Στο μπαλκόνι, Σεπτέμβρη μήνα προσπαθώντας να διαβάσω τον εξαιρετικό τόμο για τον Γκάτσο του μουσείου Μπενάκη. Φευ!!! Μάταιος ο κόπος και η προσπάθεια. Ο απανταχού νεοέλληνας και η αθάνατη Ελληνική επαρχία και να θέλεις ν’ αγιάσεις δεν σ’ αφήνουν.
Λίγο το ύψος -τέταρτος όροφος γαρ- πολύ οι ασταμάτητοι θόρυβοι της πόλης, δεν το επιτρέπουν. Αλήθεια πώς να συγκεντρωθείς -ο τάλας- και να εντρυφήσεις στην μελέτη, όταν ακούγεται από δύο σημεία -στερεοφωνικά!
Ο βάρβαρος ήχος από το κομπρεσέρ και τον τροχό, από κάποιους οι οποίοι, μέρες και ώρες ατελείωτες, έχουν βαλθεί να “ανακαινίσουν” την κάθε τρύπα που ανήκει στην ιδιοκτησία τους για να την κάνουν Airbnb;
Από κοντά κι από μακριά τα πάσης φύσεως μηχανοκίνητα (Ι.Χ., δίκυκλα -κυρίως αυτά- λεωφορεία και πάσης φύσεως και όγκου φορτηγά) που περνούν ασταμάτητα τριγύρω συμπληρώνουν αυτή την συναυλία των βαρβάρων ήχων.
Και να ήταν μόνο αυτά; οι αγριοφωνάρες των συνελλήνων που προσπαθούν να συνεννοηθούν σε κάκιστα ελληνικά μεγαλοφώνως, η μυρωδιά από τα κεφτεδάκια που τηγανίζει αβέρτα λες και πρόκειται να σιτίσει λόχο, μια διπλανή σύγχρονη Μαίρη Παναγιωταρά, πνίγει τα ρουθούνια και αποσπά έτι περαιτέρω την προσοχή.
Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται δε να βάλει ο… ύμνος του (σφόδρα αντιπαθούς) Παναθηναϊκού ως ήχος κλήσεως τηλεφώνου κάποιου τινός!!! Μετά από όλα τούτα τα γλαφυρά και χαριτωμένα, η λευκή σημαία είναι επόμενο να υψωθεί από τον δυστυχή γράφοντα και η γενναία, υπό τις συνθήκες αυτές προσπάθεια, να λάβει άδοξο τέλος.
Προς ώρας τουλάχιστον. Ο μέγιστος ποιητής Γκάτσος τί θα έλεγε άραγε για όλη αυτή την παρέλαση του νεοελληνικού πολιτισμού αν ζούσε σήμερα;
