στους λευκούς αποίκους στα σύνορα. «Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν μόνο τη γλώσσα των όπλων και είναι έτοιμοι να εξοντώσουν τους αποίκους». Σας φαίνεται/ακούγεται οικείο;
Η ανεξαρτησία και η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την ελευθερία των αποίκων να εκτοπίσουν τους αυτόχθονες πληθυσμούς ακόμη πιο πέρα από τα Απαλάχια Όρη. Η ίδια η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1776, εκτός από το ότι απεικονίζει τους αποίκους ως θύματα των δικών τους ενεργειών εναντίον των ιθαγενών αμερικανών, ομολογεί το κίνητρό της, ποινικοποιώντας τους νόμιμους ιδιοκτήτες των πολυπόθητων εδαφών: Ο Βασιλιάς Γεώργιος Γ΄ «έχει υποκινήσει εσωτερικές εξεγέρσεις ανάμεσά μας και έχει επιδιώξει να προσελκύσει εναντίον των κατοίκων των συνόρων μας τους άθλιους άγριους ινδιάνους, των οποίων ο γνωστός κανόνας πολέμου είναι η αδιάκριτη καταστροφή όλων των ηλικιών, φύλων και συνθηκών/καταστάσεων».
Τα εδάφη των ιθαγενών αντιπροσώπευαν έναν απεριόριστο πόρο για την επέκταση του καπιταλισμού. Οι κερδοσκόποι ακινήτων το γνώριζαν αυτό. Ο πρώτος εκατομμυριούχος της νέας αμερικανικής δημοκρατίας, που ιδρύθηκε το 1776 από δουλοκτήτες που αγωνίζονταν για την ελευθερία, ήταν ο γερμανός Τζον Τζέικομπ Άστορ, John Jacob Astor. Η περιουσία του προερχόταν από το μονοπώλιο εμπορίου γούνας με τους ιθαγενείς λαούς, την εξαγωγή οπίου στην Κίνα και, τέλος, την επιχείρηση ακινήτων, η οποία τον 19ο αιώνα οδήγησε στην ευημερία του Μανχάταν και του σημερινού ορίζοντα/της διατομής των ουρανοξυστών του. Λίγο πριν, το 1839, ο γερουσιαστής Ναθάνιελ Τάλματζ, Nathaniel Tallmadge θα πει ότι ένα στα εκατό δολάρια που κυκλοφορούσαν σε ολόκληρη τη χώρα ανήκε στον Τζον Τζέικομπ Άστορ. Η μεταφορά αποδείχθηκε απίστευτα ακριβής. σύγχρονοι υπολογισμοί εκτιμούν ότι η περιουσία του ανερχόταν στο ένα τοις εκατό του ΑΕΠ των ΗΠΑ. Σήμερα, το ξενοδοχείο Waldorf Astoria παραμένει στη μνήμη του μαζί με μια κληρονομιά που εδραίωσε το πνεύμα του αυτοκρατορικού έθνους του βορρά: Την ελευθερία της λεηλασίας σύμφωνα με τον νόμο του ρεβόλβερ.
Η «Gran Liga de la Paz» αναφέρεται ιστορικά στη Μεγάλη Ένωση για την Ειρήνη (ή Ομοσπονδία των Ιροκέζων), τη συμμαχία των 6 ιθαγενών φυλών στη Βόρεια Αμερική (Mohawk, Oneida, Onondaga, Cayuga, Seneca και Tuscarora).
Αυτή η συνομοσπονδία, που ιδρύθηκε γύρω στον 12ο αιώνα, εφάρμοσε ένα από τα αρχαιότερα και πιο προηγμένα συστήματα συμμετοχικής δημοκρατίας και ειρηνικής επίλυσης διαφορών στον πλανήτη
σχετικοί σύνδεσμοι:
πηγή:
https://www.lahaine.org/mundo.php/250-anos-de-una-gran-ficcionΜιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Red Latina sin fronteras
