Welcome to the Socialist city of Tiuna. Fotos: Roger Harris Καλώς ήλθατε στην σοσιαλιστική πόλη Τιούνα

Η μεγάλης κλίμακας αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν πρωτοφανής στη σύγχρονη ιστορία. Η αιφνιδιαστική επίθεση απήγαγε βίαια τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, την Πρώτη Μαχήτρια Σίλια Φλόρες, από το Fort Tiuna στα περίχωρα του Καράκας. Οι ΗΠΑ σκότωσαν killed πάνω από 100 άτομα τις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Ιανουαρίου 2026, συμπεριλαμβανομένων, σύμφωνα με πληροφορίες, ορισμένων πολιτών στο γειτονικό συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών Ciudad Tiuna, γράφει ο Roger D. Harris

Επισκεφτήκαμε την Ciudad Tiuna 50 ημέρες μετά τον βομβαρδισμό των ΗΠ για να ακούσουμε τις μαρτυρίες των κατοίκων. Ήμασταν η δεύτερη «ταξιαρχία αλληλεγγύης» που επισκέφτηκε τη Βενεζουέλα και η πρώτη που έφτασε αεροπορικώς. Η αντιπροσωπεία αποτελούνταν κυρίως από ακτιβιστές από τις ΗΠ, μαζί με τον Καναδά, την Κολομβία, τη Βραζιλία και το Μεξικό. CodePink, Task Force on the Americas, Veterans for Peace, και World Beyond War ήταν μεταξύ των οργανώσεων αλληλεγγύης που εκπροσωπήθηκαν.

Η Βενεζουέλα είναι ένα έδαφος ειρήνης

Η Ciudad Tiuna, η Πόλη της Τιούνα είναι ένα σχεδιαζόμενο συγκρότημα κατοικιών περίπου 20.000 μονάδων, μέρος του εθνικού προγράμματος Gran Misión Vivienda Venezuela/Μεγάλη Αποστολή Στέγασης Βενεζουέλα. Τα διαμερίσματα διατίθενται κατά προτεραιότητα σε οικογένειες που έχουν εκτοπιστεί από καταστροφές και σε νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος. Από τον Δεκέμβριο του 2025, over 5 million πάνω από 5 εκατομμύρια μονάδες έχουν παραδοθεί σε όλη τη χώρα σύμφωνα με πληροφορίες.

Μας υποδέχτηκε με ενθουσιασμό μια κοινοτική λέσχη/ένας σύλλογος με βάση την κοινότητα, που συνδέεται με την αποστολή Abuelos y Abuelas de la Patria (Παππούδες και Γιαγιάδες της Πατρίδας), ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που ενδυναμώνει τους ηλικιωμένους στην κοινοτική ζωή. Οργάνωσαν μια πολιτιστική παρουσίαση και μας σύστησαν κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις στη σοσιαλιστική τους πόλη.

Μια γυναίκα τραγούδησε για τη μητέρα γη συνοδευόμενη από ένα σαμανικό τύμπανο. Ένας άντρας διάβασε ποίηση των Άλεν Γκίνσμπεργκ και Γουόλτ Γουίτμαν, σχολιάζοντας πως «δεν μοιχεύουν όλοι οι Βορειοαμερικανοί με τις μητέρες τους» (ελεύθερη μετάφραση από τα ισπανικά), “not all North Americans fornicate with their mothers”.

“We do not speak of solidarity with Cubans because we are one people.” «Δεν μιλάμε για αλληλεγγύη με τους Κουβανούς επειδή είμαστε ένας λαός».

Σε ένα αφιέρωμα στην Κούβα, οι κάτοικοι δήλωσαν ότι δεν μιλούν για αλληλεγγύη προς τους Κουβανούς επειδή «είμαστε ένας λαός». Επαίνεσαν το θάρρος των Κουβανών, συμπεριλαμβανομένων των 32 προεδρικών φρουρών 32 presidential guards που δολοφονήθηκαν από τις ΗΠ στην επίθεση της 3ης Ιανουαρίου. Τόνισαν επίσης τη γενναιοδωρία των Κουβανών βοηθώντας τη Βενεζουέλα να αποκτήσει καθεστώς «περιοχής απαλλαγμένης από αναλφαβητισμό» έως το 2005 “territory free of illiteracy”. Προγράμματα όπως το Misión Barrio Adentro/Αποστολή Μέσα στη Γειτονιά έφεραν brought χιλιάδες Κουβανούς γιατρούς σε φτωχές αστικές και αγροτικές κοινότητες για να παρέχουν δωρεάν πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Και πάνω απ’ όλα, θρήνησαν/διαμαρτυρήθηκαν βαθιά για τον τρέχοντα στρατιωτικό αποκλεισμό των ΗΠ US military blockade της Κούβας, ο οποίος εμπόδισε τη Βενεζουέλα να προμηθεύει ζωτικής σημασίας πετρέλαιο στο νησί. Τα βάσανα που επέβαλε η Ουάσιγκτον στους Κουβανούς τους πόνεσαν βαθιά.

Κοινοποίησαν/μοιράστηκαν ένα φυλλάδιο με τίτλο «Ποτέ Ξανά – 3 Ιανουαρίου – Διπλωματία για την Ειρήνη», “Never Again – January 3 – Diplomacy for Peace,” το οποίο έγραφε εν μέρει:

Ούτε συγχώρεση ούτε λήθη! Η μνήμη δεν είναι η μνησικακία, αλλά η καρδιά της αξιοπρέπειας του λαού που έχει δεχθεί επίθεση. Ένας λαός χωρίς δικαιοσύνη γίνεται υποτακτικός. Η ατιμωρησία ακμάζει αν δεν σπείρουμε δικαιοσύνη. Δεν θα κουραστούμε να υφαίνουμε την ενότητα για να θριαμβεύσουμε.

Άμεσο αίτημά τους είναι η απελευθέρωση του προέδρου και της πρώτης κυρίας τους

Το άμεσο αίτημά τους είναι η απελευθέρωση του προέδρου και της πρώτης κυρίας τους. Το φυλλάδιο ζητά επίσης την υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας, καμία παρέμβαση του ιμπεριαλισμού στις υποθέσεις της Βενεζουέλας και αποζημιώσεις για την «προσβεβλημένη πατρίδα».

Το φυλλάδιο καταλήγει με ένα απόσπασμα της Ντέλσι Ροντρίγκεζ: «Η αξιοπρέπεια του λαού της Βενεζουέλας είναι η πρώτη γραμμή άμυνας. Πρέπει να διαφυλάξουμε την ακεραιότητά μας ως λαός, να εγγυηθούμε την εδαφική μας ακεραιότητα και να διαφυλάξουμε την εθνική μας ανεξαρτησία».

Η 3η Ιανουαρίου δεν ήταν απροσδόκητη, αλλά παρόλα αυτά ένα μεγάλο σοκ. Κατά τη διάρκεια μιας περιπατητικής ξενάγησης, περιέγραψαν τον τρόμο της ύπουλης επίθεσης. Μας είπαν ότι κάθε φορά που ο λαός της Βενεζουέλας αντιστάθηκε με επιτυχία στις προσπάθειες της Ουάσινγκτον για αλλαγή καθεστώτος – επιθέσεις που χρονολογούνται από την ίδρυση της Μπολιβαριανής Επανάστασής τους πριν από 26 χρόνια από τον τότε πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες – η πολιορκία είχε ενισχυθεί.

Ο Φαμπρίτσιο, 11 ετών, περιέγραψε έναν ουρανό κατακόκκινο από εκρήξεις και γεμάτο με αμερικανικά ελικόπτερα. Οι πρεσβύτεροι ορκίστηκαν: «Ποτέ ξανά δεν θα επιτρέψουμε στα παιδιά μας να τραυματιστούν ψυχικά». Οι εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία της κυβέρνησης έκτοτε επισκέπτονται τακτικά την Ciudad Tiuna.

Εξήγησαν πώς ένιωθαν πραγματικά τη φρίκη που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι. Η διαφορά, πρόσθεσαν, ήταν ότι για αυτούς υπήρξε μια μέρα, ενώ στη Γάζα είναι κάθε μέρα.

«Όλοι τρέχαμε επειδή μας βομβάρδιζαν».

Εκείνη τη στιγμή, πολλοί φοβόντουσαν ότι η επίθεση θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια παρατεταμένη, πλήρους κλίμακας, χερσαία εισβολή. Μια τέτοια εισβολή, προειδοποίησαν, θα μπορούσε κάλλιστα να ξεκινήσει στο μέλλον. (Αυτή ήταν επίσης η γνώμη κυβερνητικών αξιωματούχων με τους οποίους συνομιλήσαμε.)

Είναι περήφανοι που η Μπολιβαριανή ηγεσία παραμένει σταθερή και ενωμένη. Αυτό το αποδίδουν στην υποστήριξη ανθρώπων όπως οι ίδιοι. Οι παραχωρήσεις που επιβλήθηκαν στην κυβέρνηση υπό την απειλή μιας ακόμη πιο καταστροφικής επίθεσης ήταν πικρές στην αποδοχή, αλλά καλύτερες από την εναλλακτική λύση της μεγαλύτερης καταστροφής.

Οι οικοδεσπότες μας αυτοαποκαλούνταν/περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως Τσαβιστές, αγωνιστές που υποστηρίζουν την τρέχουσα κυβέρνηση. Κάποιοι φορούσαν μπλουζάκια με την επιγραφή «dudar es traición» – «η αμφιβολία ισοδυναμεί με προδοσία». Η εμπειρία που βιώνουν είναι ενός έθνους υπό αυτοκρατορική πολιορκία – σε μια διαρκή κατάσταση πολέμου με την απειλή περισσότερων. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ενότητα έχει προτεραιότητα.

Απέρριψαν τις αυθαίρετες εικασίες ότι η απαγωγή υποβοηθήθηκε από προδότες στο εσωτερικό, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες αφηγήσεις εξυπηρετούν τους σκοπούς του εχθρού, που είναι η διάβρωση της ενότητας μέσω της καλλιέργειας δυσπιστίας. Τόνισαν τη συνέχεια της επαναστατικής πολιτικής από τον Τσάβες στον Μαδούρο και τώρα στην Ντέλσι, όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά.

Οι συνθήκες έχουν αλλάξει, αλλά όχι η αφοσίωση της ηγεσίας. Σημείωσαν ότι η περιφερειακή αλληλεγγύη έχει αποδυναμωθεί, αφήνοντας τη Βενεζουέλα ακόμη πιο απομονωμένη.

Πριν αναχωρήσουμε, αρκετά παιδιά μας έδωσαν δώρα: χειροποίητα βραχιόλια με τα εθνικά χρώματα, διακοσμημένα μολύβια και ένα βιβλίο για την κλιματική αλλαγή από Μαρξιστική οπτική γωνία. Οι οικοδεσπότες μας είχαν επίσης ένα ειλικρινές μήνυμα για εμάς, να φέρουμε στο σπίτι μας: «Εμείς δεν εισβάλαμε ποτέ. εμείς απελευθερώσαμε. Πάρτε το πάθος και την αγάπη μας για να σας δώσουν δύναμη να κάνετε αυτό που πρέπει και να ξεσηκωθείτε». Οι δυσκολίες που προκλήθηκαν από τις κυρώσεις των Ηπα -συμπεριλαμβανομένων των ελλείψεων φαρμάκων και βασικών αγαθών- συνδέονται με την αποτυχία των Βορειοαμερικανών να περιορίσουν/να συγκρατήσουν τη δική μας κυβέρνηση.

Οι άγριοι παπαγάλοι επέστρεψαν στην κοινότητα

Εν τω μεταξύ, οι άγριοι guacamayas (μπλε και κίτρινοι παπαγάλοι), οι οποίοι κάποτε ήρθαν στη Πόλη Τιούνα για να τους ταΐσουν οι κάτοικοι αλλά εξαφανίστηκαν μετά τον βομβαρδισμό, έχουν πλέον επιστρέψει σε μια κοινότητα που ζητά μόνο να την αφήσουν στην ησυχία τους.

Roger D. Harris είναι με το Venezuela Solidarity Network, την Task Force on the Americas, και το US Peace Council.