Οι συμπεριφορά των ζώων στα γερασμένα και άρρωστα μέλη της φυλής τους είναι η αποβολή από την ομάδα τους και καμιά φορά ο θάνατος.
Αυτό είναι ένας τρόπος άμυνας για να προφυλαχθούν από κινδύνους της μετάδοσης των ασθενειών αλλά και να εξασφαλίσουν περισσότερη τροφή για τα ενεργά και νέα μέλη της φυλής από τα μη παραγωγικά και αδύναμα πλέον άτομα, που τώρα είναι βάρος στην ομάδα.
Αυτές οι ενέργειες γίνονται συνήθως στο άγριο περιβάλλον που ζουν που τα μέσα επιβίωσης τους τροφή και ασφάλεια θα πρέπει να τα βρουν μόνα τους με πολλές θυσίες. Οι πιο οργανωμένες όμως κοινωνίες έμβιων όντων και ιδιαίτερα η ανθρώπινη δείχνει το επίπεδο του πολιτισμού της, όσο περισσότερο περιθάλπει τους ασθενείς της και σέβεται τους απόμαχους της ζωής, γιατί γνωρίζει ότι η ασθένεια που σήμερα έλαχε στον άλλον μπορεί αύριο να την συναντήσει ο ίδιος.
Ο σεβασμός στους παλιότερους πάλι επιβάλλεται στις πολιτισμένες κοινωνίες, επειδή γίνεται αποδεκτό ότι τα σημερινά αγαθά που απολαμβάνουν οι νεότεροι, είναι προϊόν των κόπων των απόμαχων.
Εξάλλου έτσι χτίστηκε το οικοδόμημα του πολιτισμού της ανθρώπινης κοινωνίας, στα τούβλα των προηγούμενων μπαίνουν τα καινούργια και προχωράμε στο καλύτερο. Καμιά φορά όμως σε κάποιες περιπτώσεις μερικοί άνθρωποι συμπεριφέρονται κατά τέτοιο τρόπο απαράδεκτο και έξω από τα ηθικώς επιβαλλόμενα.
Ιδιαίτερα όταν κάποιοι αισθάνονται ισχυροί απέναντι σε άτομα αδύναμα. Τότε δυστυχώς η συμπεριφορά των ανθρώπων αυτών ταυτίζεται με αυτή των άγριων ζώων. Συγκεκριμένα, προχθές πήγα σ’ ένα σούπερ μάρκετ να ψωνίσω σε ώρα αλήθεια αιχμής.
Κατευθύνθηκα στο parking που έχει στην ταράτσα του ακολουθώντας ένα OPEL, παλιό και με αρχαία πινακίδα κυκλοφορίας σαν την δικιά μου. Σε μια στιγμή το όχημα που είχα μπροστά μου σταμάτησε, γιατί έρχονταν ένα άλλο αυτοκίνητο από την αντίθετη πλευρά.
Η οδηγός του οχήματος της απέναντι κατεύθυνσης έβγαλε το κεφάλι και το χέρι από το παράθυρο του οχήματος της και έκανε νόημα στον οδηγό του OPEL να κάνει πίσω που ήμουν εγώ.
Τότε είδα τον άνθρωπο του OPEL.Ήταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που μου έκανε ένα νεύμα ξαφνιάσματος και απορίας να κάνω και εγώ πίσω, ήταν δυστυχώς όμως αδύνατον.
Η κυρία όταν είδε ότι δεν εκτελέστηκε η εντολή της άρχισε να στολίζει τον μπροστινό μου με διάφορες αχαρακτήριστες εκφράσεις, όπως «Κάνε πίσω να φύγω ρε γερομ@…κα , τι κοιτάς έτσι ρε χαμένε! Κάνε πίσω σου λέω βλάκα!».
Όλα αυτά επέτειναν το σοκ του ανθρώπου! Ευτυχώς ο δρόμος άνοιξε από ένα όχημα που έφυγε από τα δεξιά και του οποίου περίμενε την φυγή του για να προχωρήσει ο ηλικιωμένος.
Στα τρία μέτρα παραπάνω σταματά το OPEL ένας άλλος «κύριος» αυτήν την φορά, ο οποίος δεν είχε καμιά σχέση με την προηγούμενη εμπλοκή και ούτε ενοχλήθηκε από αυτήν και επιτέθηκε στον αποσβολωμένο πια ηλικιωμένο λέγοντάς του «Καλά ρε βλάκας είσαι μωρέ! Τι κυκλοφορείς στο δρόμο μ’ αυτό το μυαλό!
Φωνάζει τόση ώρα η κοπέλα να κάνεις πίσω και δεν της δεινής σημασία!». Ο οδηγός του OPEL κοιτούσε αποσβολωμένος. Δεν είπε κουβέντα. Βρήκε μια θέση παρακάτω και πάρκαρε.
Δύο θέσεις πιο δίπλα πάρκαρα και εγώ! Τον είδα, δεν έβγαινε από το όχημα του, είχε σκύψει επάνω στο τιμόνι προσπαθώντας ασφαλώς να ηρεμήσει και να βρει την αυτοκυριαρχία του.
Πήγα κοντά του. Μόλις με είδε, κατέβασε το παράθυρο και με ρώτησε με παρακλητικό ύφος, «Πέστε με κύριε σας παρακαλώ γιατί θα τρελαθώ, γιατί μου συμπεριφέρθηκαν μ’ αυτόν τον τρόπο εκείνοι οι άνθρωποι!
Πέστε μου που έκανα λάθος! Σας παρακαλώ πολύ πέστε μου γιατί εξοργίστηκαν τόσο πολύ και με έβρισαν και με πρόσβαλαν μ’ αυτόν τον τρόπο! Ποιό ήταν το σφάλμα μου κύριε, σας παρακαλώ πέστε μου!».
Ο τόνος της φωνής του παρακλητικός και γεμάτος συγκίνηση και στο μάτι του το δάκρυ της μεγάλης αδικίας που του έγινε έτοιμο να στάξει. Θύμωσα για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά εκείνων των συμπολιτών μου απέναντι στον αδύναμό αυτόν άνθρωπο!
Προσπάθησα να βρω τη δική μου αυτοκυριαρχία! Πνίγοντας την οργή μου του είπα: «Ήμουν πίσω από εσάς και τα είδα όλα κύριε, δεν κάνατε κανένα λάθος, ήσασταν άψογος.
Απλώς είχατε την ατυχία να βρεθείτε μέσα στον «υπέροχο κόσμο των άγριων ζώων». Και άλλα του είπα για να ηρεμήσει και να βρει την αυτοκυριαρχία του και τον αυτοσεβασμό του. Τελευταία του εξήγησα ότι δεν είμαστε έτσι εμείς οι Καβαλιώτες, του έτυχε η περίπτωση.
Παναγιώτης Φώτου
