Κείμενο του Βασίλη Τραϊφόρου
Προσπαθώ να καταλάβω την λογική των παραιτήσεων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Προσπαθώ να εκλογικεύσω την κίνησή τους αυτή προτάσσοντας πολιτικά κριτήρια και όχι ιδιοτέλεια που σημαίνει ως διαδικασία να γίνουν αρεστοί στο κόμμα του Τσίπρα, αργότερα βουλευτές με το κόμμα του και κάτι δεν μου πάει καλά, κάτι δεν μου κολλάει…..
Ίσως γιατί η πραγματικότητα της καθημερινής μέρας είναι διαφορετική από τα θέλω και τα πιστεύω μας. Συναντώ στο δρόμο κομματικά μας μέλη και η πρώτη λέξη που μου λένε είναι “άσε, άσε ξεφτίλα γίναμε” και “τώρα τι κάνουμε;”. Δεν αναφέρομαι στους “άσπονδους” φίλους μας που με μεγάλη δόση χαιρεκακίας μας “δουλεύουν” για το “ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς”.
Ούτε πάλι βλέπω κανένα τρομακτικό κύμα ενθουσιασμού στην πόλη μου για το νέο κόμμα του Τσίπρα. Πάντα η ελπίδα πουλάει όταν ο “ηγεμών” είναι χαρισματικός ιδιαιτέρως στο επικοινωνιακό παιχνίδι αλλά πάθος δεν διακρίνω.
Δύο λόγια για τον Φάμελλο. Ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος εξαιρετικός. Ως αρχηγός κόμματος κατώτερος την περιστάσεων, αναποφάσιστος, φοβικός ,προσωπικά με απογοήτευσε η τελευταία πράξη της παραίτησή του που έγινε όχι στην επερχόμενη Κεντρική Επιτροπή αλλά με….ανακοίνωση ,που όπως έλεγε παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ για να…. ανεξαρτητοποιηθεί μετά από λίγες μέρες. Νομίζω ότι οι κινήσεις του αυτές ηθικά και πολιτικά παραπέμπουν σε σκέψεις που δεν τον τιμούν ούτε αυτόν ούτε την Αριστερά ,ευχόμενος να κάνω λάθος.
