10/08/2025
Μια πρόσκληση προς τον αναγνώστη να αναλύσει και να αποφασίσει ποιες χώρες, λαοί ή/και πολιτισμοί μπορούν να θεωρηθούν πολιτισμένοι στον 21ο αιώνα – πιο συγκεκριμένα, το 2025.
By Antonio C. S. Rosa | Editor – TRANSCEND Media Service*
Ένας πολιτισμός ή μια κουλτούρα ορίζεται ως ένα σύνολο εθίμων, παραδόσεων, ηθικής, αξιών, γλώσσας, μουσικής, χορού, γαστρονομίας, ενδυμασίας, θρησκείας και κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης ενός λαού, μιας εθνοτικής ομάδας, μιας φυλής ή ενός έθνους.
Βρετανοί μελετητές του 19ου αιώνα ταξινόμησαν τους λαούς και τις φυλές σε Πολιτισμένους, Βάρβαρους και Άγριους, με βάση τις αντίστοιχες «εξελίξεις» τους. Αυτή η ταξινόμηση βασιζόταν κυρίως σε τρεις παράγοντες:
- Τη Θεωρία της Εξέλιξηςτου Κάρολου Δαρβίνου.
- τη Βιομηχανική Επανάσταση στις αρχές του βιομηχανικού καπιταλισμού· και
- τη Μεταρρύθμιση της Καθολικής Εκκλησίας, το σχίσμα από το οποίο προέκυψε ο Προτεσταντισμός.
Λανθασμένες υποθέσεις που οδήγησαν σε λανθασμένα συμπεράσματα.
Μια τέτοια ταξινόμηση έκανε το πεδίο γόνιμο για την εμφάνιση μιας Καπιταλιστικής/Προτεσταντικής ηθικής, η οποία θα παρήγαγε το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα.
Η Θεωρία της Εξέλιξης (όχι μια επιστήμη, αλλά μια θεωρία) υποστηρίζει ότι μόνο οι πιο ικανοί, μεταξύ των διαφόρων ειδών ζωντανών οργανισμών, επιβιώνουν και εξελίσσονται. Ο Δαρβίνος ονόμασε τη θεωρία του Επιβίωση του Ισχυρότερου, Επιβίωση των πιο δυνατών.
Αυτός ο ανταγωνισμός για επιβίωση και εξέλιξη θα ήταν με γενετικούς, βιολογικούς, προσαρμοστικούς ή/και μεταλλακτικούς όρους, σε σχέση με το περιβάλλον από το οποίο θα είχαν εξελιχθεί και όπου θα ζούσαν.
Τα ανθρώπινα όντα έχουν χαρακτηριστεί ως Homo Sapiens, εκπρόσωποι του υποτιθέμενα πιο εξελιγμένου είδους – the most apt, του πιο ταιριαστού, κατάλληλου για τις περιστάσεις. Οι πολιτισμένοι, οι βάρβαροι και οι άγριοι αντιπροσώπευαν μια προσπάθεια ιεράρχησης του Homo Sapiens.
Το να μιλάμε για καπιταλιστική ηθική ισοδυναμεί με μια αντίφαση, καθώς ο καπιταλισμός δεν έχει ηθική, αλλά μία μόνο κυρίαρχη αξία: τα κέρδη.
Από την άλλη πλευρά, μια Προτεσταντική ηθική βασίζεται στην Παλαιά Διαθήκη της Βίβλου και στο δόγμα του Μαρτίνου Λούθηρου ότι ο Θεός, μια υποτιθέμενα ηλικιωμένη, ανδρική, λευκή οντότητα, διανέμει τις ευλογίες Του με τη μορφή υλικού πλούτου, δύναμης, καλής ζωής σε εκείνους που το αξίζουν περισσότερο και για τους οποίους νιώθει μεγαλύτερη στοργή.
Το υπονοούμενο είναι ότι οι φτωχοί είναι φτωχοί επειδή είναι αμαρτωλοί. Και ο Ιησούς, ο μεσσίας γιος αυτού του Θεού, ήταν ένας λευκός Εβραίος. Τα κομμάτια ταιριάζουν ιστορικά.
- Στην κατηγορία των Πολιτισμένων θα βρίσκονταν οι Ευρωπαϊκές, λευκές και Χριστιανικές αποικιακές αυτοκρατορίες, με τους Αγγλοσάξονες να είναι οι κατεξοχήν πολιτισμένοι.
- Ως Βάρβαροι θα χαρακτηρίζονταν οι Ασιάτες (με κίτρινο δέρμα, κατά την ταξινόμησή τους), οι νομαδικοί λαοί, οι Άραβες και οι Βορειοαφρικανοί, οι Εσκιμώοι, όλοι οι μη Χριστιανοί (ειδωλολάτρες, παγανιστές), καθώς και όλες οι σκουρόχρωμες φυλές που δεν ανήκαν στην κατηγορία των άγριων, όπως οι Ινδιάνοι (από την Ινδία).
- Τέλος, οι Άγριοι θα ήταν οι κάτοικοι της μαύρης Αφρικής, οι Ινδιάνοι της Αμερικανικής ηπείρου, οι λεγόμενοι πρωτόγονοι των Νήσων του Ειρηνικού: Αβορίγινες, Μαορί, Πολυνήσιοι, Μελανησιανοί, Μικρονησιανοί κ.λπ., και κανίβαλοι.
Βάρβαροι;
Οι μόνοι δύο άλλοι πολιτισμοί που σεβόταν αυτός ο νέος Δυτικός Πολιτισμός ήταν ο Ελληνικός και ο Ρωμαϊκός, οι πρόγονοί τους – όχι και τόσο πολιτισμένοι για να είμαστε σίγουροι [να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους], που χτίστηκαν και συντηρήθηκαν από πολέμους, κατακτήσεις και δουλεία.
Υπήρχαν επίσης οι Σκλάβοι, αιχμαλωτισμένοι σαν ζώα από την ομάδα των Άγριων, οι οποίοι τον 19ο αιώνα προέρχονταν κυρίως από τους ιθαγενείς λαούς της υποσαχάριας Αφρικής και της Αμερικής. Οι Χριστιανοί πίστευαν ότι αυτοί οι άγριοι, όπως και τα ζώα, δεν είχαν ψυχή.
Εξ ου και η νομιμότητα και η ηθική της αντικειμενοποίησής τους από τους Χριστιανούς που τους πουλούσαν ως εμπορεύματα. Και οι Άραβες εκμεταλλεύονταν το δουλεμπόριο, μια σημαντική πηγή επενδύσεων/κερδών.
Ένα επακόλουθο τέτοιων δογμάτων και πεποιθήσεων ήταν οι προσπάθειες «εκπολιτισμού» βαρβάρων και άγριων μέσω Χριστιανικών ιεραποστολών που θα οδηγούσαν Ευρωπαϊκές θρησκευτικές οργανώσεις στο ευαγγελισμό των Αφρικανικών, Αμερικανικών και Ασιατικών ηπείρων, καθώς και των Νήσων του Ειρηνικού.
Τέτοιες ιεραποστολές οδήγησαν σε γενοκτονίες και εξοντώσεις εθνών και ιθαγενών λαών που αρνήθηκαν να «ευαγγελιστούν» και να «εκπολιτιστούν».
Η Ισπανία (Corona de Castilla, Στέμμα της Καστίλης) αποτελεί ένα ακραίο παράδειγμα αυτού στη Νότια και Κεντρική Αμερική, όπου οι κατακτητές–conquistadores της κατέστρεψαν, μεταξύ άλλων, τους πολιτισμούς των Ίνκας, των Μάγια και των Αζτέκων. Οι θρησκευτικές ιεραποστολές υπάρχουν και επιμένουν μέχρι σήμερα, αν και σε αμελητέους αριθμούς και χωρίς μεγάλη επιρροή και αξιοπιστία.
Θιβετιανός Βουδιστικός Πολιτισμός – Υπερβαίνοντας την Ταξινόμηση πολιτισμένου-βάρβαρου-άγριου. PxHere.com
Από τον Πρώτο στον Τρίτο Κόσμο
Ο 20ός αιώνας γνώρισε μια αλλαγή στην Αγγλική ταξινόμηση, με την έλευση του Κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη. Η εννοιολογική προσέγγιση των διαιρέσεων επαναπροσδιορίστηκε στη συνέχεια ως Πρώτος Κόσμος, Δεύτερος Κόσμος και Τρίτος Κόσμος.
- Εντός του Πρώτου Κόσμου, ομαδοποιούνταν οι πιο εύπορες καπιταλιστικές κοινωνίες που ήταν οικονομικά, πολιτικά ή/και στρατιωτικά κυρίαρχες, και των οποίων οι πολίτες ήταν Εβραίοι-Χριστιανοί λευκού χρώματος.
- Ως χώρες του Δεύτερου Κόσμου χαρακτηρίστηκαν όλες εκείνες που υιοθέτησαν την Κομμουνιστική/Μαρξιστική-άθεϊστική ιδεολογία/οικονομία.
- Και ο Τρίτος Κόσμοςέμεινε με όλους τους άλλους: φτωχούς, άπορους, βαρβάρους, άγριους, όλους τους έγχρωμους ανθρώπους, κ.λπ.· την πλειοψηφία του πληθυσμού της γης.
Ο Θεός παραμένει μια λευκή οντότητα που ανταμείβει τον υλικό πλούτο, και οι πολιτισμένοι Αγγλοσάξονες και Ιουδαιο-Χριστιανοί παραμένουν ο εκλεκτός λαός Του.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι διαιρέσεις μετονομάστηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε Αναπτυγμένες, Αναπτυσσόμενες και Υπανάπτυκτες χώρες (IMF country classification.pdf). Αυτές οι ετικέτες παραμένουν σε ισχύ με τις προκαταλήψεις άθικτες στη βαθιά κουλτούρα/δομή του κόσμου.
Σε αυτόν τον νέο χαρακτηρισμό, όλες οι μη οικονομικές παράμετροι απορρίφθηκαν. Η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση, για παράδειγμα, έγιναν δεκτές στην αποκλειστική Λέσχη Αναπτυγμένων Χωρών του Πρώτου Πολιτισμένου Κόσμου, αν και οι Ιάπωνες ήταν Ανατολικοί, μη Χριστιανοί και μη λευκοί, και οι Σοβιετικοί ήταν Κομμουνιστές και άθεοι.
Η ΒορειοΑμερικανική αυτοκρατορία διεκδίκησε την παγκόσμια ηγεσία από τη Βρετανική αυτοκρατορία και η Καπιταλιστική/Προτεσταντική ηθική, με τους Αγγλοσάξονες πάντα στο τιμόνι, απέκτησε μια ακαταμάχητη και ασταμάτητη ορμή, με την επιστήμη και την τεχνολογία, τον πλούτο και τους πόρους του πλανήτη να γίνονται υπηρέτες των αρχόντων του κεφαλαίου.
Το αποτέλεσμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για την οριστική εγκαθίδρυση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς παγκοσμίως. Ξεπέρασε τον Σοσιαλισμό/Κομμουνισμό και σήμερα στέκεται πάνω από όλες τις κυβερνήσεις του πλανήτη, των οποίων οι ένοπλες δυνάμεις, η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες χειραγωγούνται και χρησιμοποιούνται εναντίον οποιουδήποτε και οτιδήποτε τολμά να αμφισβητήσει την Καπιταλιστική Οικονομία της Ελεύθερης Αγοράς, της οποίας τα θεμέλια είναι οι τράπεζες, οι κεντρικές τράπεζες, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα hedge funds και ούτω καθεξής.
Μια Μαφία -εξ ορισμού- που παίρνει αυτό που χρειάζεται/θέλει μέσω θανατηφόρας βίας, κυρώσεων, Μακιαβελικών χειρισμών, εκφοβισμού, απειλών και ούτω καθεξής.
Σκλαβιά του Νου και Έλλειψη Ηθικής
Ταυτόχρονα, έχει αναπτυχθεί η ενοποίηση –θα έλεγα συνενοχή– μεταξύ οικονομικών, στρατιωτικών, πολιτικών, θρησκευτικών, πνευματικών, μιντιακών και επιστημονικών ελίτ από όλες τις χώρες σε οποιαδήποτε από τις κατηγορίες.
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη της τρίτης χιλιετίας χαρακτηρίζεται από την αντιπαράθεση εχόντων έναντι μη εχόντων, by haves vs have nots, δηλαδή, ποιος συσσωρεύει χρήματα έναντι αυτού που εμποδίζεται να το κάνει.
Ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων αυξάνεται εκθετικά με την εξάπλωση της δυστυχίας, της μιζέριας: το περίφημο 1% έναντι του υπόλοιπου 99%. Ο ταξικός πόλεμος που προέβλεψε ο Καρλ Μαρξ –επίσης πριν από δύο αιώνες– χτυπάει το μάτι του ταύρου [1]. Η τρέχουσα κούρσα των αρουραίων είναι ποιος θα είναι ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος.
Εξάρτηση από το χρήμα εξ ορισμού. Λάβετε υπόψη ότι όλα αυτά υπόκεινται στην ίδια Καπιταλιστική/Προτεσταντική/Ιουδαϊκή/Βιομηχανική Επανάσταση/Αγγλοσαξονική/Πολιτισμένη «ηθική».
Σήμερα η δουλεία, η σκλαβιά είναι του νου, της συνείδησης, της επίγνωσης, με τη βοήθεια του Main Stream Corporate Entertainment Social Media and communication technology-Κύριο Ρεύμα Συντεχνιακό Ψυχαγωγία Κοινωνικά Δίκτυα και Τεχνολογία Επικοινωνίας. Η Wall Street είναι μια Εκκλησία. Οι στόχοι – κέρδη, χάρες, προνόμια, εξουσίες – δικαιολογούν κάθε απαραίτητο μέσο.
Οι στρατοί είναι οι πιστοί υπηρέτες τους. Έχει αυτή η επιβίωση του ισχυρότερου κάποια σχέση με αυτήν που υποστήριζε ο Δαρβίνος πριν από δύο αιώνες; Είναι αυτή η κατάσταση φυσική, φυσιολογική;
Εμείς καταστρέφουμε τον πλανήτη – τους ωκεανούς του, τα ποτάμια, τα δάση, τα έντομα, τα ζώα, την ατμόσφαιρα – για ποιον; ή τι; να είναι ο καταλληλότερος; ο πιο ικανός; ο πιο δυνατός; Αυτοί που θα κερδίσουν έναν πυρηνικό πόλεμο; Κάτι σίγουρα πήγε στραβά στο δρόμο για τον παράδεισο.
Πρέπει να σβήσουμε, να εξοντώσουμε από τη συλλογική μας ψυχή την ιδέα ότι τα ανθρώπινα όντα είναι φυσικά χωρισμένα σε οικονομικές, κοινωνικές ή άλλες ψευδείς τάξεις εκ γενετής. Μάθαμε να συλλογιζόμαστε συλλογικά μέσα στα όρια της Θεωρίας της Εξέλιξης [μιας θεωρίας και όχι επιστήμης, επαναλαμβάνω], η οποία υπονοεί ανταγωνισμό παρά συνεργασία.
Η ονοματολογία έχει αλλάξει και έχει προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, αλλά η προκατάληψη παραμένει. πρέπει να εξαλειφθεί. Δεν είμαστε βασιλείς ή κοινοί άνθρωποι, σκλάβοι, βάρβαροι, άγριοι, καπιταλιστές ή εργάτες. η κύρια ταυτότητά μας είναι άνθρωποι, humans. Τελεία και παύλα.
[1]. Το «χτύπημα στο μάτι του ταύρου» είναι ένας ιδιωματισμός που σημαίνει να είσαι ακριβώς σωστός ή να επιτυγχάνεις το επιθυμητό αποτέλεσμα, όπως το να χτυπάς το κέντρο ενός στόχου. Υπονοεί ακρίβεια, ορθότητα και επιτυχία στην εκπλήρωση ενός σκοπού ή στην πραγματοποίηση μιας σωστής παρατήρησης.
Ο παγκόσμιος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός-Global finance capitalism δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται ως η τελευταία λέξη. Η μεγαλύτερη αδυναμία του έγκειται στο ότι παρέχει μια άνιση, άδικη και αθέμιτη κατανομή πλούτου μεταξύ παραγωγών/καπιταλιστών/μετόχων και μισθωτών εργατών, καταναλωτών.
Η σκληρότητα και η επιθετικότητα αυτού του συστήματος κατά της φύσης έφτασε στο αποκορύφωμά της στις αρχές αυτού του αιώνα, ειδικά μεταξύ των διεθνών ελίτ που, συμμαχικά, αποτελούν την αριστοκρατία η οποία θρέφει και συντηρεί τη βασιλική οικογένεια των βιομηχανικών χωρών, την πιο κατάλληλη μεταξύ των Ισχυρότερων. Τι φάρσα!
Μια ψευδής, απατηλή και παράλογη κοινωνικοοικονομική μηχανική που είναι ασυμβίβαστη με την ευφυΐα, τη συμπόνια, τη φαντασία και την ευγένεια του χαρακτήρα που είναι εγγενής στους ανθρώπους και την ανθρωπότητα, η οποία αποκαλύπτεται στις τέχνες, τον πολιτισμό, την επιστήμη, ακόμη και στις νέες τεχνολογίες που δυστυχώς χρησιμοποιούνται κυρίως για να σκοτώνουν, να ελέγχουν και να κυριαρχούν για εγωιστικούς, παραληρηματικούς σκοπούς.
Οι τρεις πυλώνες των υψηλών χρηματοοικονομικών και διεθνών υποκινητών-εισηγητών είναι, The three pillars of high finance and international movers are:
- oil,πετρέλαιο
- armaments (legal and illegal),εξοπλισμοί (νόμιμοι και παράνομοι)
- drugs (legal and illegal), ναρκωτικά, φάρμακα (νόμιμα και παράνομα).
Ο διεθνής καπιταλισμός έχει γίνει απελπιστικά εξαρτημένος από τις δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος, υιοθετώντας στην πραγματικότητα τον τρόπο λειτουργίας του, in fact adopting its Modus Operandi.
Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είναι όμηροι της συνενοχής τους με τα λόμπι. Η μαφία εισήλθε στο σύστημα και επέβαλε την ηθική της.
Αυτή η κατάσταση πραγμάτων δεν επιλύεται με τρομοκρατία, αλλά με ριζικές αλλαγές όχι μόνο στα παραδείγματα των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δομών, αλλά και ιδιαίτερα στα μυαλά, στις ατομικές συνειδήσεις/συνειδητοποιήσεις που γεννιούνται στη μήτρα της πραγματικότητας. Είμαστε οι κατασκευαστές των δικών μας πραγματικοτήτων – από την προσωπική έως τη συλλογική.
Ανάγκη για εναλλακτική
Για κάθε Χίτλερ υπάρχει ένας Γκάντι. Για κάθε Τραμπ υπάρχει ένας Νέλσον Μαντέλα. Για κάθε Μπολσονάρο ή Μπόρις υπάρχει ένας Λούθερ Κινγκ.
Όσοι δεν αποτελούν μέρος της λύσης είναι, αναγκαστικά, μέρος του προβλήματος σε έναν κόσμο με πληθυσμό ρεκόρ 8 δισεκατομμυρίων αλληλεξαρτώμενων όντων, όπου όλοι επηρεάζουν τους πάντες και κανείς δεν είναι ένα νησί.
Εκπροσωπούμε μια αποικία στη γη — όχι ένα κατασκεύασμα παγκοσμιοποίησης, όχι απλώς αριθμούς, στατιστικά στοιχεία ή πόρους προς αξιοποίηση.
Είναι αναμφισβήτητο ότι οι κοινωνίες που ταξινομούνται ως Πολιτισμένες, Πρώτου Κόσμου ή Αναπτυγμένες, με επικεφαλής τις ΗΠΑ και τη Δύση αλλά εξαπλωμένες σε όλο τον κόσμο, διατηρούν τα ηνία των παγκόσμιων αγορών, της πολιτικής, της οικονομίας και του πολιτισμού, όντας οι κύριοι παραγωγοί όπλων, τεχνολογίας, επιστήμης και ατμοσφαιρικών ρύπων, καθώς και πλούτου (ή φτώχειας, ανάλογα με την οπτική γωνία) και υλιστικών αξιών.
Ως εκ τούτου, διατηρούν επίσης το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη δυστυχία που εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο.
Μετά τον κατακερματισμό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο αριθμός των μελών των υπανάπτυκτων έχει αυξηθεί, όχι επειδή η φτώχεια έχει επεκταθεί, αλλά επειδή οι ετικέτες έχουν αλλάξει θέσεις. Στα αγγλικά, υπάρχει μια ομοιοκαταληξία: the West and the Rest, η Δύση και οι Υπόλοιποι.
Χρειαζόμαστε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση -πιο καλοήθη- στην οικονομία του «trickle down», »στάζει κάτω», [2] που πιο εύστοχα ονομάζεται «trickle up», η οποία αργά και αδυσώπητα διαβρώνει το πνεύμα της ευγένειας στον χαρακτήρα όλων, είτε χαρακτηρίζεται είτε πιστεύεται ότι είναι πολιτισμένος, βάρβαρος ή άγριος.
Γινόμαστε σκλάβοι του τέρατος στο οποίο πιστεύουμε, του Λεβιάθαν μας. Η λεγόμενη καπιταλιστική/προτεσταντική ηθική είναι εξωφρενική, ατιμωτική. Ο Θεός δεν είναι ο Θεός των εύπορων, λευκών ανθρώπων. Αυτή είναι μια ασυμφωνία, ένας αιρετικός, ανόθευτος πρωτογονισμός.
Το νοοτροπικό μας παράδειγμα πρέπει να αλλάξει, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, προς τη συνεργασία, τη μη βία, την επίλυση συγκρούσεων με ειρηνικά μέσα και την κατανομή -με ισότητα και αμοιβαιότητα- των πόρων του πλανήτη, αντί για τον θανατηφόρο ανταγωνισμό γι’ αυτούς, περνώντας μέσα από την εξάλειψη των αρρωστημένων εθνικισμών και των κοινωνιοπαθητικών και δολοφονικών πατριωτισμών που σκοτώνουν νόμιμα μαζικά.
Οι νοητικές μας κατασκευές πρέπει να τροποποιηθούν από εμάς τους ίδιους, από την εκπαίδευση και όχι από το κράτος. Αν δεν υπήρχαν στρατιώτες, λογικά δεν θα υπήρχαν πόλεμοι, καθώς οι στρατηγοί δεν πολεμούν μεταξύ τους.
Πρέπει να επιτύχουμε έναν βαθμό πολιτισμού που δεν απαιτεί εξουσία, αστυνομία, δικαιοσύνη, μιλιταρισμό ή όπλα οποιουδήποτε τύπου ή μεγέθους για συλλογικό έλεγχο και καταστροφή. Έχοντας αντικατασταθεί από κοινωνικούς υπηρέτες, ηγέτες. Ουτοπία; Πιστεύω πως όχι· αν εργαστούμε γι’ αυτό.
Ενωμένοι στην ποικιλομορφία μας και αποδεχόμενοι τις διαφορές μας αντί να μας χωρίζουν σε φυλές, μπορούμε, στο μέλλον, να αποκτήσουμε μια Συνείδηση Πολιτισμένων Όντων, acquire a Consciousness of Civilized Beings – και να δράσουμε βάσει αυτής.
Χωρίς αυτή τη μετατόπιση στη συνείδηση, οποιαδήποτε άλλη ουσιαστική αλλαγή είναι απίθανη, καθώς η μυωπική και εθνοκεντρική θεωρία του Δαρβίνου θα συνεχίσει να επηρεάζει τη ζωή μας, ιδιωτική και δημόσια, και την πνευματική (όχι θρησκευτική) μας εξέλιξη.
[2]. (πλούτος) ωφελούνται σταδιακά οι φτωχότεροι ως αποτέλεσμα του αυξανόμενου πλούτου των πλουσιότερων
Σας προτείνω τα έργα του Prof. Johan Galtung.
________________________________________________
*Antonio C. S. Rosa (Antonio Carlos da Silva Rosa), γεννημένος το 1946, είναι ιδρυτής-συντάκτης της πρωτοπόρου ιστοσελίδας Peace Journalism, TRANSCEND Media Service-TMS (από το 2008), βοηθός του καθηγητή Johan Galtung, Γραμματέα της Διεθνούς Επιτροπής του TRANSCEND Network for Peace Development Environment, και παραλήπτης του βραβείου Anthony J. Marsella των Ψυχολόγων για την Κοινωνική Ευθύνη για το 2017 Prize για την Ψυχολογία της Ειρήνης και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Αυτός είναι στην Global Advisory Board των Human Dignity and Humiliation Studies και ολοκλήρωσε τις σπουδές του με πτυχίο Bachelor of Arts (Π.Α.), Master of Arts (Μ.Α.) και διδακτορικό (Ph.D.) στους τομείς της Επικοινωνίας-Δημοσιογραφίας και των Πολιτικών Επιστημών-Σπουδών Ειρήνης/Διεθνών Σχέσεων στο University of Hawai’i.
Κατάγεται από τη Βραζιλία και ζει σήμερα στο Πόρτο της Πορτογαλίας. Ο Αντόνιο σπούδασε στις ΗΠΑ όπου έζησε για 20 χρόνια, ενώ από το 1994 στην Ευρώπη και την Ινδία.
Bιβλία: Transcender e Transformar: Uma Introdução ao Trabalho de Conflitos (from Johan Galtung, translation to Portuguese, 2004); Peace Journalism: 80 Galtung Editorials on War and Peace (2010, editor);Cobertura de Conflitos: Jornalismo para a Paz (from Johan Galtung, Jake Lynch & Annabel McGoldrick, translation to Portuguese, 2010).
Μιχάλης ΄Μίκε’ Μαυρόπουλος 2025 Human Wrongs Watch
