13/10/2025
Από τις 29 ιανουαρίου 2024, ο Anan Yaeesh κρατείται άδικα φυλακισμένος στις ιταλικές φυλακές. Κρατούμενος στο Terni για 19 μήνες, και στις 23 σεπτεμβρίου μεταφέρθηκε στο Melfi.
Η νομική του υπόθεση είναι τόσο σκανδαλώδης όσο και εμβληματική. Στο πρόσωπο του Anan, μαζί με τον Ali Irar και τον Mansour Dogmosh, η «σιωνιστική ιταλική δημοκρατία» δικάζει την Παλαιστινιακή Αντίσταση στη Δυτική Όχθη.
Ο Anan περίμενε έγκλειστος για 14 μήνες περιμένοντας να ξεκινήσει εκείνη που θα έπρεπε να είναι μια γρήγορη δίκη, αλλά στη συνέχεια κατέστη ένα κουβάρι αναβολών, αγνοώντας την κατάσταση της υγείας του και παραβιάζοντας το συνταγματικό και διεθνές δίκαιο.
Τέλος, η εντολή μεταφοράς του στη Basilicata περιπλέκει περαιτέρω την κατάστασή του, ει δυνατόν, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη, ακόμη και σωματικά, την άσκηση του δικαιώματός του στην υπεράσπιση λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης της φυλακής. Αυτό το δικαίωμα υπονομεύεται ήδη από τον ηχηρό αποκλεισμό των περισσότερων μαρτύρων που κλήθηκαν από τους συνηγόρους υπεράσπισής του.
Παρά τον σουρεαλιστικό χαρακτήρα της υπόθεσης, ο Ανάν μπήκε σε απεργία πείνας από τις 4 οκτωβρίου σε ένδειξη αλληλεγγύης με τις μεγάλης κλίμακας εθνικές κινητοποιήσεις για την Γη του, την Παλαιστίνη, και για να καταγγείλει τη σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων του.
Για άλλη μια φορά, η ηθική ακεραιότητα και το θάρρος των παλαιστινίων φυλακισμένων, που κρατούνται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μαρτυρούν πόσο απάνθρωπη μπορεί να είναι η «δικαιοσύνη» όταν καθίσταται ένας μοχλός της αστικής εξουσίας.
Για άλλη μια φορά, διαβάζω τις σελίδες μου από την Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου ώστε να εκφράσω την εγγύτητά μου σε εκείνους, όπως ο Ανάν, ο Αλί και ο Μανσούρ, οι οποίοι αγωνίζονται ακόμη και από τη φυλακή για την ελευθερία των παιδιών του Παλαιστινιακού Λαού και της Γης.
Υ.Γ.: Αν κάποιος θέλει να υποστηρίξει τον Ανάν στην αντιμετώπιση του πρόσθετου κόστους της μεταγωγής στο Μέλφι, μπορεί να το κάνει ακολουθώντας και επικοινωνώντας με τη σελίδα Free Anan εδώ https://www.instagram.com/free_anan/
Anan,
Στην επιστολή σου προς το Radio Onda Rossa, έγραψες αρκετές φορές μια έκφραση που άκουγα συχνά σαν παιδί: «Αμέσως από καρδιάς».
Ο πατέρας μου την επαναλάμβανε: «Απευθείας από την καρδιά»[1]. Κατευθείαν από την καρδιά. Και επανέρχονταν στις ιστορίες του παππού μου: «Τα όνειρα των κρατουμένων έρχονται απευθείας από την καρδιά»[2]. Τα όνειρα των κρατουμένων προέρχονται κατευθείαν από την καρδιά.
Αυτή τη φορά δεν αναφερόταν στην καρδιά ως πηγή συναισθημάτων που μόνο ο Θεός μπορεί να σφραγίσει, ως αγαπημένο δωμάτιο της ψυχής. Αλλά σαρκικά. Αυτό που εμφανιζόταν στα όνειρα ως κρατουμένου γεννιόταν από την ταχύτητα του καρδιακού παλμού. Από την ταχυκαρδία της αγωνίας ή τους αργούς παλμούς της αποθάρρυνσης. Και λίγες ώρες ύπνου, πλήθος περίπλοκων, συγκεχυμένων ονείρων θα αποφάσιζαν στο ξύπνημα πόσο χρόνο θα χρειάζονταν η μέρα για να φύγει. Πόσο καιρό θα χρειαζόταν για να εξαφανιστεί εντελώς ο ήλιος, σχεδόν αόρατος μέσα στα κλουβιά.
Αντιλαμβανόταν τον χρόνο ως έγκλειστου μέσα από τον χτύπο της καρδιάς, όχι μέσα από τις τελετουργίες ρουτίνας της φυλακής, τους δείκτες του ρολογιού ή τη θέση του αληθινού φωτός. Και τον επανεπινοούσε. Κατάφερε να ξεπεράσει το υπάρχον. Την βάναυση καθημερινή ρουτίνα των κελιών, των διαδρόμων, της καταπίεσης, της στέρησης. Σε κάθε χειρονομία, σε κάθε πρόταση που εκφωνήθηκε.
Έτσι μίλησες στην ακρόαση της 14ης μαρτίου, Ανάν. Αμέσως από την καρδιά, απευθείας. Ψηλότερα από το πέρασμα του χρόνου ως κρατούμενος που αγωνίζεται για τον φυλακισμένο λαό του. Πέταξες τη ζωή ενός αγοριού από το Τουλκαρέμ εναντίον δικαστών που φοβόντουσαν τη διαύγεια του βλέμματός σου και σου επέτρεπαν να τους απευθύνεσαι μόνο μέσω ζωντανής σύνδεσης από μια πνιγμένη αίθουσα της φυλακής, ασφυκτική.
Η κοπέλα σου δολοφονημένη από τους ισραηλινούς στρατιώτες και τα τελευταία σου χάδια στο αίμα της. Τα δεκαεννέα σου χρόνια με έντεκα σιωνιστικές σφαίρες που διαπέρασαν το σώμα σου και κουρέλιασαν για πάντα τη μητέρα σου. Οι φίλοι σου που δολοφονήθηκαν από τους βρωμερούς δολοφόνους του Ιχτιλάλ, dell’Ihtilal[3].
Χωρίς κάποιο ίχνος αυτολύπησης, με την υπερηφάνεια κάποιου που μεγάλωσε στη Δεύτερη Ιντιφάντα, απέρριψες την ετικέτα του «τρομοκράτη» προς την γενοκτονική εβραϊκή αποικία στην Παλαιστινιακή γη και των συνεργών, συνενόχων της στην Ιταλία.
Σου έκλεψαν τέσσερα χρόνια από τη νιότη σου στις φυλακές τους, αναγκασμένος να καταφύγεις στη Νορβηγία για να αποκαταστήσεις το κορμί, να μπορέσουν να βγάλουν τις σφαίρες που ήταν ακόμα σφηνωμένες στα κόκαλά σου. Έπειτα, η εξορία στη Λ’ Άκουιλα, η οποία αναγνώρισε έναν αδελφό χτυπημένο από κι ετούτον από σεισμό.
Ακόμα κι αν προσπάθησαν να σε θάψουν μέσα σε τσιμέντο και ατσάλι, η φωνή σου έγινε πλημμύρα και σάρωσε κάθε ψέμα με το αστέρι του Δαβίδ αποτυπωμένο πάνω του.
Ως αληθινός επαναστάτης, ζεις στην εποχή της παρρησίας. Πράγμα που δεν σημαίνει απλώς, όπως πιστεύουν οι καθολικοί, να μιλάς ελεύθερα. Αλλά, όπως διδάσκουν οι έλληνες, να λες όλα όσα πρέπει να ειπωθούν, δεδομένης της τεράστιας ηθικής και πολιτικής τους σημασίας, απέναντι στην εξουσία, μπροστά στο πρόσωπο της. Ακόμα και με κόστος να πληρώσεις ένα ακραίο τίμημα.
Είσαι «Η φωτιά που διαρκεί», «Il fuoco che permane»[4] και η οποία πρέπει να σπαρθεί με αγάπη από το κίνημα που αγωνίζεται για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης στην Ιταλία, Ανάν. Απευθείας από την καρδιά.
[1] Μεταγραφή από τα ελληνικά: «Apeutheìas apò ten kardià».
[2] Traslitterazione dal greco: «Ta òneira ton krataménon erhotai apeutheìas apò ten kardià».
[3] Αλ-Ιχτιλάλ Στα αραβικά: κατοχή. Αναφέρεται στο αποικιακό κράτος του Ισραήλ.
[4] Τίτλος ποιήματος του Samīħ al-Qāsim. (παρμένο από την Παλαιστινιακή Επανάσταση της 7ης Οκτωβρίου, του Φιλίππου Καλομενίδη, di Filippo Kalomenìdis)
Μιχάλης ‘Μίκε’ Μαυρόπουλος Libri di Filippo Kalomenidis
